หวนลิขิตร้ายเปลี่ยนชะตารัก (นิยายแปล) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 17 อธิบายไม่กระจ่าง (1)

        เจียงเย่ว์เหยายิ้มอย่างสำรวม พยายามปกปิดความหวาดหวั่นในใจ “ข้าไม่ได้ต้องการรางวัลจากคุณหนูหรอกเจ้าค่ะ หวังเพียงได้อยู่ในเรือนชิงจื่อ อยู่เคียงข้างคุณหนูก็พอแล้ว”

        ชิงอวี้กล่าวอย่างมีนัยชี้นำ “ขอเพียงเจ้าทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี ไม่กระทำผิดอันใด คุณหนูย่อมไม่ขับไล่ผู้ใดออกจากเรือนชิงจื่อ”

        “อื้ม” เจียงเย่ว์เหยาจดจำใส่ใจ

        หลายวันต่อมา ทุกครั้งที่ท่านหมอโจวมาเรือนจิ้งอี๋ กู้อวิ๋นหวงมักจะให้เจียงเย่ว์เหยาไปด้วยเสมอ มีชิวเอ๋อร์และเด็กรับใช้หน้าประตูเป็นตัวอย่างก่อนหน้านี้ เจียงเย่ว์เหยาไม่กล้าเล่นตุกติกอะไรอีก นางจดจำคำพูดของกู้อวิ๋นหวงด้วยความระมัดระวัง ตรวจดูใบสั่งยา ตลอดไปจนถึงกรรมวิธีการเคี่ยวยาอย่างจริงจัง

        ไม่กี่วันหลังจากนั้น อาการหวัดของหนิงหว่านโหรวก็ดีขึ้นเรื่อยๆ

        อินซื่อกังวลอยู่ตลอดว่าหลังหนิงหว่านโหรวหายป่วยแล้วจะมาทวงสิทธิ์การดูแลรับผิดชอบงานเลี้ยงคืนจากนาง ครั้นรอมาสองวันแล้วก็ยังไม่ได้ข่าวคราวว่าหนิงหว่านโหรวจะมาหานาง นางก็เริ่มอยู่ไม่สุข จึงเป็นฝ่ายมาเยือนเรือนจิ้งอี๋เสียเอง โดยอ้างว่ามาสอบถามรายละเอียด เพื่อหยั่งเชิงดูท่าทีของหนิงหว่านโหรว

        ตอนนางมา กู้อวิ๋นหวงก็อยู่ด้วย

        “ท่านแม่เพิ่งหายป่วยไม่นาน เรื่องงานเลี้ยง คงต้องรบกวนอินอี๋เหนียงลำบากช่วยเป็นกังวลให้แล้ว” กู้อวิ๋นหวงรับถ้วยชาที่ชุนหลานยกเข้ามา เป่าให้อุ่นแล้วส่งให้หนิงหว่านโหรว เห็นนางดื่มลงไปแล้วจึงเอ่ยขึ้นช้าๆ “อินอี๋เหนียงมีเรื่องใดไม่เข้าใจ ก็ไปถามกับทางหนิวหมอมอได้ หลายปีที่ผ่านมา นางเป็นคนจัดการดูแลงานเลี้ยงของท่านย่าอยู่ข้างๆ ท่านแม่ตลอด”

        “ได้คุณหนูใหญ่พูดเช่นนี้ ข้าเองก็วางใจแล้ว” อินซื่อยิ้มกล่าว มองใบหน้าหนิงหว่านโหรวที่ยังดูซีดเซียวแวบหนึ่ง ก่อนลุกขึ้นขอตัวกลับอย่างรู้กาลเทศะ

        เมื่อออกมาถึงนอกประตู บังเอิญเจอกับเจียงเย่ว์เหยาที่ถือขนมเตรียมจะเข้าไปในเรือน อินซื่อก็ชะงักไปเล็กน้อยยื่นมือขวางนางไว้ มองเห็นรอยแผลบนใบหน้านางสมานดีแล้ว เหลือเพียงรอยสีชมพูรอยเดียว ก็ขมวดคิ้วเบาๆ “ไฉนแผลบนหน้าเจ้าหายเร็วถึงเพียงนี้”

        เจียงเย่ว์เหยาถอยหลังสองก้าว ยอบกายตอบ “ฮูหยินผู้เฒ่ามีเมตตา มอบยาอวี้จือหนิงลู่เกาให้แก่บ่าว บ่าวปฏิบัติตามคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่า ทาเป็นประจำเช้าเย็น จึงหายดีแล้วเจ้าค่ะ”

        “เจ้าแน่ใจนะว่าเจ้าทาแค่ยาอวี้จือหนิงลู่เกาอย่างเดียว” อินซื่อถามอย่างไม่เชื่อ “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าพอจะมีความรู้ด้านวิชาแพทย์ หรือว่าตอนเจ้าทายาอวี้จือหนิงลู่เกา ยังใส่สมุนไพรอื่นเพิ่มไปด้วย”

        เจียงเย่ว์เหยาส่ายศีรษะปฏิเสธ

        อินซื่อไม่เชื่อ ดึงนางไว้ ต้องการถามนางให้รู้เรื่อง

        ความเคลื่อนไหวของทั้งสองคนดังไปถึงในห้อง กู้อวิ๋นหวงส่งสายตาให้ชิงอวี้ ชิงอวี้ออกประตูไป หลังรู้ต้นสายปลายเหตุแน่ชัดแล้วก็กล่าวยืนยันเป็นพยานให้เจียงเย่ว์เหยา “บ่าวเป็นพยานให้เย่ว์เหยาได้เจ้าค่ะ นางทาแค่ยาที่ฮูหยินผู้เฒ่าส่งมาให้จริงๆ”

        สีหน้าอินซื่อพลันเข้มขึ้นทันที นางมองเจียงเย่ว์เหยาแวบหนึ่งก่อนรีบร้อนเดินไป

        ชิงอวี้มองเงาหลังของนางเดินห่างไป อยู่ดีๆ ก็เบ้ปาก รับจานขนมในมือเจียงเย่ว์เหยามา แล้วหมุนตัวเข้าไปในเรือน

        　“มีเรื่องอะไร” กู้อวิ๋นหวงเหลือบมองเจียงเย่ว์เหยา แล้วเอ่ยถามชิงอวี้

        ชิงอวี้เล่าเรื่องที่อินซื่อซักไซ้เจียงเย่ว์เหยาอีกรอบอย่างไม่มีตกหล่น กู้อวิ๋นหวงฟังจบ เห็นว่าไม่ใช่ความผิดของเจียงเย่ว์เหยาจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ หลังหันกลับไปคุยกับหนิงหว่านโหรวต่ออีกพักหนึ่ง นางก็เก็บกลีบดอกไม้ใต้ต้นดอกซิ่งนอกเรือนจิ้งอี๋มาประมาณสองกำมือ ตั้งใจจะนำกลับไปชงชา กินคู่กับขนมดอกซิ่งที่กู้หมิงจูส่งมาให้เมื่อวาน

        เพิ่งกลับมาถึงเรือนชิงจื่อ ยังไม่ทันชงน้ำชาเสร็จ ก็เห็นซุนหมอมอกระวีกระวาดเข้ามา ไม่สนใจทำความเคารพกู้อวิ๋นหวง มุ่งไปดูใบหน้าของเจียงเย่ว์เหยา แล้วปิดปากร้องอุทานออกมา

        “มิน่าอินอี๋เหนียงถึงได้โวยวาย นี่มัน...” ซุนหมอมอใจเต้นกระตุก ดึงตัวเจียงเย่ว์เหยาหมายจะพาเดินไป “เจ้ารีบไปเรือนเล่อโซ่วกับข้าเร็ว อธิบายเรื่องแผลบนหน้าเจ้าให้กระจ่าง”

        “ช้าก่อน” ชิงอวี้รีบก้าวเข้ามาขวางซุนหมอมอ “ซุนหมอมอคิดจะพาคนไปจากเรือนชิงจื่อ ก็ช่วยอธิบายให้ชัดเจนก่อนพาไปได้หรือไม่”