[EP.2/1]
“ยัยปราง ทำไมติดปลาสเตอร์ตรงคออะ แกเป็ไร”
ขณะที่กำลังนั่งอยู่ในคลาสเรียน รออาจารย์เข้ามาสอน คนที่ชอบสังเกตที่สุดในกลุ่มก็ถามขึ้น
มะปรางเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ยังไม่บอกเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้เพื่อนรู้ เผลอเอามือไปแตะลำคอเล็ก ยังรู้สึกเจ็บอยู่เลย
“อ๋อ พอดีว่าฉันเผลอข่วนตัวเอง กลัวว่าพวกเธอจะเข้าใจผิด ก็เลยติดปลาสเตอร์กันเอาไว้”
คำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นพวกนี้ มะปรางรู้ดีว่า เพื่อนที่ฉลาดอย่างแพรไหมไม่มีทางเชื่อ แต่ตอนนี้ในหัวของเธอคิดอะไรไม่ออก
เพราะมัวแต่เหม่อลอยถึงคนกัด ตลอดเช้ามากระทั่งสิบโมง ใบหน้าเรียบนิ่งของเกรย์สันวนอยู่แต่ในหัว มะปรางแทบไม่มีสมาธิเรียน
“ขอดูหน่อย”
แพรไหมดึงปลาสเตอร์ออกทันที สิ่งที่ปรากฏให้เห็นคือรอยเขี้ยวฟันฝังแน่น มันยังแดงๆ อยู่เลย แสดงว่าเพิ่งถูกกัด
ยัยนี่โดนแวมไพร์กัดมารึไง!?
“อ๊ะ! แกรุนแรงกับฉันทำไมยัยแพร”
“ใครทำ”
มะปรางไม่อยากพูดชื่อคนทำ กลัวว่าแพรไหมจะพาลแล้วไปอาละวาดใส่แก๊งมาเฟียเ้าถิ่น ยัยนี่ค่อนข้างเป็พวกขวานผ่าซากด้วยสิ
ไม่เคยกลัวเื่อะไรสักนิด ทั้งที่ตัวเองก็เป็ผู้หญิงแท้ๆ หากไปหาเื่เกรย์สัน บางทีแพรไหมอาจโดนหมอนั่นทำร้ายเอาก็ได้
ไม่แน่เขาอาจลากแพรไหมไปให้พวกคนในแก๊งสั่งสอน มะปรางกลัวว่าจะทำให้เื่บานปลายเข้าไปใหญ่
“แกอย่ารู้เลย”
แม้อยากโกหกว่าเป็คนอื่น แต่มะปรางไม่มีแฟน เพราะั้แ่ที่เลิกกับเกรย์สัน เธอก็ไม่ได้คบใครอีก จึงทำได้แค่อ้อนวอนให้เพื่อนเลิกถามเท่านั้น
“ทำไม บอกไม่ได้เหรอ”
“อืม…”
ตอนนี้มะปรางเหมือนนักโทษที่กำลังถูกสอบสวน สายตาของเพื่อนจ้องแน่นิ่งมาที่เธอสักครู่ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง
“หมอนั่นล่ะสิ”
หูย…รู้ได้ไงอะ
มะปรางไม่ได้แสดงออกสักนิดว่า คนที่กัดคือเกรย์สัน ยัยนี่จะฉลาดไปถึงไหนเนี่ย น่ากลัวจริงๆ
ถ้าแพรไหมมีแฟนคงจับกิ๊กได้เป็ว่าเล่น มะปรางไม่อยากคิดเลยว่าใครจะเป็ผู้ชายโชคร้ายคนนั้น
แพรไหมต่างจากเธอมากอยู่ เธอค่อนข้างตามไม่ทันพวกผู้ชายสักเท่าไร ไม่รู้ว่าพวกนั้นคิดอะไรอยู่ ไม่เหมือนยัยเพื่อนที่มองออกว่าผู้ชายคิดยังไง
ตอนนั้นแพรไหมจึงห้ามไม่ให้มะปรางคบเกรย์สัน ข้อนี้เองที่ทำให้ไม่กล้าบอกเพื่อนว่าคนที่ทำร้ายคอเธอคือใคร
ดูเหมือนยัยนั่นไม่ถูกชะตากับเกรย์สันสักเท่าไร อาจเพราะเขาทิ้งมะปรางมั้ง แต่ก่อนหน้านั้นแพรไหมบอกว่าเขาไม่ใช่คนรักที่ดี
มะปรางก็ไม่เข้าใจ กระทั่งโดนเทจึงหวนนึกถึงคำพูดของเพื่อนขึ้นมา ตอนนั้นนึกเสียดายที่ไม่เชื่อคำแนะนำของแพรไหม
แต่ก็สายไปแล้ว…
“เงียบแบบนี้แสดงว่าใช่อะดิ”
ยัยเพื่อนหันกลับมาจ้องมะปรางอีกครั้ง ดูเหมือนครั้งนี้แพรไหม้าคำตอบ จึงจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของมะปรางเค้นหาความจริง
“แกอยากรู้ไปทำไม”
“ก็จะได้รู้ไงว่าแกจะกลับไปหาเขาทำไม”
“ไม่ได้กลับไปซะหน่อย”
ปากพูดตรงข้ามกับหัวใจ ที่จริงมะปรางอยากกลับไปคืนดีกับเกรย์สันมาตลอด แต่พอมาคิดดูแล้ว อีกฝ่ายไม่ได้สนใจเธอ เขายอมปล่อยให้เธอหายไปจากชีวิตอย่างง่ายดาย
เธอจึงทำได้แค่ยอมรับความจริง ไม่วอแวอีก ทั้งที่ยังไม่ลบเบอร์โทรในโทรศัพท์ ไม่รู้ว่าจะเก็บไว้ให้รกเครื่องทำไม ส่วนเฟสเก่ากับไลน์และอื่นๆ ดูเหมือนเกรย์ไม่ได้อัปเดตมาหนึ่งปีแล้ว
มะปรางไม่ได้บล็อกเพราะอยากรู้ความเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย แต่วันแล้ววันเล่าก็ไม่มีอะไรเคลื่อนไหว กระทั่งเธอเลิกรอไปั้แ่เมื่อไรไม่รู้
“ไม่กลับไปคืนดี ทำไมถึงมีรอยเขี้ยวยืนยันให้เห็นอะ หรือแกยอมเขาทั้งที่ไม่มีสถานะ”
ประโยคนั้นทิ่มแทงลึกเข้าไปในใจ ตลอดเวลาที่ผ่านมามะปรางไม่ใช่คนใจง่าย แต่ยอมรับว่าหากเมื่อคืนเกรย์สันคิดทำอะไรมากกว่าแค่กัด เธออาจไม่ปฏิเสธเขา
เหมือนว่าตัวเองยอมแพ้ต่อหัวใจที่ยังคงเรียกร้องหาเขา ไม่อาจทำใจไม่ให้คิดถึงเกรย์สันได้เลย
“แค่บังเอิญเจอกัน”
“แกอย่าบอกนะว่า เขายังรักแก”
207
