ตอนที่ 2
ไหว้พระเขตนอกเมือง
ยามซื่อ(เวลา 09.00 ถึงเวลา 10.59น.) รถม้าคันหรูหราจอดเทียบหน้าจวนตระกูลฉินบุรุษสูงศักดิ์ก้าวขาลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าสง่างามเดินเข้าไปในจวนของตระกูลฉิน
ไม่บ่อยนักที่จะได้เห็นองค์ชายสิบสามเข้าออกจวนขุนนางพ่อบ้านรีบร้อนออกมาต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เชื้อเชิญไปยังห้องโถงรับแขกด้วยท่าทางนอบน้อม
“เชิญองค์ชายด้านในพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านหยุดยืนอยู่หน้าประตู พลางผายมือเชื้อเชิญแขกเข้าไปด้านในห้องโถง
องค์ชายหลี่หย่งเล่อกวาดตามองโดยรอบคร่าวๆก่อนเดินเข้าไปด้านใน เอ่ยคำทักทายฮูหยินเ้าของจวนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ฉินฮูหยิน ท่านสบายดีหรือไม่”
ฮูหยินจูลี่เจียวพร้อมกับบุตรสาวและตงอิงลุกขึ้นยืนแสดงความเคารพพร้อมทั้งเชื้อเชิญองค์ชายให้นั่ง “หม่อมฉันสบายดีเพคะ เชิญองค์ชายประทับเพคะ”
องค์ชายหลี่หย่งเล่อเพิ่งเสด็จมาที่จวนตระกูลฉินเป็ครั้งแรกจึงถือโอกาสสำรวจจวนของเ้ากรมอาญาไปด้วย ถึงแม้ฉินถงไห่จะเป็ถึงเสนาบดีแต่การตกแต่งภายในจวนกลับดูเรียบง่ายดูไม่ฟุ่มเฟือยเหมือนกับจวนขุนนางคนอื่นที่เขาเคยเห็นผ่านตามาบ้างอาจจะด้วยตำแหน่งหน้าที่ที่รับผิดชอบ จึงทำให้เขาไม่สามารถแสดงความหรูหราได้มากนัก“วันนี้ข้ามาขออนุญาตฉินฮูหยินพาคุณหนูสามไปไหว้พระ”หลี่หย่งเล่อเอ่ยเข้าเื่ทันทีที่นั่งลงเก้าอี้
ฉินฮูหยินยกยิ้มเล็กน้อย“หม่อมฉันฝากองค์ชายช่วยดูแลบุตรสาวทั้งสองคนด้วยนะเพคะ”
องค์ชายหลี่หย่งเล่อหันกลับไปมองหญิงสาวทั้งสองพลางขมวดคิ้วก่อนหันกลับมากล่าวตอบฉินฮูหยิน “คุณหนูรองก็ไปด้วยหรือ”
“คุณหนูสามติดพี่รองของนางมากเพคะ”
องค์ชายหลี่หย่งเล่อพยักหน้าไม่ได้กล่าวสิ่งใดต่อถึงแม้ในใจจะรู้สึกอึดอัดที่มีอีกคนร่วมเดินทางไปในครั้งนี้ด้วย
ตงอิงเดินเข้ามาเกาะแขนพี่รองพลางยกยิ้มกว้างพวกนางเดินตามหลังองค์ชายสิบสามไปขึ้นรถม้าที่จอดอยู่หน้าจวนมี่จื่อมีสีหน้าสงบนิ่งมาก หลังจากที่ขึ้นไปนั่งบนรถม้าแล้วสารถีก็ขับรถม้าออกไปอย่างช้าๆ
และที่นางอดทนเดินทางมากับพวกเขาก็เพื่อใช้ความเจ็บช้ำนี้ย้ำเตือนในสิ่งที่บุรุษคนนั้นไม่เห็นค่าในตัวนางมี่จื่อจะต้องเข้มแข็งและยืนหยัดอยู่ต่อหน้าคนทั้งสองให้ได้นางสัญญากับตนเองแล้วว่าจะกลับมาเป็มี่จื่อคนเดิม เป็คนที่มีแต่ความสดใสและเห็นในคุณค่าของตนเองให้ได้
คนทั้งสามนั่งหันหน้าเข้าหากันแต่บรรยากาศภายในรถม้ากลับเงียบ มองดูน่าอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกมี่จื่อพยายามที่จะไม่มองไปยังบุรุษเ้าของรถม้าคันหรูนั่งได้สักพักนางจึงเลือกที่จะหันหน้ามองออกไปทางหน้าต่างแทน
ดังนั้นในยามนี้จึงเหลือแค่องค์ชายสิบสามกับคุณหนูสามที่ยังนั่งหันหน้าเข้าหากันตงอิงเอาแต่ก้มหน้าไม่กล้าชวนคุยหรือสบตากับบุรุษเบื้องหน้ามีเพียงองค์ชายหลี่หย่งเล่อที่เป็ฝ่ายจ้องมองหญิงสาวแววตามีความอ่อนโยนทุกครั้งที่มองมายังนาง
“คุณหนูสามเคยไปไหว้พระที่วัดไท่หยุนหรือไม่”
ตงอิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“ยังไม่เคยไปเพคะ” ตระกูลฉินมีวัดประจำตระกูลอยู่นอกเมือง ดังนั้นทุกครั้งที่ไปไหว้พระถือศีลปฏิบัติธรรมตงอิงมักจะเลือกไปที่วัดประจำตระกูลเสียมากกว่า
องค์ชายหลี่หย่งเล่อรู้สึกกระตือรือร้นเมื่อหาเื่พูดคุยกับนางได้เขากล่าวต่อไปว่า “วัดแห่งนี้ตั้งอยู่บนูเาสูงมีบันไดทอดยาวไปจนถึง้าของวัด ชาวบ้านมักไปกราบไหว้ขอพรที่นั่นตลอดทางเดินมีดอกไม้ขึ้นอยู่สองข้างทาง ทำให้รู้สึกเพลิดเพลินตลอดการเดินทาง และมีศาลาหลังเล็กทุกๆหนึ่งร้อยขั้นเพื่อให้หยุดแวะพักเหนื่อยตลอดทาง”
“ตั้งอยู่้าูเาสูงเลยหรือเพคะ”ตงอิงเอียงหน้าเล็กน้อย ถามด้วยความสงสัย
“ใช่”
“พี่รองเคยไปที่นั่นหรือไม่เ้าคะ” ตงอิงหันมากล่าวถามพี่สาวต่างมารดา
มี่จื่อหันหน้ากลับเข้ามาด้านในรถม้าชำเลืองมองไปยังองค์ชายสิบสามก่อนกล่าวตอบ “ข้าเคยไปที่นั่นอยู่ครั้งหนึ่ง”
เมื่อต้นปีที่แล้วมี่จื่อมีโอกาสไปไหว้พระกับมารดา และเป็ครั้งแรกที่นางได้พบกับองค์ชายสิบสามบนวัดแห่งนี้ความประทับใจครั้งแรกที่ได้เห็นเขา ทำให้นางตกหลุมรักองค์ชายสิบสามในทันที อีกทั้งยังเป็จุดเริ่มต้นที่จะอยากทำความรู้จักกับองค์ชายให้มากขึ้น
มี่จื่อในวัยสิบห้าเพิ่งมีโอกาสได้เข้าร่วมงานเลี้ยงสำคัญๆในพระราชวังและตามงานเลี้ยงของชนชั้นสูง นางติดตามมารดาไปทุกครั้งที่ทราบว่าองค์ชายสิบสามจะมาร่วมงานเลี้ยงด้วยและไม่ได้มีเพียงนางที่ตกหลุมรักองค์ชายสิบสามเพียงคนเดียว แต่ยังมีบรรดาคุณหนูมากมายที่ตกหลุมรักบุรุษผู้นี้ด้วยเช่นกัน
ตงอิงยกยิ้มกว้าง“พี่รองเคยไปมาแล้วพี่รองจะต้องพาตงเออร์เดินดูให้ทั่ววัดเลยนะเ้าคะ”ตงอิงกล่าวกับพี่รองด้วยรอยยิ้มกว้าง
มี่จื่อยกยิ้มแทนคำตอบส่งให้น้องสาวต่างมารดานางกับตงอิงถึงแม้จะต่างมารดาแต่มีความสนิทสนมและผูกพันธ์กันมาก อาจจะเป็่วัยที่ใกล้เคียงกันจึงทำให้เล่นด้วยกันมาั้แ่เล็กจนโตมี่จื่อให้เกียรติและนับถือแม่รองของน้องสามเปรียบเสมือนมารดาอีกคนแม่รองชอบไปปฏิบัติธรรมที่วัดอยู่เป็ประจำ ไปทีก็หลายเดือนดังนั้นหน้าที่เลี้ยงดูน้องสามจึงตกเป็ของมารดามี่จื่อและมีนางคอยช่วยมารดาเลี้ยงด้วยอีกแรงจวบจนน้องสามอายุได้สิบสี่ปีแม่รองจึงรับน้องสามไปปฏิบัติธรรมที่วัดด้วยกันเป็เวลาหนึ่งปีเต็มก่อนจะกลับมาเมื่อครบกำหนดอายุสิบห้าปี
ตงอิงเป็หญิงสาวที่ไม่เคยมองโลกในแง่ร้ายเรียกได้ว่าอ่อนต่อโลกก็ย่อมได้ เพราะนางมีมารดาที่ถือศีลปฏิบัติธรรมอย่างเคร่งครัดอยู่เสมอจึงให้ซึมซับมาโดยไม่รู้ตัว เรียกได้ว่าแม้กระทั่งชุดที่ตงอิงสวมใส่ก็ยังเป็สีเดียวกันกับมารดานั่นก็คือสีขาว ใบหน้าไร้เครื่องประทินโฉม ราวกับว่าชีวิตนี้ตัดขาดจากทางโลกไปเรียบร้อยแล้วแต่ใครจะไปรู้ว่าวันหนึ่งองค์ชายสิบสาม บุรุษสูงศักดิ์จะตกหลุมรักนางเข้าั้แ่ครั้งแรกที่พบหน้า
หากองค์ชายสิบสามรักน้องสามของนางด้วยใจจริงมี่จื่อก็พร้อมจะหลีกทางให้ แน่นอนว่าอีกใจหนึ่งก็เพราะเขาไม่เห็นคุณค่าในตัวนางดื้อดึงรักไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร รักให้ตายแค่ไหน สุดท้ายเขาก็มองไม่เห็นถึงความรักที่นางมอบให้อยู่ดีคนที่เหนื่อยที่สุดคือคนที่คอยวิ่งตามความรักก็เหมือนกับนางที่ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาไขว่คว้าได้เพียงความว่างเปล่ากลับมา
คนสวยเสียเวลาจริงเชียวว่าแล้วก็สะบัดหน้าหันกลับเข้ามุมขอบหน้าต่าง มองสิ่งที่บันเทิงใจข้างนอกแทน
รถม้าวิ่งต่อไปอีกครึ่งชั่วยามก็มาถึงทางเข้าวัดไท่หยุนวัดแห่งนี้ไม่สามารถนั่งรถม้าขึ้นไปยัง้าได้ มีเพียงบันไดสูงยาวที่ใช้สำหรับเดินขึ้นไปบนยอดเขาให้กับผู้ที่มีจิตศรัทธาอันแรงกล้าต่อพระพุทธศาสนาจึงจะไปถึงสถานที่แห่งนั้นได้
องค์ชายสิบสามเดินลงมาจากรถม้าก่อนคนแรกเขายื่นมือออกไปรับคุณหนูฉินมี่จื่อตามมารยาทแต่ไม่คิดว่าจะถูกนางสะบัดหน้ามองเมิน ยื่นมือให้กับสาวใช้รับลงจากรถม้าเององค์ชายหลี่หย่งเล่อรู้สึกเสียอาการอยู่บ้างที่อยู่ดีๆเขาถูกหญิงสาวที่คอยวิ่งตามมาตลอดเมินเข้าให้แต่ถึงอย่างนั้นก็กลับมามีสีหน้าสงบในเวลารวดเร็ว ก่อนจะยื่นมือออกไปอีกครั้งเพื่อรับคุณหนูสามลงจากรถม้าอีกคนทว่ามือที่ยื่นออกไปกลับต้องรอเก้อเมื่อคุณหนูสามยื่นมือให้กับสาวใช้รับลงจากรถม้าอีกคนเช่นกัน
มี่จื่อใช้หางตาชำเลืองมองแอบยกยิ้มอย่างขบขัน รู้สึกได้ถึงอาการเสียหน้าขององค์ชายหลี่หย่งเล่อเต็มๆ จึงแสร้งหันหน้าหนีเพื่อไม่ให้องค์ชายเห็นว่านางกำลังหัวเราะเขา
ตงอิงลงจากรถม้าได้นางก็เอาแต่สนใจภาพบันไดทอดยาวไปยังูเาสูงใหญ่เบื้องหน้าเดินเข้าไปคล้องแขนพี่รองด้วยอาการตื่นเต้น
องค์ชายหลี่หย่งเล่อเห็นว่าคุณหนูสามตงอิงมีสีหน้าตื่นเต้นรอยยิ้มมุมปากพลันยกขึ้นด้วยความพอใจ เขาเดินเข้าไปหานาง “ไปกันเถอะ”
“หม่อมฉัน จ้าวหมินหมินถวายพระพรองค์ชายสิบสามเพคะ”เสียงหวานเอ่ยมาแต่ไกลก่อนที่ร่างอรชรในชุดสีชมพูหวานจะเดินเร็วๆเข้ามาย่อกายอย่างงดงามตรงหน้าองค์ชายหลี่หย่งเล่อ
รถม้าของคุณหนูจ้าวหมินหมินยังไม่ทันได้จอดสนิทดีด้วยซ้ำแต่หญิงสาวกลับรีบร้อนลงมาจากรถม้าด้วยสีหน้าดีอกดีใจเป็พิเศษ
“หม่อมฉันไม่คิดว่าจะได้พบกับองค์ชายที่นี่แล้วนี่องค์ชายกับคุณหนูฉินทั้งสองจะขึ้นไปไหว้พระบนวัดไท่หยุนหรือเพคะ” คุณหนูจ้าวหมินหมินเบียดกายเข้าไปยืนด้านข้างองค์ชายสิบสามอย่างจงใจส่งผลให้ร่างคุณหนูสามเซไปด้านข้างเล็กน้อย “คุณหนูฉินสามระมัดระวังหน่อยสิเกิดหกล้มขึ้นมาเ้าจะอดเดินขึ้นไปชื่นชมความงดงามบนวัดไท่หยุนหรอกนะ”
มี่จื่อยืนอยู่ด้านข้างน้องสามกอดอกเบะปากมองบน “ไปกันเถอะน้องสามพี่รองจะพาเ้าเดินชมดอกไม้ระหว่างเดินขึ้นบันได”นางจับจูงมือน้องสาวต่างมารดาเดินนำหน้าไปก่อน ทิ้งคนทั้งสองไว้ด้านหลัง
ตงอิงเดินตามพี่รองอย่างว่าง่ายเมื่อเดินออกมาไกลจากคนทั้งสองแล้ว นางจึงกล่าวถามขึ้น “พี่รอง คุณหนูคนนั้นคือใครหรือเ้าคะ”
มี่จื่อหันมาสบตากับแววตาคู่ใสกระจ่างของน้องสาวต่างมารดาพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มหวาน “นางคือคุณหนูใหญ่ตระกูลจ้าวจ้าวหมินหมิน” มี่จื่อจับมือตงอิงขึ้นมาตบหลังมือเบาๆ “ระวังนางให้ดีด้วยล่ะ”
“ทำไมตงเออร์ต้องระวังนางด้วยเ้าคะนางเป็คนไม่ดีหรือเ้าคะ” ตงอิงไม่เข้าใจสิ่งที่พี่รองเตือน
“เมื่อครู่นี้น้องสามคิดว่าที่นางชนเ้าเป็ความบังเอิญหรือตั้งใจล่ะ”
ตงอิงครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนตอบออกไปด้วยใบหน้าใสซื่อ “ความบังเอิญเ้าค่ะ”
มี่จื่อส่ายหน้าเบาๆนางรู้ดีว่าตงเออร์ยังอ่อนต่อเล่ห์เหลี่ยมของสตรีในเมืองหลวงเหล่านี้มากก็ใครใช้ให้แม่รองเลี้ยงดูบุตรสาวให้อยู่แต่ในอารามวันๆเอาแต่ถือศีลปฏิบัติธรรมโดยไม่สนโลกภายนอกกันเล่า
มี่จื่อปล่อยให้น้องสาวต่างมารดาเข้าใจผิดไปเช่นนั้นโดยไม่ได้อธิบายสิ่งที่นางตอบ ก่อนจะเปลี่ยนเื่คุย ชี้มือไปยังดอกไม้ข้างทาง “ดูนั่นสิ ตอนที่พี่รองมากับท่านแม่ครั้งแรกดอกไม้ตรงนั้นกำลังบานสะพรั่งออกดอกเต็มไปหมด ไม่คิดว่ากลับมาคราวนี้ยังคงเบ่งบานอยู่เหมือนเดิมคล้ายกับว่ามันบานอยู่ตลอดเวลาโดยไม่ได้โรยรา”
ตงอิงมองตามมือพี่รองที่ชี้ให้ดูนางหยุดยืนมองดูด้วยความตื่นเต้น “สวยจังเลยเ้าค่ะ”
องค์ชายสิบสามเดินขึ้นบันไดมาทันหญิงสาวทั้งสองพอดี“ดอกไม้ของที่นี้ได้รับการดูแลจากคนที่เฝ้าวัดแห่งนี้จึงทำให้บรรยากาศสองข้างทางยังคงดูน่าชื่นชมอยู่เสมอ”
“คนที่เฝ้าดูแลวัดแห่งนี้ก็เป็คนขององค์ชายสิบสามเช่นกัน” คุณหนูจ้าวหมินหมินเอ่ยอธิบายต่อ ราวกับเป็ผู้รู้ทุกเื่ราวขององค์ชายสิบสาม
ตงอิงพยักหน้าเข้าใจมี่จื่อเบ้ปากให้กับความรู้มากของคุณหนูจ้าวหมินหมิน “เดินต่อกันเถอะน้องสาม”
ดังนั้นคนทั้งสี่เดินขึ้นบันไดต่อแวะหยุดพักเป็บางครั้ง พลางชื่นชมดอกไม้ไปเรื่อยดูไม่รีบร้อนนักเมื่อถึงศาลาหลังแรกก็พากันเข้าไปนั่งพักเอาแรง ก่อนที่จะเดินขึ้นไปยังชั้นบนต่อ
เพิ่งผ่านมาบันไดมาได้สองร้อยขั้นสีหน้าของหญิงสาวแต่ละคนดูเหนื่อยหอบชัดเจน การเดินเริ่มล่าช้าลงพวกเขาทั้งสี่จึงตัดสินใจแวะพักที่ศาลาข้างทางอีกครั้ง
“ยังไหวหรือไม่คุณหนูสาม”องค์ชายหลี่หย่งเล่อกล่าวถามด้วยสีหน้าเป็ห่วง
ตงอิงยกกำปั่นทุบขาเบาๆคลายความปวดเมื่อย“นั่งอีกสักพักก็ดีขึ้นแล้วเพคะ”นางเอ่ยตอบไปด้วยความเกรงใจและอีกใจหนึ่งก็มีจิตศรัทธาอันแรงกล้าอยากที่จะขึ้นไปไหว้พระที่แห่งนี้สักครั้งจึงพยายามอดทนต่ออาการปวดขา
มี่จื่อแม้จะเคยมาแล้วหนึ่งครั้ง แต่ก็เป็เมื่อหนึ่งปีที่แล้วนางรู้สึกล้าไปยังขาทั้งสองข้างเป็อย่างมาก “น้องสามพี่รองรอเ้าอยู่ตรงนี้ก็แล้วกัน”
“ใจเสาะจริงเชียวคุณหนูมี่จื่อแค่นี้ก็เดินไปไหวเสียแล้ว” จ้าวหมินหมินยกยิ้มเย้ยหยันให้กับนาง
“ข้าจะใจเสาะหรือไม่นั้นไม่ทราบว่าไปหนักส่วนไหนของคุณหนูจ้าวหรือ หากเ้าไม่เหนื่อยก็ช่วยแบกข้าขึ้นไป้าด้วยเสียสิทำเป็พูดดี สีหน้าของเ้าก็ไม่ได้ต่างจากข้านักหรอก เชอะ”มี่จื่อเปิดปากปะทะทันทีที่มีโอกาสในยามนี้นางไม่จำเป็ต้องแสดงบทหญิงสาวผู้มีมารยาทงดงามต่อหน้าบุรุษผู้นั้นอีกต่อไปเพราะฉะนั้นมีเท่าไหร่ใส่ไปไม่ยั้ง
“ข้าจะแบกเ้าขึ้นไปได้อย่างไรตัวข้าบอบบางเช่นนี้ ดูตัวเ้าเสียสิ ยังกับแม่หมู”
“หากข้าแม่หมู เ้าก็ทวดหมูล่ะสิ แหม๋ๆไม่ดูตัวเองสักนิด ขาก็ใหญ่ต้นแขนก็อ้วน บอกว่าตนเองบอบบาง อ้วนเป็หมูเช่นนี้ยังจะว่าผู้อื่นอีก”
“นี่เ้า!!!” จ้าวหมินหมินก้มหน้าก้มตาสำรวจแขนขาของตนเองด้วยความรู้สึกไม่มั่นใจชี้มือมายังมี่จื่อสีหน้าเอาเื่
“จุ๊ๆ อย่าเพิ่งกรี๊ดเสียล่ะดูนั่นสิองค์ชายเดินเข้ามาแล้ว” มี่จื่อบุ้ยปากไปยังทางเข้าศาลาริมทาง
“ฮึ่ย” จ้าวหมินหมินพยายามรักษาสีหน้าให้กลับมาสงบเสงี่ยมแม้ว่าหน้าอกจะยังไหวกระเพื่อมขึ้นลงตามอารมณ์ขุ่นมัวเมื่อครู่นี้ แต่ก็สามารถยกยิ้มในเวลาต่อมาได้อย่างแสแสร้ง
“ไปต่อกันเถอะ”องค์ชายหลี่หย่งเล่อเดินกลับเข้ามาในศาลากล่าวบอกกับหญิงสาวทั้งสาม
“หม่อมฉันขอรออยู่ที่นี่นะเพคะ” มี่จื่อกล่าวบอก
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะทิ้งทหารองครักษ์อยู่เฝ้าที่นี่ให้คุณหนูมี่จื่อสามคน” องค์ชายหลี่หย่งเล่อกล่าวกับนางพลางหันไปสั่งให้ทหารองครักษ์ที่ติดตามขึ้นมาด้วยอยู่ที่นี่ตามที่บอกกับนางจากนั้นจึงพากันออกเดินทางต่อ
“พี่รอง จะไม่ไปกับตงเออร์จริงๆหรือเ้าคะตงเออร์ไม่อยากทิ้งให้พี่รองรออยู่ที่นี่เพียงลำพัง”ตงอิงรู้สึกเริ่มไม่สนุก เมื่อพี่รองบอกว่าจะไม่ไปกับพวกตน
มี่จื่อยกยิ้มน้อยๆ“อย่าเป็กังวลไปเลยพี่รองมีเสี่ยวอี้อยู่ด้วย ฝากเ้าไหว้พระแทนพี่ด้วยนะ”
ตงอิงมีสีหน้าอิดออดแต่ก็ยอมเดินต่อเพื่อขึ้นไปให้ถึงยอดเขา
คล้อยหลังบุคคลทั้งสามมี่จื่อยังคงนั่งเล่นอยู่ในศาลากับสาวใช้ ชมทัศนียภาพรอบๆด้วยสีหน้าเบิกบาน
“คุณหนูปล่อยให้คุณหนูสามไปกับพวกเขาเช่นนั้นไม่กลัวว่าจะถูกคุณหนูจ้าวกลั่นแกล้งหรือเ้าคะ”เสี่ยวอี้กล่าวถามผู้เป็นายด้วยความรู้สึกสงสัย
มี่จื่อมองออกไปนอกศาลา“นางควรที่จะได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างจากโลกภายนอก” การเป็คนรักขององค์ชายสิบสามไม่ใช่เื่ง่ายเลย หากยังคงแสดงออกถึงความอ่อนแอไม่คิดจะสู้คน ย่อมไม่ต่างอะไรกับการยืนอยู่บนปากเหว
3K
