ตอนที่สิบสอง องค์ชายที่เป็ที่รัก
ั้แ่ก่อนที่จะมาเกิดใหม่เช่นนี้เขาลองคำนวณแล้วว่า หากมาเกิดใหม่โดยไม่มีฐานะเป็แค่ชาวบ้านยากจนใช้ส้วมหลุมล่ะก็
ที่แค่หมาป่าหรือโจรป่าก็สามารถบุกเข้ามาฆ่าเขาได้
หากเขาเลือกมีของวิเศษติดตัวมาั้แ่เกิดหรือคุณสมบัติร่างกายพิเศษ
หากไม่ถูกสัตว์อสูรฆ่า นางปีศาจจิ้งจอกต่างๆจับเขาก็คงจะโดนจับต้มยาหรือดูดกลืนความสามารถไปโดยคนที่มีวิชาสายมาร
คนส่วนมากมักไม่เข้าใจว่าการมี safety net
สิ่งที่สร้างความปลอดภัยในระยะเริ่มแรกนั้นมันสำคัญมากจริงๆ
ว่าเวลาที่เราจะเอาไปใช้เพื่อเอาชีวิตรอดในการทำงานตัดฟืนขึ้นเขาต่างๆ
ที่อาจจะเจออีเวนท์สู้กับหมาป่าปีศาจจนปกป้องเพื่อนสมัยเด็กเอาไวได้จนร่างกายาเ็ปางตายอยู่สามวันสามคืน
เราจะทำอย่างนั้นทำไมหากมีทางเลือกได้?
คนที่มีฐานะดีแต่เกิดก็สามารถใช้เวลาที่ตนเองมีไปทำเื่อย่างอื่นที่ไม่ใช่สิ่งที่ต้องทำเพื่อเอาชีวิตรอดได้
และนอกจากการวางยาพิษ
ไม่มีใครสามารถฆ่าองค์ชายของจักรวรรดิที่แข็งแกร่งอย่างเปิดเผยได้
ทำให้การเกิดในครอบครัวที่ดีจะทำให้ความสามารถที่มีอยู่ไม่ถูกละเลยและได้รับการสนับสนุนจากทรัพยากรที่ราชวงศ์มีอยู่
เมื่อทุกคนมีความสามารถและพยายามเท่ากันเวลาเท่ากันในแต่ละวันสิ่งที่จะเป็ตัวแปรอีกอย่างหนึ่งคือทรัพยากรที่คนคนนั้นมี
การมีครอบครัวที่รักเราและสนับสนุนเรา
คือความโกงอย่างที่สุดอย่างหนึ่งที่เราจะขอจากพระเ้าได้
ว่าพระเอกแต่ละคนต่อให้บิดาเป็ประมุขตระกูลก็จะโดนท่านลุงใหญ่ต่างๆคอยขัดแข้งขัดขาคนใช้ก็รังเกียจ มีแต่สาวใช้ส่วนตัวคอยดูแล
ส่วนนายน้อยตัวร้ายนั้นไปหาเื่ใครมาก็ตาม กองทัพองครักษ์ คนรับใช้ ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านบรรพบุรุษฯลฯ
ทุกคนจะยอมตายถวายชีวิตเพื่อนายน้อย
นั่นคือความแตกต่างของครอบครัวที่รักกันกับครอบครัวของพระเอกปราณยุทธ
การ”เกิดถูกครรภ์”
ส่งผลอย่างมากที่เราจะไม่ต้องกังวลว่าหมาป่าปีศาจตัวเดียวที่ได้รับพลังหยางมากขึ้นจะสามารถทำลายหมู่บ้านได้ทั้งหมู่บ้านที่เราอาศัยอยู่ต้องกลายเป็เด็กเร่รอนผจญชะตากรรมอันลำเค็ญ
แต่สัตว์ปีศาจหรือโจรที่ชุกชุมไม่สามารถกล้ำกรายถึงบัลลังก์วังทองของราชสำนักได้
นี่คือข้อดีของการเกิดมาก็เป็ผู้ชนะ Born winner
แค่อยู่เฉยๆทำตามสิ่งที่ตนเองต้องทำไปตามมาตรฐานธรรมดาก็สามารถมีชีวิตที่ดีได้อย่างสบาย
หลักการเดียวกับลูกสาวดยุกนั่นเอง
เพราะนางเอกน่ะก้าวขึ้นมาได้ด้วยความสามารถที่แท้จริงด้วยพลังนักบุญหญิงราวกับปรมาจารย์เตียวก๊ก
แต่ลูกสาวดยุกแค่อยู่เฉยๆคลอดลูกให้ตระกูลไม่ว่าทางใดทางหนึ่งก็หมดความคาดหวังของทุกผู้คนแล้ว หากคลอดลูกสำเร็จ
แบบเดียวกับที่พ่อแม่มักชอบกล่าวกับสาวซีอีโอที่อายุสามสิบยังไม่ได้แต่งงานว่า
“ทำไมไม่มีลูกเสียที?”
เพราะทางเทคนิค
เรามีคุณค่าแค่นั้นในสายตาพ่อแม่
มองว่าเราคือความผิดพลาดพวกพ่อแม่อยากขอแก้ตัวใหม่อีกครั้งในรุ่นหลาน
เป็สิ่งที่คนมีลูกจะบ่นว่าทำไมหนูร้องไห้งอแงแม่ตีตลอดั้แ่เด็ก แต่ทำไมตอนหลานเอาอกเอาใจสารพัด?
ก็เพราะพ่อแม่ของเรารู้ว่าวิธีที่เคยทำมานั้นมันผิดพลาดนั่นเอง
เลยอยากแก้ตัวใหม่อีกครั้ง โดยการเลี้ยงหลานให้ดีมากขึ้นกว่าเดิมโดยเอาใจมากขึ้น
แนวเื่คุณชายเ้าสำราญไม่เอาไหน
บิดามารดาก็้าให้แต่งงานมีลูกสืบตระกูล
ว่าลูกไม่เอาไหนไม่เป็ไรให้มีหลานสืบตระกูลก็พอ เลี้ยงหลานให้รักดีมากขึ้นก็ได้
บิดามารดาก็้าอิเซไคในชีวิตจริงนั่นเอง
ใครบ้างที่จะไม่้าโอกาสครั้งที่สองที่จะแก้ไขเื่ที่เคยทำผิดพลาดไปให้ดีมากขึ้นกว่าเดิม?
ว่าเราเลี้ยงลูกมามันพลาดนะ
แม้แต่ก๊วยเจ๋ง ก็รู้ตัวว่าเลี้ยงก๊วยพู๊ได้ห่วยแตกจนต้องเข้มงวดกับก๊วยเซียงมากขึ้นนั้นเอง
“ข้าอยากได้ม้าหยกตัวนั้นกับแจกันโบราณตรงนี้”
บรรดาขันทีก็ยังคงยกสมบัติต่างๆให้กับเขาอย่างว่าง่าย
เขาได้แสดงบทบาทหรือกล่าวว่าทำตัวเป็เด็กสปอยล์อย่างสมบูรณ์
เด็กที่ซื่อสัตย์ขยันทำตามที่พ่อแม่บอกตลอด
พ่อแม่จะมองเป็ข้าวนอกนา
ไม่เคยเห็นความดี
เด็กที่ก่อปัญหา พ่อแม่จะเอารถ บ้านที่ดินไปจำนองเพื่อช่วยลุกคนนั้นออกจากคุก
นี่คือความจริงของโลกใบนี้
พี่ชายของผมองค์ชายต่างๆ
พยายามทำทุกอย่างให้เป็องค์ชายที่ดีสร้างชื่อเสียงที่ดี
ผมได้ทรัพย์สินมามากกว่าพวกเขาสามสิบเท่าโดยการทำตัวเป็เด็กสปอยล์เอาแต่ใจตนเอง
“เอาภาพเขียนอันนี้ด้วย”
10K
