หลิวเหมยฮวา ออกจากสำนักงานหมู่บ้านก็เดินไปที่แม่น้ำเธอหยิบก้อนหินมาปาออกไปที่แม่น้ำอย่างแรงก้อนแล้วก้อนเล่า เพื่อระบายอารมณ์เธอปาจนหมดแรงถึงจะระงับอารมณ์ได้
“นังหลิวอี้แค่ฉันลดตัวไปคุยกับมันก็มากพอล่ะนะคิดว่าฉันอยากคบกับแกจริง ๆ งั้นเหรอ ถ้าไม่ใช่ทำให้คนอื่นเห็นว่าฉันเป็คนดีคบคนที่ไม่มีใครยุ่งด้วยแบบแกแล้วละก็ หางตาฉันยังไม่แลแกเลย”
“ฉันเป็คนที่สวยที่สุดในหมู่บ้านคนที่ดีพร้อมอย่างจูเจียงหยงต้องเป็ของฉัน แกต้องอ่อยเขาแน่ ๆถ้าแกมายุ่งกับจูเจียงหยงอีกละก็ แกจะไม่มีความสุขอีกต่อไป”
หลิวเหมยฮวารับไม่ได้กับคำพูดที่หลิวอี้พูดกับเธอนอกจากหน้าตาเซื่องๆเธอไม่เห็นว่าคนอย่างหลิวอี้จะมีอะไรดี
ส่วนตัวต้นเื่นะเหรอหลิวอี้สบายใจมาก อารมณ์ดีเป็ที่สุดที่เห็นอาการเหมยฮวา ถ้าจะร้ายต้องร้ายให้สุดเธอจะไม่หลบจูเจียงหยงอีกละ เขาหลอกเธอได้ชาตินี้เธอก็ขอเอาคืนถึงตอนนี้จิตใจเขายังไม่สกปรกก็เถอะแต่มันจะบาปกรรมมากหรือเปล่านะ ถ้าหลอกให้เขาดีใจ
เอาละซิ เริ่มคิดหนักละเรา เขาป่วยแน่ๆ ชาติที่แล้วจะด่าว่าเลวก็ด่าได้ไม่เต็มปากจะเห็นใจที่ป่วยก็ไม่ได้อยากให้อภัยขนาดนั้น ขอดูก่อนละกัน เอาคืนน่ะ เอาคืนแน่
ฉันจะให้โอกาสนายสักครั้งฉันจะทำให้นายเลิกชอบฉัน ถ้านายปลงได้ฉันจะปล่อยนายไปไม่เล่นกับความรู้สึกนายแต่ถ้านายไม่จบยังเพ้ออยู่ ถือว่านายเลือกเองละกัน
หลิวอี้จะเดินขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรทุกครั้งถ้าเธอมาเร็วเธอก็จะเห็นกลุ่มการผลิตของพวกเซียวจื่อหานทุกรอบแต่เธอก็ไม่คิดแวะทักทายใครรวมถึงพี่โม่คุนด้วย รีบเดินผ่านไปเร็ว ๆ
แต่วันนี้หลิวอี้ไม่รอดคนแรกเซียวจื่อหาน เขาทำงานในทุ่งนาแท้ๆ กลับมานั่งพักตรงป่าไผ่ก่อนที่เธอจะเดินผ่านเขาไป ก็มาละคนที่สอง พี่โม่คุนนั้นเอง“หลิวอี้ไม่เจอกันนานเลยนะ”
“นานเหรอคะ ก็ไม่นานนะพี่โม่คุน” (คุณพี่ค่ะ เดือนหนึ่งเจอกันยังไม่ถึงสามครั้งเลยมั้ง ทำอย่างกับเจอกันบ่อยไม่รู้จะทักอะไรแล้วจะเรียกทำไม)
ตอนนี้หลิวอี้ควบคุมตัวเองได้มากแล้วเวลาเจอเซียวจื่อหานแค่ใจหวิวๆ ทุกครั้งที่เจอ แต่ก็ไม่ตื่นเต้น ลนลานเหมือนเมื่อก่อนแล้วแต่คนที่เธอกังวลกับเป็ เจียงชิงหยวนเขาชอบชวนคุยนานและเหมือนเธอจะซวยที่เดินมา่เขาพักพอดี
“อ้าวเหรอ ทำไมพี่รู้สึกว่านาน แล้วเรากำลังขึ้นเขาเหรอรอวันหยุดพี่ เดี๋ยวพี่ไปเป็เพื่อน”
“ไม่เป็ไรค่ะ เกรงใจพี่น่ะวันหยุดควรพักผ่อนจะมาเหนื่อยกับฉันทำไมละคะ เดี๋ยวฉันไปก่อนนะคะ”หลิวอี้ยิ้มมารยาทใส่
" ได้ซิ เดี๋ยววันหยุดพี่ไปเป็เพื่อนเองพี่พูดคำไหนคำนั้นไม่ต้องเกรงใจ “แล้วโม่คุนก็เดินไปหลบแดดที่ต้นไม้ในทุ่งเดินไม่ถึง 5 ก้าวเหมือนคนบางคนจะรู้ว่ากำลังจะไปเดินมาเรียกซะงั้น
“น้องหลิวอี้ รอพี่ก่อน” พี่ชิงหยวนเดินออกมาจากป่าไผ่ก็ว่าอยู่เซียวจื่อหานอยู่ที่ไหน พี่ชิงหยวนอยู่ที่นั่น
“สวัสดีค่ะพี่ชิงหยวน พี่มีอะไรคะ”
“ถ้าเพื่อนพี่ทำอะไรไม่ดีกับเรา หรือทำให้เราไม่สบายใจเราบอกพี่ได้นะว่าแต่วันนั้นคุยอะไรกันเหรอ” เจียงชิงหยวนทำตาปริบๆ
ปลอบก่อนละค่อยหลอกถามซินะ ได้คะพี่น้องสาวจัดการให้ “ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะพี่ ฉันขอบคุณสหายเซียวเฉยๆฉันไม่เคยเห็นมนุษย์น้ำแข็ง ขอบคุณที่มาหมู่บ้านนี้เลยได้เห็นของแปลกใหม่หลายๆอย่างรวมถึงพี่ชิงหยวนด้วยค่ะ” หลิวอี้ยิ้มใสซื่อใส่
“จริงเหรอ” เจียงชิงหยวนสับสน
“ขอตัวก่อนนะคะ” พูดจบก็เห็นเซียวจื่อหานเดินมาพอดี“สวัสดีค่ะสหายเซียวจื่อหาน ขอตัวก่อนนะคะ” หลิวอี้ต้องทักตามมารยาท
“พี่จื่อหาน” เซียวจื่อหานยืนมองหน้าหลิวอี้สายตาไม่ได้เ็าแต่กลับเป็สายตากดดันรอฟังมากกว่า
ถ้าไม่เรียกก็คงไม่จบซินะคงไม่ได้ไปง่ายๆ แน่
“พี่จื่อหาน ขอตัวก่อนนะคะ”หลิวอี้ก็เดินไปเลยไม่สนใจอะไรอีก
ระหว่างที่คนสองคนกำลังลากันก็มีคนคนหนึ่งยังงงกับคำพูดไม่เลิกว่าโดนหลอกด่าหรือเปล่าพอร่างบางเล็กนั้นจากไป เซียวจื่อหานที่มองจนลับตาก็ยกยิ้มมุมปากเล็กหน่อย
หลังจากวันนั้นทุกครั้งที่เธอขึ้นเขาเขาเห็นเธอเดินมาทุกครั้ง เธอทำแบบที่พูดจริงๆเขาก็ยังไม่อยากเซ้าซี้เธอแต่วันนี้คิดอะไรก็ไม่รู้อยากมานั่งฝั่งนี้ถ้าเผื่อวันนี้เธอเดินมาเธอจะแกล้งทำไม่เห็นไม่ได้แน่นอนอยากรู้นักเธอจะเดินผ่านทำเขาเหมือนอากาศหรือจะมองเขา
แล้ววันนี้เธอก็มาจริงๆแต่ก็คุยกับคนอื่นปกติ คนนั้นเธอก็ยิ้มให้ คนนี้เธอก็ยิ้มให้แต่กับเขาบอกให้ต่างคนต่างอยู่ ว่าจะปล่อยไปสักพัก มันทนไม่ไหวจริงๆก็เลยต้องตอแยสักหน่อย แต่ก็คุ้มค่ากับการได้ยินเธอเรียกว่าพี่ครั้งแรก
“เพื่อน เมื่อกี้ฉันถามหลิวอี้คุยอะไรกับแก น้องบอกว่า ขอบคุณแกที่มาหมู่บ้านนี้เลยได้เห็นมนุษย์น้ำแข็งแล้วก็ได้เห็นของแปลกหลายอย่างรวมถึงฉันด้วยน้องหลอกด่าใช่ไหม” เจียงชิงหยวนรวบรวมข้อความจากหลิวอี้
“มนุษย์น้ำแข็งด่าฉันแน่ ๆ อยู่ล่ะแต่ของแปลกนี่ด่าแกนั้นล่ะ” เซียวจื่อหานหัวเราะชอบใจในความแสบของหลิวอี้เดี๋ยวนี้มีแต่ความแปลกให้เขาเห็น เปลี่ยนไปมากจริงๆ แต่เขาก็รู้สึกดี
“ฉันแปลกตรงไหน ก็ปกติ เฮ้!!!! มาตอบฉันก่อน”เซียวจื่อหานส่ายหัวระอาแล้วไปทำงานต่อโดยมีเจียงชิงหยวนเดินตาม
หลิวอี้เลิกสนใจคนพวกนั้นตั้งนานแล้วเธอตั้งใจเดินสำรวจพื้นที่ใหม่ๆบนูเาที่เธอไม่เคยไปแต่ไม่ได้เข้าไปในป่าลึก มองจากไกลๆเข้าไปในป่าลึกต้องมีสมุนไพรหายากแน่นอน จากที่เธอคาดเดาอาจจะต้องลองเสี่ยงสักครั้ง หวังว่าหมีจะไม่ตะปบเธอก่อน
โสมคนจ๋า หลินจือจ๋าท่านย่ามาคนนี้มาแล้ว วันหลังจะไปหาพวกเ้าเอง
หลิวอี้เพ้อฝันเหมือนคนบ้าแล้วเธอก็มาเจอสมุนไพรที่นี่ด้วย เธอเก็บ ชั่งจู๋ [1] ชวงซยง [2] ชวนเป้ยหมู่ [3] ป้อเหอ[4] หลิวอี้เก็บสมุนไพรอย่างตั้งใจเธอต้องเก็บให้ได้มากที่สุดเพราะอีกสองวันเธอจะเข้าไปร้านยาเอาไปให้เถ้าแก่ดูว่า้าแบบไหนมากกว่ากัน
หลิวอี้ขึ้นเขามาได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยามแล้วสมุนไพรเต็มตะกร้าแล้ว เธอยังอยากเก็บเพิ่มเลยลงจากูเาเอาตะกร้าไปฝากที่บ้านเอ้อหูก่อน แล้วขอยืมตะกร้าที่ใหญ่ที่สุดจากน้าหยวนมา
ระหว่างที่เร่งรีบขึ้นเขาอีกรอบผ่านกลุ่มฝ่ายผลิตเธอมองหาพี่โม่คุนแต่เขาอยู่ไกลมากคนที่ใกล้ที่สุดกลับเป็เซียวจื่อหานเธอมองข้ามเขาเรียกเจียงชิงหยวนมาตอนเลิกงานฝากบอกสะกิดน้องชายเธอให้ไปเอาตะกร้าที่ฝากไว้ที่บ้านเอ้อหูด้วยห้ามเสียงดังเป็ความลับ เจียงชิงหยวนก็รับปากจะบอกให้
เมื่อจัดการเรียบร้อยแล้วก็รีบขึ้นเขาทันที เธอเร่งเก็บสมุนไพรอย่างเร็ว กว่าจะเก็บจนเต็มก็เย็นพอดีเธอรีบเดินลงเขาเพื่อกลับไปแยกสมุนไพร ระหว่างทางเจอหยางเหมยเยอะมากเธอก็เก็บมันมาด้วยใช้เวลาไม่นาน
ลงจากูเายังไม่ถึงทางเข้าหมู่บ้านก็เจอเซียวจื่อหานกับเจียงชิงหยวนอยู่ตรงทางขึ้นเขาซะก่อนเธอหงุดหงิดมากเหมือนสองคนนี้ตามติดเธอเลยลืมตัวไปชั่วขณะ
“โอ้ววว!! พี่มาทำอะไรตรงนี้พี่ชิงหยวนอย่ามาบอกนะว่าพี่เป็ผู้ชายตัดแขนเสื้อ [5] เลยมาหาที่เงียบๆแบบนี้” สองหนุ่มอึ้งพูดอะไรไม่ออก
“ลองไหม” เซียวจื่อหานยืนกอดอกแล้วจ้องตาหลิวอี้ดวงตาเข้มหรี่ลงเล็กน้อย เม้มริมฝีปากบางเรียว เจียงชิงหยวนได้ยินเพื่อนพูดก็มองหน้าาคนนั้นที คนนี้ที
หลิวอี้เห็นสายตาของเซียวจื่อหานก็ได้สติกลับมาหัวเราะ เหอะๆ “ฉันล้อเล่นหรอกน่า พี่ชิงหยวนอย่าถือสาฉันเลยค่ะ”แลบลิ้นทำหน้าทะเล้น (มองทำไมคิดว่าตัวเองน่ากลัวเหรอเซียวจื่อหานฉันไม่กลัวนายหรอก มันน่ากลัวตรงไหน มันดูหล่อมากไม่รู้ตัวบ้างหรือไง)
“อย่าเล่นเื่นี้บ่อยพี่ปรับตัวไม่ทันหรือไม่ก็ห้ามเล่นแบบนี้ไปเลยจะดีกว่า”เจียงชิงหยวนทำหน้าจริงจังแกล้งดุ "
“แล้วตกลงพี่ชิงหยวนกับสหายเซียวมาทำอะไร”หลิวอี้มองเซียวจื่อหาน “ขอเรียกสหายเซียวจื่อหานว่าสหายเซียวละกันนะคะง่ายดี”
“พี่จื่อหาน” เซียวจื่อหานจ้องด้วยสายตาดุ
หลิวอี้แอบเบ้ปาก “พี่จื่อหานนนนนน” (โอ๊ะ!!! เื่มากจัง คุยด้วยก็ดีแค่ไหนละ มองดุทำไมฉันเคยกลัวนายเหรอ)
เซียวจื่อหานก้มหน้านิดหนึ่งเอามือที่กอดอกอยู่ออกเอามือไพล่หลังแทน แล้วก็ทำหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
“พอๆ เลิกต่อปากต่อคำกันได้ล่ะ พี่มารอเรานี่ล่ะไม่ได้กลับไปบอกเฟยหลงหรอก เด็กนั้นตัวนิดเดียวให้แบกของหนักทำไมพี่เลยมารอเราลงจากูเาแล้วจะช่วยเราเอากลับบ้านเอง” ชิงหยวนอธิบาย
(หนักอะไร มันคือสมุนไพรมันคือใบไม้ใบหญ้ามันจะต้องหนักแค่ไหนกัน แต่ฉันจะไม่บอกพี่หรอก เดี๋ยวพี่จะอาย)
“งั้นเราก็ไปกันเถอะค่ะ”หลิวอี้ได้แต่ยิ้มจนใจชวนพวกเขากลับ
เจียงชิงหยวนแย่งเอาตะกร้าหลิวอี้สะพายหลังทั้งสามคนไปบ้านเอ้อหูเอาตะกร้าที่ฝากไว้แล้วถามอาการเอ้อหูข้อเท้าเขามันดีขึ้นมากแล้ว เธอจึงนัดเด็กชายอีก 2 วัน ่บ่ายจะมาหาแล้วเราค่อยไปวางบ่วงกับดักกันแล้วขอยืมตะกร้าก่อนจึงขอตัวกลับบ้าน
[1] = ขับความชื้น เสริมระบบย่อยอาหาร
[2] = กระตุ้นการไหลเวียนของชี่และเื
[3] = ระบายความชื้นในปอด กำจัดฝีหนอง
[4] = ระบายความร้อนในศีรษะแก้เจ็บคอ กระทุ้งหัด
[5] = หมายถึงพวกชายรักชาย
148
