ตอนที่ 18: ไพ่สุดท้ายของเฟยฮวา
ตำหนักหยกขาว ยามสองยาม
เฟยฮวานั่งอยู่ในห้องลับส่วนตัว
รอบกายไม่มีสาวใช้ ไม่มีขันที
มีเพียงแผ่นกระดาษเก่าที่ถูกล็อกอยู่ในกล่องหยกมาเกือบสิบปี และตอนนี้…กำลังถูกเปิดออก
เธอคลี่กระดาษนั้นช้า ๆ
ตัวอักษรเขียนด้วยหมึกจางที่มีลายมือสม่ำเสมออย่างประณีต
“คำสั่งรับรอง ‘เฉิงอวี้’ เป็บุตรบุญธรรมของท่านอำมาตย์กู้ โดยมิได้ผ่านการตรวจสายเืตามราชกฤษฎีกา”
“เหตุผล: เพื่อรักษาสายราชสกุลไว้ในฝ่ายขุนนาง…”
ใบหน้านิ่งของเฟยฮวายังไม่เปลี่ยน
แต่ในแววตา มีบางอย่างเยียบเย็นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
“เฉิงอวี้…ท่านยินดีเดินออกจากข้า ไปยืนข้างเหยียนซือหรงงั้นหรือ?”
“เช่นนั้นข้าจะทำให้ทั้งราชสำนักรู้ว่า…ท่านไม่มีเืราชวงศ์แม้แต่น้อย”
เธอหยิบตราประทับของฝ่ายใน
จุ่มหมึกแดงลงไปตรงมุมกระดาษ แล้วกล่าวกับตนเองเบา ๆ
“หมากนี้…ไม่มีใครรอด ไม่แม้แต่ตัวข้าเอง”
…
ณ ตำหนักเหมันต์
องค์ชายเฉิงยังคงนั่งนิ่ง
แม้จะเพิ่งกลับจากศาลาและเอ่ยคำตัดสินสำคัญต่อหน้าขุนนางทั้งแผ่นดิน
องครักษ์ประจำพระองค์เดินเข้ามาอย่างระวัง ก่อนยื่นจดหมายหนึ่งฉบับให้เขา
“จากตำหนักฝ่ายใน”
เขาคลี่จดหมายนั้นช้า ๆ
และเพียงได้เห็นตราประทับ กับคำสองสามคำบนเอกสาร—
พระหัตถ์ของเขาก็สั่น
“ข้า…มิใช่เืแท้แห่งราชวงศ์?”
“แต่เติบโตมาเพื่อขึ้นครองตำแหน่งเป็ผู้ปกครอง?”
“แล้วข้าที่เชื่อว่าตนปกป้องแผ่นดินด้วยความชอบธรรม…คือสิ่งใด?”
เขานิ่งไปนาน
ก่อนที่ดวงตาจะเปลี่ยนจากตกตะลึง…เป็ร้าวลึก
“เฟยฮวา…เ้ากล้า”
…
ด้านจวนเหยียน
เหยียนซือหรงได้รับรายงานอย่างรวดเร็ว
สายข่าวของเธอที่ฝังอยู่ในวังฝ่ายในแจ้งว่า “เฟยฮวานำเอกสารต้องห้ามของวังหลวงออกมา”
และเตรียม “นำขึ้นต่อหน้าฮ่องเต้” เพื่อยื่นร้องขอปลดองค์ชายเฉิงจากฐานะรัชทายาท
เธอนั่งนิ่งอยู่ในเรือนหนังสือ
หลี่อิ๋นหยางกับเสิ่นเสี่ยวหานรอคำสั่งถัดไป
แต่สิ่งที่เธอพูดกลับไม่ใช่คำว่า “สู้”
เธอกลับกล่าวด้วยน้ำเสียงเงียบงันและแน่วแน่
“เราต้องหยุดเฟยฮวา…”
“…ไม่ใช่เพื่อข้า ไม่ใช่เพื่อเขา”
“แต่เพื่อไม่ให้ความลับของแผ่นดิน ถูกใช้เป็อาวุธของความแค้นส่วนตัว”
…
ตอนหน้าจะเป็การปะทะแบบไม่มีทางถอยของสองสตรี
หนึ่ง ใช้ความแค้นห่อหุ้มความรัก
อีกหนึ่ง ใช้ความรักนำพาไปสู่การชำระแค้น
⸻
ตอนต่อไป (ตอนที่ 19):
เหยียนซือหรงวางแผนขัดขวางเฟยฮวาก่อนที่จะได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้ พร้อมกับเลือกเดินเข้าสู่ “วังหลัง” ด้วยตนเองเป็ครั้งแรกในรอบหลายปี เพื่อปิดเกม…ด้วยมือเปล่า
345
