พี่ครับ น้องชายคนนี้กลับมาให้พี่กินเต็มที่แล้วครับ

บทที่ 48 วันเกิด

“แล้วทำไมน้องยังไม่นอน” เมื่อน้องเข้าใจเรื่องที่จับแม่บ้านมามัดไว้แล้ว ต้นหนาวก็เลยได้หันไปถามน้องชายที่เขาเข้าใจว่าหลับไปแล้วด้วยความสงสัย

​ปลายฝนกุมมือบิดไปมาเล็กน้อยเหมือนกับกำลังเขินอายอะไรบางอย่าง มือเล็กๆของเขาเลื่อนไปกุมที่ท้องเบาๆพร้อมกับส่งสายตามาหาคนเป็นพี่

“ผม หิวอีกแล้วครับ” เด็กน้อยที่เขินอายเป็นอย่างมากตอนที่บอกว่าตัวเองนั้นอยากกินอีกแล้วทั้งๆที่เพิ่งกินอาหารอิ่มไปแท้ๆ เจ้าตัวน้อยคนนี้กินเก่งมาก เรื่องนี้ต้นหนาวรู้ดี ปกติตอนที่ให้อีกฝ่ายไปนั่งรอในห้องทำงาน ปลายฝนของเขาก็มักจะกินขนมไปเรื่อยๆ แม้ว่าจะในปริมาณไม่มากนัก แต่คนก็กินเรื่อยๆไม่ได้หยุดมือ เว้นแต่ว่าจะคิดอะไรออกจริงๆจังๆนั่นแหละถึงจะเอาแต่พิมพ์ไม่สนใจอย่างอื่น

“ดึกแล้ว กินนมอุ่นๆก็พอ เดี๋ยวปวดท้อง” ต้นหนาวพยักหน้าเข้าใจ ไม่เอ่ยแซวน้องชายแต่อย่างใด เขาเดินเข้าไปโอบเอวน้องซึ่งที่จริงอยากจะอุ้มไปส่งที่เตียงเพื่อความปลอดภัยด้วยซ้ำ

​ยังไม่ต้องบอกว่าปืนที่เขาลั่นไกไว้แล้วยังอยู่ใต้โซฟา หากว่าปืนมันลั่นขึ้นมาเอง แล้วมาโดนเด็กน้อยของเขา ไม่ใช่ว่าเขาจะต้องอกแตกตายเลยหรือ?

“ขึ้นห้องเถอะ” ต้นหนาวละทิ้งความรู้สึกไม่พอใจที่มีต่อพ่อและพี่แท้ๆของน้องชาย เขาไม่แม้แต่เหลือบมองทั้งสองคนที่ยังยืนเงียบๆอยู่อย่างนั้นด้วยซ้ำ

​ปลายฝนไม่ได้ดื้อกับพี่ชาย เมื่อคนเป็นพี่บอกให้เดินไป เขาก็เดินไปเท่านั้น ต้นหนาวเดินไปส่งน้องชายพร้อมมือที่ตระกรองกอดอย่างไม่คิดจะปล่อยไปอีก คืนนี้อย่างไรก็ต้องให้น้องนอนให้มากหน่อย เที่ยงคืนยังมีเซอร์ไพรส์ที่คนในบ้านจะต้องร่วมกันจัดเพื่อฉลองวันเกิดให้น้องชายอีกด้วย นี่ก็เหลือเวลาไม่มากแล้ว หากไม่ให้เวลาเลย งานที่เขาสั่งอาจจะทำได้ไม่ดี

​เขาทิ้งให้สองพ่อลูกนั่งอยู่ด้วยกันและไปหาที่นอนเอาเอง ด้วยปัญญาของทั้งสองคนมันคงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

​ลับหลังสองพี่น้องบุญธรรมจากไป พ่อแท้ๆของปลายฝนก็ลุกขึ้นเหมือนกัน แม้เขาจะรู้ว่าคืนนี้เจ้าบ้านกำลังจะเตรียมเซอร์ไพรส์วันเกิดให้ลูกชายของเขา แต่นี่ไม่ใช่ว่าเขาควรจะเข้ามาแทรกเรื่องเด็กๆพวกนี้ ถึงจะรู้ลึกไปกว่านั้นด้วยสัญชาตญาณลูกผู้ชายด้วยกันว่าเจ้านักธุรกิจอับดับหนึ่งของประเทศเล็กๆนั้นกำลังจะกลืนกินลูกชายของเขาในวันนี้ แต่อย่างที่ทางนั้นบอก....เขามีสิทธิอะไรไปว่าคนอื่นด้วยหรือ?

​อีกอย่างให้ลูกชายของเขาได้เป็นคนเลือกเอง นั่นคือทัศนคติของเขา เรื่องของเพศสัมพันธ์มันไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น ยุคสมัยใหม่ เด็กบางคนก็มีความสัมพันธ์ไปก่อนลูกชายของเขาอีก ไม่สิ! ก็ลูกชายตัวดีอย่างเจ้าออเดรย์ที่มันไปเที่ยวผู้หญิงผู้ชายทุกวันนี่แหละที่ทำให้เขาเคยชินอย่างนี้

​สุดท้ายแล้วการเสียตัวก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่จะต้องเอามาเป็นสิ่งค้ำคอไปจนตาย โลกนี้มันกว้างใหญ่มากกว่าที่จะบอกว่าถ้าหากมีความสัมพันธ์กับใครสักคนแล้วต้องอยู่กันไปตลอดชีวิต มันก็แค่ส่วนหนึ่งของชีวิต หากบอกว่าความรักเป็นสิ่งที่เป็นดั่งน้ำรดในหัวใจเพื่อเพิ่มความรู้สึกว่าคนยังมีชีวิตอยู่จริง ความสัมพันธ์ทางกายก็แค่เพิ่มความรู้สึกทางกายเท่านั้นเอง

​เขาไม่ได้คิดมากที่มีคนวางแผนจะกินลูกชายของเขา แต่เขากำลังคิดมากหากทั้งสองคนนั้นจริงจังต่อกัน ในอนาคตเจ้าเหมันต์นั่นจะต้องมาเป็นลูกเขยของเขาและดูแลลูกชายที่เขารักไปตลอดชีวิต นั่นแหละคือสิ่งที่เขากำลังคิดอยู่ตอนนี้

​ดูเหมือนออเดรย์เองเข้าใจว่าคนเป็นพ่อคิดอะไร พวกเขาอยู่ด้วยกันเหมือนเพื่อน เหมือนที่ปรึกษา มีอะไรก็บอกกัน คุยกันตรงๆเสมอมา ดังนั้นออเดรย์จึงกล้าที่จะเอ่ยปากเรื่องที่พ่อกำลังยุ่งยากใจ

“เจ้านั่นก็ดูพึ่งพาได้ไม่น้อย” เขาพูดขึ้นมาลอยๆ แต่ไม่ได้มีท่าทางขี้เล่นเหมือนก่อนหน้านี้ ดูเหมือนเจ้าออเดรย์คนนี้ก็พิจารณาเรื่องน้องเขยไว้เหมือนกัน

“แต่วิธีของมันค่อนข้างช้าไปหน่อย บางครั้งถ้าตัดไฟแต่ต้นลมไม่ได้ ก็เหมือนให้โอกาสศัตรู วันนี้ไม่พลาด วันหน้าอาจจะพลาด” เนื่องจากอาเธอร์นั้นเป็นคนที่มีประสบการณ์มาทั้งชีวิต ตัวเขาเองก็เคยมั่นใจในตัวเองเหมือนกับต้นหนาวมาก่อน มั่นใจว่าทุกอย่างอยู่ในกำมือหมดแล้ว แต่บางครั้งก็ไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองกำลังเล่นอยู่ใต้จมูกคนอื่น ขนาดเขาเป็นเบอร์หนึ่งของโลกใต้ดิน เขายังรู้สึกว่าทุกย่างก้าวของเขาล้วนแต่ต้องระวัง แล้วไอ้ไก่อ่อนที่ยังเข้าไม่ถึงอิทธิพลมืดของจริงนั้น เอาอะไรมามั่นใจกันล่ะ

“กำลังหมายถึงวิธีที่มันใช้จัดการญาติๆมันหรอ” ออเดรย์นึกไปถึงแผนของเจ้าต้นหนาวที่วางแผนจะทรมานคนของมันช้าๆ แม้ว่าวิธีนั้นจะทรมานคนให้ทนทุกข์อย่างแสนสาหัส แต่เขากับพ่อเองมองว่ามันมีความเสี่ยง ตราบใดที่คนเหล่านั้นพบขาข้างที่ใหญ่กว่าแล้วทำประโยชน์ให้ได้ล่ะ นั่นไม่เท่ากับว่าเกมพลิกหรือ? เลี้ยงพวกมันให้มีความแค้นช้าๆ แล้วก็ถูกแว้งกลับด้วยอิทธิพลที่มากกว่า เรื่องนั้นพวกเขาเจอกันมามากแล้ว

“ใช่ มันคิดว่าแผนของมันครอบคลุมทุกอย่าง แต่โลกนี้คำว่าบังเอิญมันเต็มไปหมด”

“แบบนั้นพ่อก็แค่ช่วยมันก็พอไม่ใช่หรอ” ออเดรย์ถามยิ้มๆ ก็เหมือนกับที่เพิ่มข้อกล่าวหาให้พ่อแม่บุญธรรมของน้องชายให้ติดคุกไปตลอดชีวิตเพราะไม่มีปัญญาชดใช้เลือดของผู้ทรงอิทธิพลอย่างพวกเขาไง

“หึ นั่นมันก็ใช่ แค่ทัศนคติของมัน....”

“เอาเถอะครับ ค่อยๆดูกันไปก่อนก็ได้ พวกเราก็ใช่ว่าจะรู้จักมันดีนี่ครับ จากคนอายุ 19 ปีแล้วดันตัวเองมาได้ขนาดนี้ก็นับว่าน่านับถือแล้วไม่ใช่หรือไง เมื่อก่อนพ่อดีนักสิ” ออเดรย์หยอกเย้าคนแก่ ไม่อยากให้คิดมากเรื่องแบบนี้อีก

“เพราะแบบนั้นไง ฉันถึงเสียแม่ของปลายฝนไป เสียคนที่ฉันรักมากที่สุดไปตลอดชีวิต” อาเธอร์แค่นยิ้มออกมาด้วยความเกลียดชังตนเอง เขาชะล่าใจเกินไป เขาคิดว่าตัวเองปกป้องคนรักได้แน่ๆ อยากจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกับคนรัก แต่ลืมไปว่าโลกใบนี้มันไม่ได้งดงามเลย

“ถ้ากลัวขนาดนั้น ก็เรียกมันมาสั่งสอนสิ ให้มันติดตามผมไปดูโลกความจริงบ้าง” ออเดรย์ยักไหล่ ยังไงเขาก็รู้สักดีมากกว่าหากว่าได้คนเก่งๆมาช่วยงาน เจ้านักธุรกิจนั่นถ้าได้มาเป็นลิ่วล้อที่เชื่อถือได้ ก็นับว่าเขาได้กำไรด้วย ไม่ใช่ถือว่าเป็นแค่พี่เขยน้องเขยธรรมดาๆ

“ไม่หรอก ให้มันเดินตามทางของมัน ถ้าดูไม่ผิด มันอาจจะก้าวข้ามแกไปได้ในสักวัน”

“โอ้โห นี่พ่อเชื่อมันขนาดนั้นเลยหรอครับ ระยะห่างระหว่างผมกับเจ้านั่นน่ะมันยังอีกไกลนะพ่อนะ” ออเดรย์นึกแปลกใจอยู่มาก แม้ว่าเมื่อก่อนจะมีความคิดว่าพ่อของเขาไม่เคยมองอะไรผิด แต่กับเรื่องนี้เขามั่นใจว่าพ่ออาจจะแก่เกินไปที่จะตัดสินใจอะไรเองอีก

​ก็ไอ้เจ้านั่นยังเป็นนักธุรกิจธรรมดาๆอยู่เลย ส่วนเขาน่ะ เรียกว่ามีเครือข่ายไปทั่วโลกแล้ว ถ้าจะให้เทียบกัน...ยังไงก็ชั้นฟ้ากับเศษดิน

“หึ แกไม่เชื่อสายตาคนแก่แบบฉันก็มัวแต่ชะล่าใจไปเถอะ จนกว่ามันจะแสดงให้เห็นว่ามันแข็งแกร่งกว่าแก ระหว่างนี้ก็ปกป้องลูกของฉันอย่างลับๆด้วยล่ะ ปลายฝนน่ะ....ฉันอยากให้เขาอยู่ในโลกที่สว่างสดใสแบบนั้นไปตลอด ได้ใช้ชีวิตที่มีความสุขแทนแม่ของเขา” อาเธอร์ออกคำสั่งมาอีกคำ ซึ่งเป็นสิ่งที่ออเดรย์คิดจะทำอยู่แล้ว

​วันใดที่มีการเปิดตัวว่าน้องชายของเขาคือใคร วันนั้นแหละที่คลื่นพายุมากมายจะโหมกระหน่ำเข้ามา หากเป็นพวกคนอ่อนแอ พวกมันคงคิดจะปิดบังเอาไว้ ซ่อนตัวน้องชายเหมือนกับไข่ในหิน แต่เขาไม่ใช่ และพ่อของเขาก็คงไม่คิดจะปิดบัง อย่างน้อยๆจะได้กำจัดพวกไม่รู้อิโหน่อิเหน่ออกไปก่อน ให้เหลือแค่ศัตรูที่ชัดเจนไม่กี่คน

​ส่วนจะให้น้องอยู่ในโลกที่สว่างสดใสได้หรือไม่นั้น ส่วนใหญ่แล้วไม่ใช่พวกเขาที่ต้องเป็นคนทำ

​ตราบใดที่เจ้าต้นหนาวมันคิดแบบนี้เหมือนกัน มันก็ต้องเป็นหัวเรือใหญ่ที่จะควบคุมทิศทางให้ได้ เมื่อเห็นตอนที่มันโยนปืนทิ้งทันทีด้วยท่าทางแบบนั้น เขาก็รู้แล้วว่ามันมีความคิดเหมือนพ่อของเขา

​ถึงจะคิดไม่ตรงกัน เพราะในความคิดของเขา คนของเขาจะต้องแข็งแกร่งพอที่จะยืนหยัดเคียงข้างเขาได้ แต่ก็เอาเถอะ....ในเมื่อทั้งสองคิดเหมือนกัน เขาก็ไม่ขัดล่ะนะ อีกอย่างเมื่อได้เห็นสายตาใสซื่อแบบนั้น ก็รู้สึกดีไปอีกแบบ

​ส่วนคนที่ทุกคนอยากจะให้อยู่แค่ในโลกสว่างสดใสและมีความใสซื่อเฉกเช่นทุกวัน ตอนนี้กำลังดื่มนมอยู่บนตักของพี่ชาย กระตุ้นให้คนรู้สึกอยากจะย่ำยีมากขึ้นไปอีกด้วยการเลียนมที่ติดบนฝีปากอ่อนนุ่มนั่น

“อื้อ อิ่มแล้วครับ” เมื่อเลียคราบนมสีขาวขุ่นไปจนหมด เด็กน้อยก็พูดออกมาด้วยเสียงสดใส แต่คนเป็นพี่นั้นไม่ได้สดใสด้วยแล้ว ดวงตาของเขาล่องลอยและเคลิบเคลิ้มเหมือนไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ปัจจุบัน ยิ่งเห็นเด็กน้อยตรงหน้าใช้ลิ้นเล็กๆไล่แตะริมฝีปากที่มีน้ำขาวขุ่น เขาก็รู้สึกเหมือนอยากจะให้น้องชายได้ชิมน้ำขาวขุ่นอย่างอื่นบ้าง

​ถ้าเจ้าเด็กน้อยกินน้ำของเขา มันจะเป็นยังไงนะ

“ให้ตาย!” ต้นหนาวที่ไม่รู้ตัวแล้วว่าสถานการณ์ตรงหน้าคืออะไร เขาสบถออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ มือของเขาสั่นเทาเหมือนอยากจะคว้าน้องแล้วผลักให้ล้มลงบนเตียง แต่จิตสำนึกของเขาบอกว่าถ้าลงมือทำอะไรไปตอนนี้ คนเป็นน้องอาจจะเจ็บก็ได้ เพราะอารมณ์ของเขาไม่ได้เบาเลย

​ครั้งแรกของน้องและเขา มันไม่ควรเกิดขึ้นเพราะอารมณ์เหมือนสัตว์ป่าแบบนี้ มันควรจะค่อยเป็นค่อยไป อ่อนโยน นุ่มนวล และทำให้น้องชอบ

​เพราะไม่เช่นนั้น ครั้งหน้าเขาอาจจะถูกปฎิเสธก็เป็นได้

“พี่ดุผมหรอ” ปลายฝนแสร้งเบิกตาด้วยความตกใจเมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นของคนเป็นพี่ ต้นหนาวรีบส่ายหน้า เขาหลุดพูดออกมาเพราะเกือบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ต่างหาก

“ไม่ พี่ไม่ได้ดุปลายฝน”

“อ่า ผมตกใจหมดเลย” เด็กน้อยย่นจมูกมองพี่ชายอย่างรู้สึกแง่งอน เขารู้ว่าตัวเองควรจะเล่นแต่พอดี ถึงแม้ว่าการกระตุ้นครั้งนี้จะเป็นการจงใจแกล้งพี่ชาย แต่เขาก็อดที่จะรู้สึกสงสารไม่ได้เมื่อเห็นคนมีความต้องการขนาดนั้นแท้ๆ แต่กลับยังอดทนเฝ้ารอให้เขาอายุ 18 จริงๆ ทั้งๆที่มันก็แค่ไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง

​เอาเถอะ ถ้าพี่อยากจะรอขนาดนั้น เขาก็จะไม่กระตุ้นไปมากกว่านี้

​ปลายฝนเอนตัวลงนอนอย่างว่าง่าย มือก็ตบที่เบาะเบาๆ เอ่ยปากชวนที่ชายที่คิดเตลิดไปไกลเบาๆด้วยท่าทางง่วงงุน

“นอนกันเถอะครับ วันนี้พี่นอนกับผมไหม” เขาไม่ได้ยั่วยวนคนอีก แต่เอ่ยชวนแล้วก็หลับไปทั้งอย่างนั้น ต้นหนาวเป่าลมออกจากปากก่อนจะนอนลงข้างๆน้องชาย เขากอดเด็กน้อยที่ตัวนุ่มนิ่มไว้ในอ้อมแขน พยายามข่มอารมณ์และกอดน้องให้ชิน เผื่อตอนที่กำลังทำจะได้ไม่บ้าคลั่งขึ้นมาอีก

​แต่น้องก็ตัวนุ่มขนาดนี้ นุ่มขนาดที่เขาจะกลายร่างเป็นสัตว์ป่าได้ตลอดเวลา

​เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความคิดของคนเป็นพี่ที่กำลังสะกดอารมณ์ตัวเองอยู่ น้องหลับไปตั้งแต่หัวถึงหมอนแล้ว ดูท่าทางจะเหนื่อยจริงๆ

​หลังจากที่เขาสงบอารมณ์ได้ ก็รู้สึกสองจิตสองใจอยู่บ้าง ว่าจะให้น้องนอนต่อไปหรือจะปลุกขึ้นมาทำตามแผนการดี ในใจได้แต่ขอโทษน้องที่เขาเห็นแก่ตัวเกินไป อยากจะเปลี่ยนน้องให้กลายเป็นของเขาใจจะขาด สุดท้ายเมื่อเที่ยงคืนมาถึง เขาลังเลไม่น้อยเลย แต่จู่ๆน้องก็ตื่นขึ้นมาเพราะนาฬิกาปลุกของตัวเองเสียอย่างนั้น

​ต้นหนาวรีบแสร้งทำเป็นนอนหลับ เขาแปลกใจมากเพราะไม่เข้าใจว่าน้องชายตั้งนาฬิกาปลุกตอนเที่ยงคืนทำไม อันที่จริงในใจของเขาเอนเอียงไปว่าอยากให้น้องได้นอนพักผ่อนก็เลยปล่อยให้มันเลยเที่ยงคืนไปนิดหนึ่งแล้วด้วยซ้ำ แต่ถ้าน้องตื่นมาแล้ว....เขาก็สามารถที่จะทำตามแผนการต่อได้ใช่ไหม?

​ปลายฝนค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างแผ่วเบา เด็กน้อยลงจากเตียงทำให้เตียงยวบยาบ ต้นหนาวแอบมองอีกฝ่ายหลังจากที่ทางนั้นลุกออกไปแล้ว น้องกำลังทำตัวลับๆล่อๆใส่เขาจริงๆ!

“อยู่ไหนนะ” เสียงค้นข้าวของในกระเป๋าดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับเสียงบ่นพึมพำอย่างน่ารักน่าชังของน้อง

“เจอแล้ว” ปลายฝนที่หลังจากหาของเจอ เขาก็ยิ้มปริ้มอย่างมีความสุข ในมือถือการ์ดใบเล็กๆ 1 ใบค่อยๆเดินเข้ามาด้วยปลายเท้า ดูก็รู้ว่าพยายามที่จะเก็บเสียงไม่ให้พี่ชายตื่น

​ต้นหนาวรู้สึกเหมือนหัวใจของเขาพองโตอย่างไรอย่างนั้น เมื่อก่อนตอนเด็กๆ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เป็นวันเกิดของปลายฝน พวกเขาสองพี่น้องก็ทำเช่นนี้ บังเอิญเด็กๆรู้ว่าพ่อแม่จะเซอร์ไพรส์วันเกิดในตอนเช้า ดังนั้นปลายฝนจึงชวนพี่ชายเซอร์ไพรส์พ่อแม่ก่อน พวกเขาสองพี่น้องช่วยกันเขียนการ์ดและมอบมันให้พ่อแม่เพื่อแทนคำขอบคุณ หลังจากที่เอาไปวางบนหมอนของพ่อแม่ เมื่อพวกเขาตื่นขึ้นมาก็ร้องไห้ยกใหญ่ นี่ทำให้พวกเขามีความสุขอย่างมาก

​เขาไม่ยอมที่จะลืมตามองน้องชาย กลัวว่าความคิดที่น่ารังเกียจของตนเองจะทำให้น้องชายรู้สึกเกลียดชัง

​น้องของเขาบริสุทธิ์ขนาดนี้ แต่ในหัวของเขาคิดเพียงอย่างเดียว อยากจะเปลี่ยนน้องให้กลายเป็นของตัวเอง แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของได้เต็มที่ เขาดูเหมือนคนใจแคบเต็มที แต่น้องของเขาแตกต่างอย่างสิ้นเชิง

​คำพูดของพ่อแท้ๆของน้องทำให้ต้นหนาวต้องคิดใหม่อีกครั้ง หากว่าในอนาคตน้องเจอคนที่ดีกว่า บริสุทธิ์ซื่อตรงกว่าล่ะ.....เขาจะสามารถเปิดโอกาสให้น้องได้เจอคนดีๆไหม?

​ช่างเถอะ

​เขามันตัวบัดซบอยู่แล้ว ทำตัวบัดซบเป็นคนใจแคบอีกเรื่องจะเป็นอย่างไรไป

​คิดได้ดังนั้น เขาก็ไม่รอให้น้องวางการ์ดแล้วหลับไป มือหนาคว้าร่างเล็กๆมาไว้ในอ้อมแขน เจ้าตัวน้องตัวแข็งทื่อ ตกใจที่ถูกจับได้ กระนั้นหลังจากที่ตั้งหลักได้ก็ยิ้มเขินอายหน่อยๆด้วยท่าทางน่ารักน่าชัง

“ขอบคุณครับพี่ ที่ดูแลผมอย่างดีตลอดมา ผมรักพี่ครับ” เสียงหวานของเด็กน้อยจบลงก็ถูกปิดด้วยริมฝีปากหนาของต้นหนาว ยิ่งคิดว่าน้องจะได้เจอคนที่ดีกว่าตัวเอง คิดว่าวันหนึ่งน้องอาจจะอยากไปจากเขา คิดว่าถ้าวันหนึ่งเขาต้องไปเข้าพิธีแต่งงานของน้องในฐานะของแขกที่มาร่วมงาน หัวใจของเขามันก็แทบจะคลั่งตาย

​เขาปล่อยน้องไปไม่ได้ เขาปล่อยไปไม่ได้จริงๆ

“อ๊า” เด็กน้อยตกใจเมื่อจู่ๆเสื้อตัวนอกก็ถูกถอดออกอย่างรวดเร็วด้วยมือของเขา มือหนาแทรกเข้าไปข้างใน จับเนื้อตัวนุ่มนิ่มที่น่ากินของน้องชาย ละริมฝีปากของจากปากที่แสนอร่อยลงไปที่หน้าอกของน้อง

​แม้ว่าจะมีเพียงแสงสลัวๆที่เปิดทิ้งไว้จากในห้องน้ำ แต่เขาก็ยังเห็นเนื้อตัวที่ขาวสดใสของน้องมันขึ้นเป็นรอยสีแดงทุกที่ที่เขาสัมผัส

​อยากกิน อยากกินทั้งตัว!