[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะขาดผึง ไป๋ลู่รู้ตัวดีว่าเธอกำลังเผชิญหน้ากับนรกขุมไหน

มือเรียวกระชากเข็มกลัดประดับเพชรคมกริบบนชุดราตรีออกมา กำแน่นจนคมโลหะบาดลึกเข้าไปในเนื้อนิ่ม เธอใช้ความเจ็บปวดแสนสาหัสเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ... ห้ามหลับเด็ดขาด!

ภายใต้ความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง เธอยังพอประคองเศษเสี้ยวของสติเอาไว้ได้ หูแว่วเสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวาย และเสียงใครบางคนที่คุ้นเคยกำลังตะโกนเรียกชื่อเธอ...

วินาทีต่อมา เสียงทุ้มต่ำที่เหมือนเสียงสวรรค์ก็ดังขึ้นข้างหู 'พ่อเทพบุตร' ของเธอ

“อาซุย...”

“ผมเอง”

แค่ได้ยินว่าเป็นเขา... กำแพงความระแวดระวังที่ก่อไว้ก็พังทลายลงทันที ไป๋ลู่ปิดเปลือกตาลง ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งสู่ความมืดมิดด้วยความวางใจ

ตุ้บ...

มือที่กำแน่นคลายออก เครื่องประดับเปื้อนเลือดร่วงหล่นลงบนพรมหนานุ่ม ส่งเสียงทึบๆ สะท้อนความเงียบ

ฮั่วเหยียนฟางก้มมองข้อมือเล็กบอบบางที่เขาประคองไว้ นัยน์ตาดำขลับไร้อารมณ์จับจ้องฝ่ามือขาวเนียนที่ตอนนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีแดงสด

หมอประจำตระกูลรีบกุลีกุจอเข้ามารับช่วงต่อ ทำแผลและฆ่าเชื้อให้อย่างเบามือที่สุด เขามองแผลลึกแล้วอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความทึ่ง

“คุณหนูไป๋ใจเด็ดมากจริงๆ ครับ... ถึงกับใช้วิธีทำร้ายตัวเองเพื่อต้านฤทธิ์ยา ต้องเจ็บปวดเจียนตายขนาดไหน เธอถึงจะฝืนประคองสติมาได้ขนาดนี้!”

บรรยากาศรอบตัวฮั่วเหยียนฟางเย็นยะเยือกลงจนน่าขนลุก สีหน้าของเขามืดครึ้มประหนึ่งพายุโหมกระหน่ำ

เมื่อพันแผลเสร็จเรียบร้อย ฮั่วเหยียนฟางก็เอ่ยเสียงเรียบ “ลำบากพวกคุณมามากแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ”

หมอและภรรยาผู้จัดการรีบเก็บของแล้วถอยออกไปทันที แทบจะแย่งกันหายตัวไปจากรัศมีอำมหิต

“พ่อจ๋า... พ่อ...”

คนบนเตียงนอนกระสับกระส่าย ริมฝีปากซีดเผือดพึมพำเรียกหาพ่อไม่หยุด คิ้วสวยขมวดมุ่นจนแทบผูกเป็นปม

ฮั่วเหยียนฟางทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง เอื้อมมือไปกุมมือเล็กที่สั่นเทาเอาไว้

สัมผัสอบอุ่นที่ฝ่ามือทำให้คิ้วที่ขมวดแน่นของไป๋ลู่ค่อยๆ คลายออก ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอ ก่อนจะจมดิ่งสู่ห้วงนิทราไปอย่างสงบ

.

.

แสงแรกของวันจับขอบฟ้า

ถังสิงย่องเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ กดเสียงต่ำกระซิบ 

“ท่านประธานฮั่ว ท่านไปพักเถอะครับ เดี๋ยวผมเฝ้าต่อเอง”

ภาพที่เห็นคือเด็กสาวที่กำนิ้วมือของเจ้านายเขาไว้แน่น... กำไว้แบบนั้นทั้งคืนไม่ยอมปล่อย

ฮั่วเหยียนฟางตอบโดยไม่หันมามอง “ไม่เป็นไร”

จมูกของฮั่วเหยียนฟางไวต่อกลิ่นเสมอ แม้ถังสิงจะอาบน้ำเปลี่ยนชุด แถมยังฉีดน้ำหอมกลิ่นผู้ดีมาเต็มที่ แต่กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก็ยังลอยแตะจมูก

“สองสามวันนี้อย่าเพิ่งกลับไปที่คฤหาสน์ใหญ่”

ถังสิงชะงัก พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “ผมทราบครับ กลิ่นเลือดแรงขนาดนี้ ขืนกลับไปคงอธิบายกับนายท่านรองไม่ถูกแน่ๆ พอดีเลยครับ ไอ้สวี่อี้มันใกล้จะกลับมาแล้ว เดี๋ยวผมให้มันไปรับใช้ท่านรองแก้ขัดไปก่อน”

“อืม”

ถังสิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนมีอะไรติดค้างในใจ “ท่านประธานฮั่ว...”

“หืม?”

“ขอประทานโทษด้วยครับ เมื่อคืนผม... ยั้งมือไม่อยู่ ห้องนั้นคงต้องรื้อทำใหม่หมด สภาพดูไม่ได้เลยครับ”

“ช่างเถอะ ฉันอนุญาต”

“ท่านประธานฮั่ว ที่ผมจะพูดไม่ใช่เรื่องค่าเสียหายครับ แต่เป็น...”

ฮั่วเหยียนฟางปรายตามองเด็กสาวที่หลับสนิทบนเตียงแวบหนึ่ง เป็นสัญญาณว่า 

‘อย่าเพิ่งพูดตอนนี้’

“ค่อยกลับไปคุยกัน”

“ครับ!”

ถังสิงถอยออกจากห้องนอนอย่างรู้งาน ปิดประตูเบาๆ แล้วทิ้งตัวลงงีบหลับบนโซฟาห้องนั่งเล่น

เหอะ... อวัยวะภายในแหลกเหลวหมดแล้ว แต่รับรองว่ายังไม่ตายง่ายๆ หรอก

ไอ้สารเลวแซ่โหวคนนั้น... มันจะต้องนอนรอความตายอย่างทรมานที่สุด ค่อยๆ ขาดใจตายไปทีละวินาที นั่นแหละคือสิ่งที่สาสมกับมัน!

.

.

ไป๋ลู่ค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดสลัว มีเพียงแสงรำไรลอดผ่านผ้าม่านกำมะหยี่หนาหนักที่ปิดสนิทเข้ามาเท่านั้น 

หญิงสาวขยับมือข้างที่กุมฝ่ามือหนาของใครบางคนเอาไว้แน่น... เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่คุ้นเคย รอยยิ้มซุกซนก็ผุดขึ้นที่มุมปาก ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะคิกคักออกมาอย่างอดไม่ได้

เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นทันที “ตื่นมาก็หัวเราะเลยหรือ? รู้ไหมว่าเมื่อคืน——”

“หนูรู้ค่ะ...” ไป๋ลู่ชิงพูดแทรก

เพราะรู้น่ะสิ เธอถึงต้องงัดเอาดาวประดับชุดราตรีออกมาแทงมือตัวเอง ยอมเจ็บตัวเพื่อแลกกับสติสัมปชัญญะ

ฮั่วเหยียนฟางเลิกคิ้ว “แล้วยังจะหัวเราะอีก?”

“ก็พอหนูคิดว่ามีคุณอยู่เป็นเพื่อน มันก็อดดีใจจนหัวเราะออกมาไม่ได้นี่นา” เสียงหวานอู้อี้เล็กน้อย ฟังดูน่าเอ็นดูปนน่าสงสาร 

“อาซุย ขอบคุณนะ... ดูเหมือนหนูจะเอาแต่ขอบคุณอยู่เรื่อยเลย ทั้งที่ตั้งใจว่าจะปั้นนายเข้าวงการ ให้กลายเป็นซุปตาร์ยืนหล่อๆ รับทรัพย์แท้ๆ แต่กลายเป็นหนูที่ต้องคอยเกาะแข้งเกาะขานายตลอดเลย”

เจ้ากระต่าย... ร้องไห้แล้ว

ฮั่วเหยียนฟางค่อยๆ ดึงนิ้วออกจากอุ้งมือเธอ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 

“เดี๋ยวฉันไปสั่งมื้อเช้าให้”

“อื้ม... อื้ม...”

ยังไม่ทันที่ฮั่วเหยียนฟางจะปิดประตูห้องสนิท เสียงสะอื้นไห้ที่พยายามกลั้นมานานก็หลุดลอดออกมา

เธอคงพยายามเข้มแข็งสุดชีวิตแล้วจริงๆ...

เขาดึงประตูปิดลงเบาๆ ทิ้งให้เธอได้ปลดปล่อยความอัดอั้นตามลำพัง

ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าเจ้านาย ถังสิงที่นอนอยู่บนโซฟาก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรง 

“ท่านประธานฮั่ว เรื่องนี้มีเบื้องลึกเบื้องหลังครับ”

ฮั่วเหยียนฟางยกมือขึ้นปราม ห้ามไม่ให้เลขาคนสนิทรายงานตอนนี้ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งอาหารเช้าเมนูอ่อนๆ ให้ไป๋ลู่จนเสร็จสรรพ ถึงได้พยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงอนุญาต

ถังสิงเดินตามหลังเจ้านายออกไปที่ระเบียงรับลม

“อู๋ลี่ผิงเป็นคนขายไป๋ลู่ครับ” ถังสิงรายงานเสียงเครียด “ไอ้สวะแซ่โหวสารภาพหมดเปลือก มันบอกว่าพ่อบุญธรรมของคุณหนูไป๋ ‘เสิ่นหยางหง’ ติดหนี้บ่อนจินหยวนอยู่หนึ่งล้าน มันเลยเอาเรื่องนี้ไปขู่ แต่เสิ่นหยางหงปฏิเสธเสียงแข็ง แล้วจู่ๆ ก็หาเงินมาคืนได้ ผมตรวจสอบเส้นทางการเงินแล้ว เป็นเงินที่ ‘อวี่ฟู่ชิง’ แอบให้มา แต่กลายเป็นว่าอู๋ลี่ผิงดันเล่นสกปรกลับหลังทุกคน มันติดต่อไปหาไอ้แซ่โหวเอง เสนอขายลูกเลี้ยงแลกกับเงินห้าล้าน!”

ฮั่วเหยียนฟางส่งเสียง ‘อืม’ ในลำคอ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงรังสีสังหาร

ถังสิงกัดฟันกรอดด้วยความแค้น หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา 

“ท่านลองดูนี่สิครับ...”

บนหน้าจอคือภาพโปสเตอร์โปรโมตซีรีส์ของไป๋ลู่ที่ถูกตัดต่อแก้ไข

“นี่ไม่ใช่โปสเตอร์โปรโมตธรรมดา แต่มันคือ... โปสเตอร์ขายบริการ! ข้อความระบุชัดเจน ‘ลูกสาวแห่งชาติ ไป๋ลู่ ราคาหนึ่งล้าน เชิญเล่นสนุกได้ตามใจชอบ มาก่อนได้ก่อน’...”

ถังสิงอ่านข้อความอุบาทว์พวกนั้นด้วยความขยะแขยงเกินทน

สายตาของฮั่วเหยียนฟางค่อยๆ เคลื่อนจากหน้าจอมาหยุดที่ใบหน้าของถังสิง แววตานิ่งสงบราวกับทะเลลึกก่อนเกิดสึนามิ

ถังสิงกำโทรศัพท์แน่นจนเส้นเลือดปูด “ไอ้ชาติชั่วนั่นสารภาพอีกว่า อู๋ลี่ผิงเป็นคนแอบติดตั้งกล้องรูเข็มไว้ในห้องนอนของไป๋ลู่ล่วงหน้า นังแม่มดนั่นกะจะเอาคลิปหลุดมาแบล็กเมล์คุณหนูไป๋ ให้คุณหนูไป๋กลายเป็นทาส...”

“ฉันเคยบอกไว้ว่า ฉันติดหนี้บุญคุณไป๋ลู่อยู่หนึ่งครั้ง” ฮั่วเหยียนฟางทอดสายตามองออกไปไกล แววตาว่างเปล่าจนน่ากลัว “นายลืมไปแล้วหรือ?”

ถังสิงสะดุ้งเฮือก รีบก้มหัว “เข้าใจแล้วครับ! ผมจะไปจัดการตระกูลเสิ่นให้พินาศเดี๋ยวนี้!”

“เดี๋ยว”

ฮั่วเหยียนฟางนึกถึงคำพูดที่เจ้ากระต่ายเคยประกาศไว้ตอนแช่ออนเซ็น

‘หนี้แค้นนี้ ฉันจะชำระด้วยมือตัวเอง’

“แม่เลี้ยงคนนั้น... เก็บไว้ให้ไป๋ลู่จัดการเอง”

คนอย่างไป๋ลู่ คงอยากจะเป็นคนลากคอคนพวกนั้นลงนรกด้วยมือตัวเองมากกว่า

ถังสิงพยักหน้ารับคำสั่ง แต่สีหน้ายังดูอึดอัดใจเหมือนคนอมพะนำ

ฮั่วเหยียนฟางหรี่ตาลง “ถังสิง... มีอะไรอีก?”

ถังสิงสูดหายใจเข้าลึก แทบจะทรุดตัวลงคุกเข่า “ท่านประธานฮั่ว! ตอนที่ผมเจาะข้อมูลบัญชีบ่อนจินหยวน ผะ... ผมพบเรื่องน่าตกใจครับ...”

ถังสิงหลับตาปี๋ กลั้นใจพูดรวดเดียวจบ “ผมพบยอดเงินโอนเข้าบ่อนหนึ่งล้านหยวน ต้นทางมาจากบัญชีส่วนตัวของ ‘นายน้อยหก’ ครับ! ผมยังไม่แน่ใจว่านายน้อยหกแอบไปเล่นพนัน หรือว่าเป็นคนจ่ายเงินค่าตัวไป๋ลู่กันแน่!”

บรรยากาศรอบตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ

“...” ฮั่วเหยียนฟางนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น “โทรหาฮั่วเพ่ยฉุน... เดี๋ยวนี้”

ถังสิงรีบกดโทรศัพท์มือไม้สั่น เสียงรอสายดังอยู่นานนับสิบนาที กว่าปลายสายจะกดรับด้วยน้ำเสียงงัวเงียสุดขีด

“โว้ยยย ผู้ช่วยถัง! ผมไหว้ล่ะพี่! นี่มันเพิ่งจะหกโมงเช้า ผมแม่งเพิ่งกลับจากผับถึงบ้านตอนตีสาม พี่จะรีบโทรมาทวงวิญญาณอะไรตอนนี้วะครับ? ปล่อยผมไปนอนสักงีบเถอะ ผมกราบล่ะ!”

"นายน้อยหกครับ... ผมมีคำถามเดียว ท่านต้องตอบความจริงมา... เดี๋ยวนี้"

น้ำเสียงจากปลายสายเย็นยะเยือกเสียจนคนฟังรู้สึกเหมือนโดนน้ำแข็งถังใหญ่สาดใส่หน้า

"ไม่อย่างนั้น... ครั้งนี้ท่านคงไม่จบแค่ขาหักสองข้างแน่ๆ"

ถังสิงกดเสียงต่ำ เน้นหนักทุกพยางค์ราวกับกำลังเคี้ยวเศษแก้ว "เงินหนึ่งล้านในบ่อนจินหยวน ถูกโอนมาจากบัญชีของท่าน... อธิบายมาสิครับว่ามันเกิดบ้าอะไรขึ้น?"

ฮั่วเพ่ยฉุนที่กำลังนอนน้ำลายยืดสะลึมสะลืออยู่บนเตียง ถึงกับสร่างเมาทันที ความง่วงหายวับไปเป็นปลิดทิ้ง!

ถึงกระนั้น เขาก็ยังพยายามตีมึน แกล้งโวยวายกลบเกลื่อนความผิดเสียงดังลั่น

"บ่อน!? บ่อนบ้าบออะไรกันวะ! ปีก่อนท่านลุงเพิ่งจะสั่งคนมาทุบแขนฉันหักไปสองข้าง พี่คิดว่าฉันยังมีกะจิตกะใจกล้าเสนอหน้าเข้าบ่อนอีกรึไงห้ะ!?"

เขากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เหงื่อเริ่มแตกพลั่ก 

"ถังสิง... ไอ้พี่เวรเอ๊ย ช่วยไปเช็กให้ชัวร์ก่อนค่อยโทรมาใส่ร้ายกันได้ไหม! คนจะหลับจะนอน!"

"นา-ย-น้อย-หก!"

เสียงคำรามลั่นเพียงคำเดียว เล่นเอาปลายสายขนลุกซู่ไปทั้งตัว สันหลังเย็นวาบราวกับมีพญายมราชมายืนจ้องอยู่ข้างเตียง

"ผมว่าท่านคงอยากตายคาที่นอนจริงๆ สินะ! ถ้าผมไม่เช็กหลักฐานจนชัวร์ล้านเปอร์เซ็นต์ ผมจะโทรมากวนเวลานอนอันมีค่าของท่านไหม?"

ความเงียบอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมชั่วอึดใจ ก่อนที่ระเบิดลูกใหญ่จะลง

"ใช้สมองอันน้อยนิดเท่าเม็ดถั่วของท่านคิด... คิดให้ออกเดี๋ยวนี้! ถ้ายังคิดไม่ออก ไม่ต้องรอท่านประธานฮั่วสั่งหรอก... เดี๋ยวผมจะขับรถไปพังประตูบ้านท่าน แล้วหักขาท่านให้เป็นสองท่อนเดี๋ยวนี้แหละ!"