บทที่ 21 รางวัลใหญ่สำหรับวันแรก
คุณแม่ลู่ “ชิงชิว ลองชิมนี่ดูสิ พอรู้ว่าหนูชอบกินอาหารกวางตุ้ง วันนี้ตาลุงนี่ก็เลยให้พ่อครัวอาหารกวางตุ้งมาเป็พ่อครัวใหญ่ที่บ้าน”
“ขอบคุณค่ะคุณป้า”
ลู่ก่วงหง “ชิงชิว กินโจ๊กเนื้อปูนี่ดูสิ มันช่วยบำรุงผิวพรรณ และยังดีต่อสุขภาพด้วยนะ! ปูที่ลุงสั่งไปวันนี้เป็ปูแหแรกของเช้านี้ ตอนส่งตรงมาถึงเมืองเสวี่ยยังเดินกันวุ่นวายอยู่เลย”
“ขอบคุณค่ะคุณลุง หนูเกรงใจจัง”
คุณแม่ลู่ “ชิงชิว ลองชิมนี่ดู รสชาติเหมือนที่บ้านเกิดหนูเลยใช่ไหม?”
“ค่ะ รสชาติดีมาก”
ลู่ก่วงหง “ยังมีนี่อีกนะ กินกับซอสตับห่านดูสิ ช่วยบำรุงเืลม เพิ่มภูมิคุ้นกัน”
เหลิ่งชิงชิวได้รับการต้อนรับเป็อย่างดี
แน่นอน ในฐานะที่เหลิ่งชิงชิวเป็บุตรสารคนโตของตระกูลเหลิ่ง กรรมการผู้จัดการใหญ่ของเชียนเฟิงกรุ๊ป ไม่ว่าจะไปที่ไหนเธอล้วนได้รับการต้อนรับอย่างดีที่สุดเป็ธรรมดา
ทว่าวันนี้ต่างออกไป
สถานะในครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม
เธอรับปากหมั้นเพราะอารมณ์ชั่ววูบ แต่เห็นได้ชัดว่าผู้ใหญ่ทั้งสองท่านกลับมองเธอเป็ว่าที่ลูกสะใภ้ไปแล้ว
พวกเขาเอาอกเอาใจสารพัด ทว่าไม่ใช่ท่าทีการเอาใจบุคคลสำคัญหรือเอาใจซีอีโอบริษัทใหญ่ ๆ แต่เป็การเอาใจใส่เพราะความรักและความเอ็นดูคนในครอบครัวของตัวเอง
นับเป็ครั้งแรกที่เหลิ่งชิงชิวได้รับการต้อนรับเช่นนี้
หญิงสาวยอมรับว่ารู้สึกอบอุ่นมาก
ตระกูลของเธอเป็ตระกูลที่อยู่ด้วยหลักการ ไม่มีความเป็กันเองอย่างในตระกูลลู่ และไม่เป็ตัวของตัวเองเหมือนตระกูลลู่ ที่สามารถทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ
ตระกูลเหลิ่งรับประทานอาหารพร้อมหน้ากันคล้ายเปิดประชุมงาน แต่ละคนล้วนอยู่ในกฎระเบียบ เคร่งครัดกฎเกณฑ์บนโต๊ะอาหาร
ไม่เหมือนกับตระกูลลู่ หลังจากเห็นเธอมาร่วมโต๊ะด้วย ก็เคลื่อนย้ายอาหารไปมาจนเต็มโต๊ะ อาหารอร่อย ๆ ถูกยกมาอยู่ตรงหน้าเธอ
เหลิ่งชิงชิวอิจฉาลู่เฉิงเหวินเหลือเกิน
เมื่อคนในตระกูลลู่ทะเลาะกัน คนอื่นเห็นแล้วกลับไม่รู้สึกว่าเป็เื่ที่เสียมารยาทเลยสักนิด ในทางตรงข้าม มันกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเป็ครอบครัว บรรยากาศที่ล้อมรอบตัวพวกเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่น
ถึงแม้ลู่เฉิงเหวินจะทะเลาะกับพ่อของเขา แต่มันก็ยังทำให้เหลิ่งชิงชิวรู้สึกสุขใจ
ลู่เฉิงเหวินยืนอยู่อีกด้านหนึ่ง “พ่อครับ แม่ครับ ผมก็หิวแล้วเหมือนกัน”
ลู่ก่วงหงหันหน้าไปทางต้นเสียง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะเบิกตากว้างและพูดว่า “ไปไกล ๆ!”
เหลิ่งชิงชิวขำจนอยากลงไปดิ้นกับพื้น
คุณแม่ลู่รีบพูด “ชิงชิว ไม่ต้องไปสนใจหรอกนะจ๊ะ ครั้งนี้เป็เขาเองที่ทำตัวไม่ถูก แต่ลุงก็ลงโทษเขาไปแล้ว หนูยกโทษให้เฉิงเหวินด้วยเถอะนะ อันที่จริงตอนเด็ก ๆ เฉิงเหวินเป็เด็กเรียบร้อยมารยาทดีมาก อีกทั้งยังเป็คนขี้สงสาร หนูกับเฉิงเหวินโตมาด้วยกัน หนูคงจะรู้อยู่ใช่ไหมจ๊ะ”
“เฮ้อ เป็เพราะตอนเรียนมหาวิทยาลัยตอนนั้นแท้ ๆ ลุงล้มป่วย แต่ก็ยังต้องพยายามประคับประคองธุรกิจที่บ้าน ลุงกับป้าเลยไม่มีเวลาอบรบสั่งสอนเขา มีแต่ให้เงินใช้ เฉิงเหวินถึงได้ติดนิสัยไม่ดีมา แต่ถ้าพูดถึงธาตุแท้แล้ว เฉิงเหวินก็เป็คนนิสัยดี...”
ลู่ก่วงหงร้องลั่น “ไอ้ลูกไม่รักดี! ชิงชิว อย่าถือสาเลยนะ ต่อไปถ้าเฉิงเหวินกล้ารังแกหนู หนูโทรมาบอกลุง ลุงพร้อมจะช่วยหนูกำราบเขาทุกเวลา!”
เหลิ่งชิงชิวตอบกลับทันที “อันที่จริงก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกค่ะ สามปีก่อน เป็หนูเองที่แสดงกิริยาไม่ดี มีอยู่หลายครั้งที่พูดจารุนแรง และยังลามไปถึงคุณลุงคุณป้า หนูต้องขอโทษคุณลุงคุณป้าด้วยนะคะ”
“โอ๊ย เื่มันผ่านไปแล้วอย่าไปพูดถึงมันอีกเลย ลุงกับป้าเป็ผู้ใหญ่จะไปถือสาหาความลูกหลานได้ยังไงกัน!”
“ลูกคนนี้หน้าด้านหน้าทน บางครั้งเห็นเขาทำหน้าหนาแบบนั้นแล้ว ลุงกับป้าก็อารมณ์ขึ้นเหมือนกัน หนูกินต่อ กินต่อ...”
เมื่อเห็นทุกคนปรองดองเป็ครอบครัวเดียวกัน แต่ตัวเองกลับต้องท้องร้องดัง ‘จ๊อก ๆ’ ลู่เฉิงเหวินก็อยากจะร้องไห้
หลังชายหนุ่มเดินออกไปก็เห็นลู่เฉิงอู่ผู้เป็น้องชายเดินเข้ามาพอดี ทั้งสองสบตากัน
ลู่เฉิงเหวินชี้หน้า “นายหยุดเลย!”
ลู่เฉิงอู่ใ รีบหมุนตัวเผ่น
“ไอ้น้องเลว ยืนอยู่ตรงนั้นเลยนะ!”
ลู่เฉิงเหวินกำลังจะพุ่งออกไปไล่ตามน้องชายตัวก่อเื่ แต่ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงระบบร้องเตือน
ติ๊ง!
[กรุณารับรางวัลใหญ่สำหรับวันแรกด้วย!]
ลู่เฉิงเหวินหยุดยืนอยู่กับที่ ในใจตื่นเต้นยินดีเป็อย่างมาก
มาแล้ว!
รางวัลใหญ่สำหรับวันแรก หึ! แค่มีรางวัลนี้อยู่ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะโดนไล่ฆ่าอีกแล้ว!
[ยินดีด้วยที่คุณผ่านการทดสอบวันแรก คุณมีชีวิตรอดในโลกนี้เกินยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว เชิญคุณรับรางวัลใหญ่สำหรับวันแรกได้ในตอนนี้!]
ลู่เฉิงเหวินรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ พร้อมปิดประตูลงกลอน
จอภาพขนาดใหญ่ราวกับหน้าจอเกมปรากฏตรงหน้าในระดับสายตา ภายในช่องเล็ก ๆ มากมายเต็มไปด้วยรูปสัญลักษณ์ของขวัญ
ลู่เฉิงเหวินพยายามสะกดกลั้นความตื่นเต้นในใจ
เขายกมือกดรับของขวัญช่องแรก
[ยาเสียสาวิญญาสตรีหยก ทำให้นางเอกมีอารมณ์ร่วมได้อย่างรวดเร็ว เข้าใจตรงกันนะ]
ลู่เฉิงเหวินอึ้ง “แบบนี้ไม่เท่ากับรนหาที่ตายเหรอ? ฉันอยากจะหนีพวกเธอไปไกล ๆ ประมาณแปดร้อยลี้เป็อย่างต่ำ เอาของพรรค์นี้มาให้จะมีประโยชน์อะไร? ขยะชัด ๆ เลย”
ชายหนุ่มเลื่อนมือไปเปิดดูช่องที่สอง
[ตาวิเศษคูณสาม สามารถเลือกถ้ำมองนางเอกได้สามคน รับรองดูแล้วเืกระฉูดแน่!]
ลู่เฉิงเหวินก้มหน้า “รางวัลใหญ่ไม่ใช่เหรอ? นี่มันอะไรกัน? เป็ของสกปรกทั้งนั้นเลย! มีอะไรดี ๆ บ้างไหมฮะ? ทำให้ฉัน... แกร่งจนถึงขั้นที่หลงอ้าวเทียนมาหาเื่ก็ยังสามารถรอดมาได้อะไรแบบนั้น?”
เปิดดูช่องที่สาม
[ยาบำรุงครรภ์ ถ้านางเอกตั้งท้องกับคุณ…]
“ถ้าอย่างนั้นฉันตายแน่ ๆ แล้ว!” ลู่เฉิงเหวินคร่ำครวญพลางแผดร้อง “ทำไมมีแต่ของที่รนหาที่ตายให้ฉันนักฮะ! ไม่มีของที่ใช้ได้เป็เื่เป็ราวบ้างเลยเหรอ? อย่างคัมภีร์พลิกชะตา หรือไม่ก็คัมภีร์สุดยอดวิทยาราช ไม่มีบ้างเลยเหรอ?”
เปิดดูช่องที่สี่
[การ์ดพระเอกสาบสูญ สามารถหายตัวได้หนึ่งวัน การ์ดนี้จะห้ามไม่ให้พระเอกหลงอ้าวเทียนปรากฏตัว แต่คุณห้ามทำเื่ไม่ดี และจะทำมิดีมิร้ายต่อนางเอกไม่ได้ คุณ้าจะใช้เลยหรือไม่?]
“ฮ่า ๆ ๆ!” ลู่เฉิงเหวินหัวเราะจนน้ำตาเล็ด “ใช้ได้หนึ่งวันใช่ไหม? ก็ได้ ๆ อย่างน้อยอันนี้ก็ค่อยเป็เื่เป็ราวหน่อย ดีเลย ดีมาก วันนี้ฉันจะได้อยู่อย่างสบายใจ”
เปิดดูช่องที่ห้า
[แพ็กพิศวาท! ความเร่าร้อนมักจะเกิดในยามดึกสงัด แส้ เชือก ผ้าปิดตา ชุดชั้นในสุดวาบหวาม กุญแจมือ…]
ลู่เฉิงเหวินรีบเอามือปิด “นายก็ดูออกว่าฉันเป็ผู้ชายโตเต็มวัยแล้ว! ของพวกนี้เกี่ยวอะไรกับการปฏิบัติภารกิจของฉันด้วย? ถ้าชอบของพรรค์นี้ ฉันจะซื้อเองไม่เป็รึไง? นายมายุ่งอะไรด้วย?”
เปิดดูช่องที่หก
[การ์ดเคลื่อนย้ายตำแหน่ง สามารถปรากฏตัวได้ทุกตำแหน่งตามที่้าภายในระยะรัศมีห้าเมตร และสามารถทะลุผ่านเครื่องกีดขวางทุกชนิดได้]
ลู่เฉิงเหวินยื่นมือไปรับด้วยความสงสัย ก่อนจะแสดงสีหน้าปลาบปลื้ม “นี่สิถึงจะเป็ของดี มีการ์ดนี้ ก็เท่ากับมีโอกาสหนีมากขึ้น”
ขณะนี้เอง คุณแม่ลู่ก็มาเคาะประตู “เฉิงเหวิน ชิงชิวจะกลับแล้ว ไปส่งเธอหน่อยสิลูก”
ลู่เฉิงเหวินไม่ยอมเปิดประตู พร้ะโกนออกมา “ครับ ให้เธอกลับเองเลย ผมกำลังยุ่งอยู่”
เสียงบิดาดังมาจากด้านนอก “ไม่เป็ไร ๆ ฉันไปเอาไม้กวาดอาญาสิทธิ์ก่อน คุณให้คนไปเปิดประตูที!”
ชายหนุ่มเหนื่อยใจมาก “ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้แล้ว!”