the choice

เจมส์ลุกขึ้นยืนมาประจันหน้ากับโอม พร้อมกับถือพร้าในมือ สายตาคมจ้องมองนิ่งอย่างไม่เกรงกลัว
“เจมส์...มันเป็นคนฆ่าพี่เมย์” มุกตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเพราะความโกรธ เธอจ้องไปยังคนร่างใหญ่ที่ยืนทำตัวกร่างอยู่ตรงข้าม
“ว่าไงนะ” เจมส์พูดด้วยเสียงเข้มขึ้น พร้อมขมวดคิ้วเป็นปม สีหน้าแสดงความโมโหมากกว่าเดิม แต่ยังไม่ละสายตาออกจากโอม
วินนี่ที่ยืนเงียบมานาน มองไปยังทั้งสองก็พบว่าทั้งเจมส์และมุกนั้นมีสีหน้าที่ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
‘พี่เมย์งั้นเหรอ? ’ ท่าทางของเจมส์ที่พร้อมจะเข้าไปสู้ตลอดเวลา บวกกับเสียงสั่น ๆ ของคนที่ชื่อมุก มันเต็มไปด้วยความโกรธ นั่นทำให้วินนี่พอจะรู้ได้ว่าพี่คนนั้นคงจะสำคัญไม่น้อย
เธอยืนมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยใจที่ร้อนรน เพราะกลัวว่าเจมส์จะลงมือฆ่าเขาอย่างไม่เหลือชิ้นดี ร่างกายของเธอพุ่งไปข้างหน้าอัตโนมัติ เพื่อจะเข้าไปหยุดเขาเอาไว้แล้วรีบเรียกมีดพกออกมาไว้ในมือทันที แต่ก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อเขาพูดขึ้น
“วินนี่ ผมจะจัดการมันเอง” เขาพูดโดยไม่หันมามองแม้แต่น้อย
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมกับเดินไปที่เดิมด้วยท่าทางที่ไม่พอใจ วินนี่รู้ดีว่าเจมส์นั้นแข็งแกร่งขนาดไหน แต่นั่นมันเป็นเพียงภายนอกที่เขาแสดงออกมา แต่ข้างในพร้อมแตกสลายได้ทุกเมื่อ เขาก็เป็นเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นที่อยากจะมีชีวิตอยู่เหมือนคนทั่วไป เธอเข้าใจดีว่าเขารู้สึกอย่างไร
ไม่ทันได้ตั้งตัวจู่ ๆ เจมส์ก็หายไปจากตรงที่เขายืนอยู่ เธอไม่เห็นร่างของชายตรงหน้า จิตใจเริ่มกระวนกระวาย แต่ก็รู้ว่าคงห้ามอะไรไม่ทันแล้ว
ก่อนจะปรากฏภาพของชายหน้านิ่งที่คุ้นเคยถือพร้าด้วยท่าที่เฉียงแขนลง เลือดสีแดงเข้มไหลหยดลงมาตามปลายพร้าสู่พื้นล่างเป็นสาย
โอมที่กำลังยืนถือหอกอยู่ด้วยท่าทีที่มั่นอกมั่นใจ ก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เขาไม่ทันได้ระวังตัว จู่ ๆ ก็เกิดแรงลมอัดกระแทกเข้ามาที่ตัว ปะทะอย่างแรงทำให้เขาเซเล็กน้อย ก่อนจะเห็นใบหน้าคนที่จ้องตาเขม็งอย่างชัดเจนด้านหน้าด้วยระยะใกล้
โอมสั่นกลัวอย่างน่าประหลาด ต่างจากเมื่อครู่ เขาค่อย ๆ เบนสายตามองไปยังมือที่เจมส์ถือพร้าอยู่ โอมตกใจที่เห็นเลือดไหลรินลงมาจากพร้าของเจมส์อย่างมาก ก่อนจะตกใจยิ่งกว่าเดิมที่เห็นแขนอันคุ้นเคยของตัวเองแน่นิ่งอยู่บนพื้นพร้อมกับเลือดที่กองมากมาย

อ้ากกกกกกกกกกกกกกก!!!

โอมร้องลั่นออกมาด้วยความตกใจ เขามองมายังแขนข้างตัวพบว่ามันได้หายไปแล้วจริง ๆ
“มะ ไม่ แขนกู แขนของกู!!! ” สีหน้าของโอมในตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตา สายตาที่เคว้งคว้างและสั่นไหวมองไปที่พื้นรอบ ๆ พร้อมกับส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง เขาร้องคร่ำครวญออกมาราวกับคนไร้สติ
“มะ ไม่จริง” เขาได้แต่ส่ายหน้าอยู่อย่างนั้น และนำมืออีกข้างรีบปิดแผลนั้นไว้พร้อมกับบีบไว้แน่น แต่นั่นไม่ได้ทำให้เลือดจากบาดแผลใหญ่หยุดไหลได้ ของเหลวสีแดงเข้มซึมผ่านออกมาตามซอกนิ้วทีละนิด ๆ ก่อนจะแดงฉานอาบมือที่กุมไว้จนไม่เห็นสีของผิวเดิม
ความเจ็บปวดที่ได้รับมันทำให้เขาทรมานจนต้องงอตัวล้มลงทรุดกับพื้น ความโกรธแค้นคุกรุ่นขึ้นมาทำให้เขาตัวสั่น โอมค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเจมส์ แต่ก็ได้หลบสายตานั่นทันที เพราะตอนนี้สายตาที่มองต่ำลงมามันช่างเยือกเย็นและน่าขนลุก
ในตอนแรกที่เขาเห็นเจมส์ เขาไม่กลัวเลยแม้แต่น้อยเพราะเจมส์เด็กกว่ามาก แต่พอมาในตอนนี้ก็ได้รับรู้แล้วว่าไม่ควรสู้กับคนคนนี้ ความโกรธที่มีมันสู้ความกลัวต่อคนตรงหน้าไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
โอมทำได้เพียงนำมือที่กุมแผลไว้ออกมากำหมัดแล้วชกเข้าไปที่ข้างลำตัวของเจมส์โดยไม่ให้ได้ตั้งตัว
ตุบ
โอมชะงักสิ่งที่เกิดขึ้น เขาเหมือนกำลังนำกำปั้นของตัวเองเข้าไปทุบหินขนาดใหญ่ หมัดใหญ่ ๆ ของเขาค่อย ๆ ถอยออกมา มันสั่นอย่างเห็นได้ชัด ในตอนนี้เขากลัวจนไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป
เจมส์ลดระดับสายตาลงมามองด้วยความนิ่งเฉย ทันทีที่สบตากับโอมก็สะบัดพร้าขึ้นมาตัดแขนอีกข้างทันที ในคราวนี้เขาฟันตั้งแต่บริเวณหัวไหล่ มันทำให้โอมร้องออกมาด้วยความเจ็บแบบสุดขีด

อ้ากกกกกกกกกอ้ากกกกกกกกกกกกกกกอ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!

ความเจ็บปวดทรมานของโอมในตอนนี้มันมากจนไม่สามารถบรรยายออกมาได้ แขนที่หายไปในเวลาไล่เลี่ยกัน ทำให้เขาได้แต่ร้องคร่ำครวญนอนกองลงไปกับพื้น น้ำใส ๆ ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ โอมนอนดิ้นไปกับพื้นอย่างเจ็บปวดเกินจะทน มันเป็นภาพที่โหดร้ายจนทำให้คนโดยรอบสั่นกลัวต่างพากันหันหน้าหนี

[ชื่อ โอม เลเวล 5][อาชีพ ชาวบ้าน]

“หึ เลเวลห้างั้นเหรอ คิดว่าเก่งมากจนกร่างได้สินะ” เจมส์มองคนที่นอนคลุกไปกับกองเลือดของตัวเองด้วยความเจ็บปวดด้านล่าง พร้อมแสยะยิ้มด้วยความสมเพช
อันที่จริง เขาคิดไว้ว่าจะฆ่าคนตรงหน้าให้ตายไปซะ แต่เขาก็ไม่กล้าลงมือ พอเขาจัดการได้อย่างที่ต้องการก็หันหลังกลับเดินไปทางวินนี่ทันที
ท่าทางของเธอที่ดูเหมือนกับว่าจะโอเค แต่เจมส์ก็พอมองออกว่าเธอไม่พอใจที่เขาจัดการเองโดยไม่สนใจที่เธอห้าม
“ฉันไม่ได้ฆ่าเขาสักหน่อยยัยเตี้ย” เจมส์จ้องมองไปยังตาคู่สวยพร้อมกับพูดขึ้นด้วยแววตาที่สั่นกลัว วินนี่รับรู้ได้ถึงความกลัวที่ก่อขึ้นตัวในตัวเจมส์ ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงนุ่ม
“อืม” เธอค่อย ๆ เบนสายตาออกจากคนตรงหน้า แล้วมองไปที่กลุ่มชายคนนั้น พวกมันมีท่าทีหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด
แต่ก่อนที่วินนี่จะได้ทำอะไรบางอย่าง ก็มีเสียงใสของอีกคนแทรกเข้ามา
“เจมส์ ถ้าแกไม่ฆ่ามัน เราจะทำเอง” มุกพูดขึ้นด้วยเสียงที่แข็งกร้าว มันเป็นเสียงที่มีแต่ความโกรธปกคลุม
ไม่ทันที่วินนี่จะได้หันไปมองตามเสียง มีดพกในมือก็ถูกใครบางคนฉกไป เธอหันไปมองก็พบว่าเป็นมุกเองที่นำไป เธอไม่กล้าแม้แต่จะขอคืนเพราะรู้ว่ามุกคือคนสำคัญของเจมส์ขนาดไหน
มุกวิ่งตรงไปทางโอมที่นอนร้องครวญครางอยู่ด้วยใบหน้าที่เปรอะคราบน้ำตา ปลายมีดในมือของเธอแทงลงเข้าที่คออย่างจัง มันทะลุลงไปจนไม่เห็นปลายมีด

อึก เฮือก!

ชายร่างกำยำไร้แขนสองข้าง นอนอย่างไร้ทางสู้ เขากระอักเลือดออกมา ดวงตาที่ว่างเปล่าเหลือกขึ้นด้วยความเจ็บปวด เลือดบริเวณลำคอที่ถูกแทงค่อย ๆ ไหลกองรวมกับเลือดเก่า ความแดงของเลือดบนพื้นในตอนนี้มันเพิ่มขึ้นจนทำให้ทั่วบริเวณเต็มมีแต่กลิ่นคาว
เจมส์และวินนี่ที่เห็นแบบนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่ยืนมองด้วยความตกใจ เพราะพวกเขาเองก็ยังไม่เคยฆ่าคน แต่นี่มุก เธอกลับฆ่าคนต่อหน้าต่อตาอย่างไม่ลังเล
ทั้งคู่ที่เห็นแบบนั้นแล้วก็ได้แต่กระอักกระอ่วน ความรู้สึกมวนท้องตีตื้นขึ้นมาในลำคอจนอยากอ้วกออกมา มันต่างจากมุกที่กลับรู้สึกว่าตัวเองมีพละกำลังมากขึ้นเมื่อได้กำมีดเอาไว้
เธอค่อย ๆ หันหน้ากลับมามองกลุ่มผู้ชายพวกนั้นอีกครั้งด้วยแววตาที่เยือกเย็นพร้อมกับยิ้มออกมา
-tbc-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

the choice : twenty five

นิยายแนะนำ

the choice

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

the choice : twenty five

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้