รักนี้ต้องออนไลน์

กลางทะเลทรายที่ร้อนระอุ แสงจากดวงอาทิตย์ขนาดใหญ่สองดวงส่องกระทบพื้นทรายจนเกิดไอร้อนพวยพุ่ง ลมพายุร้อนๆพัดมาเป็นระยะ ทำเอาร่างของหญิงสาวที่คลุมด้วยเศษผ้าขาดๆเกือบปลิวไปหลายรอบ-ขออภัย ไม่สามารถระบุพื้นที่ได้-“... บ้าเอ๊ย!” เรไรสบถออกมาอย่างหงุดหงิด ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อหอบหายใจด้วยความโมโห เมื่อมองดูนาฬิกาข้อมือจากระบบก็พบว่าเวลาภายในเกมผ่านไปตั้งห้าชั่วโมงแต่นอกเกมกลับไม่ถึงชั่วโมงเท่านั้น นี่มันบ้าชัด ๆ!-ระบบขัดข้องไม่สามารถออกจากเกมได้ค่ะ-จะว่าไปเธอกดออกเกมไปเป็นสิบรอบ ทั้งที่มีหน้าจอฉายมาตรงหน้า ปุ่มมากมายให้กด แถมมีรายชื่อเพื่อนที่ลิงก์มากับนาฬิกาข้อมือสื่อสาร แต่มันกลับทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ที่น่าแปลกคือทั้งที่ตกลงมาสูงขนาดนั้นกลับไม่ตาย อ่า... ถ้าตายคงไม่ทรมานแบบนี้ ร้อนจนสุกปานกลางกำลังดีแล้ว!!!-ขออภัยบริเวณที่ท่านอยู่ไม่มีคลื่นสัญญาณ-“ไอ้เกมบ้านี่มีอับสัญญาณด้วยเหรอวะ!?” อีกข้อความหลังจากพยายามติดต่อหายัยน้ำ ไม่น่าเชื่อว่าเกมนี้จะมีอับสัญญาณด้วย นี่มันยุคอะไรแล้ว?!พยายามปรับอารมณ์ให้สงบ ร่างบางค่อย ๆเดินไปข้างหน้าเรื่อย ๆเธอยังมีความหวังว่าจะเจอเมือง เจอผู้คน เจออะไรก็ได้นอกจากทราย!นับว่าในความโชคร้ายยังมีความโชคดีอยู่บ้าง เสื้อทางระบบให้มาเป็นเสื้อแขนคลุมยาวเนื้อผ้าหยาบซึ่งปกปิดร่างกายได้ดี ถึงจะร้อนไปนิดแต่ผิวก็ไม่แสบเพราะโดนแดดเผา ความสมจริงของเกมทำให้เกือบเป็นลมอยู่หลายรอบ ได้แต่เดิน เดิน แล้วเดิน เดินจนเจอซากปรักหักพังที่โผล่ขึ้นพ้นทราย เรไรไม่ลังเลที่จะเดินโซซัดโซเซเข้าไปหลบแดด-ขออภัยบริเวณที่ท่านอยู่ไม่มีคลื่นสัญญาณ-ความพยายามสูญสลายอีกครั้ง อับได้อับดี เกมนี้มันคิดยังไงให้มีพื้นที่อับสัญญาณนะ?!... ลองติดต่อหา GM (General Manager หรือผู้ดูแลเกม) ดูอีกรอบอย่างคนมีความหวัง ...ที่ริบหรี่-ขออภัยบริเวณที่ท่านอยู่ไม่มีคลื่นสัญญาณ- … รอบที่ยี่สิบแล้วนะโว้ย!!-ระบบขัดข้องไม่สามารถออกจากเกมได้ค่ะ-… เริ่มท้อ หดหู่ ร้อนก็ร้อน ติดต่อใครก็ไม่ได้ ออกเกมยังไม่ได้อีก ‘หรือว่า...เราจะต้องแห้งตายอยู่กลางทะเลทรายนี้!?’ สลดหดหู่มากขึ้นเรื่อย ลองเปิดระบบแนะนำดูเล่นแต่คำแนะนำกลับมีแค่ประโยคเดียว-คำแนะนำเริ่มต้น ไปยังอาคารรายงานตัว- ช่วยได้เยอะมาก เรไรอ่านแล้วก็ทำหน้าเซ็ง-ระบบบอร์ด ไม่สามารถใช้งานได้-‘ดูมัน ตัดช่องทางน้อยๆของฉันหมด’ แทบจะไร้ช่องทางหายใจ “เฮ้อ!!” เธอถอนหายใจออกมาดังๆ คงต้องรอให้ถึงเวลาที่ตั้งล็อกเอาท์อัตโนมัติ เมื่อคิดแล้วก็หดหู่ยิ่งกว่าเดิม ถ้าเธอไม่ทำอะไรสักอย่างแบบนี้... ก็ต้องมาติดอยู่กลางทะเลทรายบ้าๆนี่อีกสามวัน!“อ๊าก!!!” อยู่ๆร่างของหญิงสาวล้มลงนอนพร้อมออกอาการชักดิ้นชักงอ เธอกำลังมีอาการบ้าคลั่ง และความร้อนทำให้คนบ้า ด้วยความรู้สึกชั่ววูบ เรไรลุกขึ้นยืนวิ่งชนกำแพงหวังปลิดชีพทันที“โอ๊ย!!!” ความรู้สึกแรกคือเจ็บ แต่...ไม่มีอะไรเกิดขึ้นขีดเลือดยังคงเท่าเดิม“แวกๆๆ” โขกหัวใส่กำแพงอย่างบ้าคลั่ง ผลคือ ...มีแต่ความรู้สึกเจ็บ และเหนื่อย... “ฮะ... ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะมาพร้อมน้ำตา เรไรค่อยๆขยับตัวนั่งพิงซากกำแพงอย่างช้าๆ มองดูความร้อนของพื้นทะเลทรายที่แสนโหดร้าย เงยหน้ามองดูท้องฟ้าอย่างสิ้นหวัง รู้สึกหิวข้าว หิวน้ำ คอแห้งผาก ผิวคล้ำขึ้นเล็กน้อย ...เกมมันจะสมจริงไปไหน?!วิ้ง... อ่า เริ่มมีอาการหูอื้อแล้ว รู้สึกว่าโลกกำลังหมุน ไม่มีแรงจะเดินต่อแล้ว‘ฉันคง ...คงได้แต่นั่งรอความตายอยู่ที่นี่’ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอยังคงมองโลกในแง่ดีว่ายังไงเธอก็ต้องตาย ถึงแม้ส่วนลึกภายในใจจะรู้สึกว่าความตายนั้นช่างห่างไกลเหลือเกิน…ครืน!!“!” กำลังทำใจยอมรับอยู่ๆพื้นทรายซึ่งห่างจากซากปรักหักพังไม่กี่เมตรก็ยุบตัวลงเป็นวงกว้าง ทันทีที่เห็นบางสิ่งบางอย่างคืบคลานขึ้นมาจากหลุม หัวใจของเรไรเต้นแรงดวงตาเป็นประกายทันที-แมงป่องสีเงินเลเวล150 สถานะเฝ้าระวัง- เสียงประกาศดังนั้น รอยยิ้มหญิงสาวเผยออกมา“โอ้วแม่เจ้า เลเวลเยอะมาก ดีๆ” แมงป่องสีเงินที่อยู่ตรงหน้าตัวใหญ่เท่าห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ สีเงินวาววับสะท้อนแสง เห็นแล้วตัวเธอสั่นระริกด้วยความดีใจ นี่ล่ะ! สิ่งที่เรไรเฝ้ารอ‘แมงป่องที่น่ารัก ฉ้านร๊ากเธอ~’ รีบพาตัวเองวิ่งไปหาจุดหมาย ใบหน้าเบิกบานน้ำตาไหลพราก เธอได้แต่หวังให้แมงป่องยักษ์นี้มอบความรักความเอ็นดูมาให้ แน่นอนว่ามันหันมาจ้องหญิงสาวทันทีที่ถึงระยะโจมตี เห็นดังนั้นเรไรไม่รอช้ารีบหลับตาพริ้มรอให้ที่รักเข้ามาหา ในใจนึกถึงความตาย อาหารอร่อยๆ เตียงนุ่มๆ อากาศที่เย็นสบายครืน.....ๆๆ พรืด.... เหมือนมันอ่านใจได้ เสียงแมงป่องสีเงินเคลื่อนตัวเข้ามาหาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ มันหยุดตั้งตัวเล็กน้อย ก่อนจะหมุนร่างขนาดใหญ่แล้วเอาหางที่มีเหล็กในซึ่งเต็มไปด้วยพิษกวาดพื้นจนทรายฟุ้งกระจายจนมองอะไรไม่เห็น“แค่กๆๆ...อัก!” ทรายเข้าจมูกเข้าตาทำเอาแสบไปหมด จากนั้นก็รู้สึกถึงแรงลมกระแทกใส่จนจุก เธอรับรู้ว่าร่างกายของตนถูกแรงลมลอยไปกลางอากาศ “โอ้ย อั่ก อ๊อก!” ไม่รู้กระแทกกับอะไรเข้าบ้าง ความเจ็บแล่นเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำ จนกระทั่งรอบข้างเริ่มเงียบสงบลง เมื่อหญิงสาวลองขยับตัวดูกลับพบว่าขยับไม่ได้ เธอไม่กล้าแม้จะลืมตาดูสภาพตัวเองแม้แต่น้อย“ลาก่อน ไอ้ทะเลทรายที่แสนทรมาน ลาก่อนแลนนิก้า ฉันจะไม่ขอมาเหยียบที่นี่อีก!” สั่งเสียเสร็จก็ยกยิ้ม นี่สินะ ถึงเวลาแล้วที่จะได้ออกจากที่นี่ เธอนิ่งเงียบรอให้ระบบบอกถึงการตายที่กำลังจะเกิดขึ้น...นานจังรอยยิ้มเริ่มหายไปตามด้วยคิ้วมที่ค่อยๆขมวด ลองหรี่ตาขึ้นเล็กน้อย เพียงเท่านั้นดวงตาสวยเบิกกว้างทันทีถ้ำ!? หันซ้ายหันขวาด้วยอาการพูดอะไรไม่ออก ถึงมันจะมืดแต่ก็พอจะมองออกว่าเป็นอะไร เมื่อหันขึ้นไปมองด้านบนก็ต้องตกใจกับทรายที่ไหลลงมาเป็นจำนวนมาก“เฮ้ย!” รีบเอามือบังทรายพวกนั้นรอจนกว่าทรายจะหยุดไหลแล้วมองดูรอบ ๆ อีกครั้ง ที่นี่คือถ้ำขนาดใหญ่ที่ไม่ได้เกิดขึ้นเองธรรมชาติ แม้พื้นจะเต็มไปด้วยทรายแต่กลับมีเสาหลายต้นค้ำถ้ำไว้ไม่ให้ถล่ม เสาพวกนี้ถูกแกะสลักลวดลายมีลักษณะผสมผสานคล้ายเสาโรมัน ตัวผนังถ้ำสลักเป็นอักษรบางอย่างที่ไม่เข้าใจเงยหน้าขึ้นมองด้านบนอีกครั้งมันเป็นรูขนาดใหญ่ซึ่งอยู่สูงเกินร้อยเมตรได้ ถือว่าเธอนั่นโชคดีที่ตกลงมาแล้วไม่ตาย... ไม่สิ โชคร้ายมากกว่ากลืนน้ำลายอย่างยากลำบากแล้วก้มลงมองดูตัวเอง เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงขยับตัวไม่ได้ เธอถูกทรายฝังร่างครึ่งตัว! นับว่าโชคดีที่โดนฝังครึ่งตัว หากถูกฝังจนเหลือแค่หัวละก็ทรมานขนาดไหน? อ่า...ไม่อยากนึกเลยเร็วเท่าความคิด ถึงอยากตายแต่ด้วยสัญชาตญาณมนุษย์ทำให้ตะเกียกกะกายตัวเองขึ้นจากทรายทันที แต่...ยิ่งขยับกลับยิ่งจมลงไปเรื่อยๆ หรือว่า ...ทรายดูด?“...เฮ้อ”ไร้คำจะพูด จิตใจของเรไรล่องลอยไปกับความคิด เธอไม่คิดเลยว่าแค่เกมจะทำให้ตนรู้สึกมากมายขนาดนี้ คิดถึงสิ่งที่กระทำมาตั้งแต่อดีต ความพยายามที่สูญเปล่า ชีวิตที่ตายไม่ได้ ใช่... เธอกำลังปลงครืน... เคร้ง! ตูม! ฉับอ๊าก... !! ตูม ตูม“!”กำลังเหม่อลอยอยู่ ๆ เสียงต่อสู้และความวุ่นวายดังจากด้านบน แสงมากมาย ลูกไฟ คนจำนวนมากกำลังต่อสู้กับเจ้าแมงป่องนั่นอยู่ ภาพที่เห็นทำเอาเรไรถึงกับอ้าปากค้าง ใจเต้นแรง และเซ็งไปพร้อม ๆ กัน‘เมื่อกี้นั่งอยู่ที่ซากกำแพงตั้งนานสองนานไม่มีคนมาสักกะคน ทีอย่างงี้ล่ะมากันเต็ม! เพื่อ?!’ช่างซวยอะไรขนาดนี้ เธอนิ่งไปสักพักก่อนจะนึกขึ้นได้ ทางรอดของเธอมาถึงแล้วนี่นา เรไรยกยิ้มเงยหน้าเพื่อตะโกนขอความช่วยเหลือ เธออยากออกจากเกมนี้แล้ว ถ้าอยู่ต่อนะ ไม่เป็นโรคจิตก็คงเป็นไบโพลาร์แน่“ช่วย...”“อ๊าก!”ตะโกนไปได้แค่หนึ่งคำแต่เสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวดดังขึ้น เรไรเบิกตากล้างจ้องมองเจ้าของเสียง ชายหนุ่มผมสีทองใส่เกราะเงินคนหนึ่งกำลังตกลงมา ใบหน้าชายคนนี้มีสีหน้าหวาดกลัว แต่ถึงอย่างนั้นเรไรก็รู้สึกดีใจที่ในที่สุดก็ได้เจอผู้สักที!“ช่วยด้วยค่ะ ช่วย..”“แอ้ก!”สั้นๆ ได้ใจความ ชายคนนั้นร้องทีเดียว หัวลงพื้น คอหัก สลายกลายเป็นแสง จบ“...” ได้แต่อ้าปากค้างมองไปยังตำแหน่งชายคนนั้นอย่างสายตาเลื่อนลอย ตรงจุดที่ชายคนนั้นสลายหายไป ทิ้งดาบกับขวดยาสีแดงไว้ดูต่างหน้า“กรี๊ด... อั้ก!”เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงผู้หญิง ไม่ทันที่เรไรจะหันไปตามหญิงคนนั้นก็สลายหายไปแล้วพร้อมของดูต่างหน้าอีกกอง“เหว๋อ”/ “อ้ากๆๆ” / “พลั๊ก...ตูม”ในความมืดมิด ผู้เล่นคนแล้วคนเล่าค่อยๆร่วงตกลงมากลายเป็นแสงอย่างง่ายดายจนรู้สึกโหยหาและอิจฉา ‘ทำไมถึงได้ตายง่ายๆแบบนี้นะ ดีจังไม่ต้องมาติดแหง็ก ทรมานทั้งกายและจิตใจแบบฉัน ... ไว้อาลัยตัวเองแป๊บ’“...”“โว้ยใครก็ได้ ขอล่ะ ช่วยฉันด้วย!!” เสียงตะโกนดังลั่นถ้ำ แต่สิ่งที่ตอบรับคือเสียงร้องโหยหวนและกองไอเท็มที่ตกอยู่เต็มไปหมด‘จะบ้าตาย...ใช่! ฉันอยากตาย’ตูม!! “เหว๋อ!” เหมือนพระเจ้าจะทำตามสิ่งที่หญิงสาวเรียกร้อง อยู่ ๆมีหินที่ไหนไม่รู้ตกลงมากระแทกกับพื้นทรายด้านล่างใกล้กับที่เธออยู่ เพียงเท่านั้นร่างของเรไรหลุดออกจากทรายกระเด็นหลังกระแทกเสาหินดังปั้ก!“อั้ก!...แค่กๆ หลัง...” เจ็บจนน้ำตาเล็ด ถึงอย่างนั้นร่างกายยังขยับได้เป็นปกติ เมื่อเหลือบดูขีดเลือด... ไม่มีอะไรเกิดขึ้น “นี่ฉันเป็นอมตะรึไงเนี่ย!”-คำแนะนำ ไอเท็มตกหล่น กรุณาเก็บเข้าช่องเก็บของก่อนจะสลายในอีก 15 นาที- อยู่ดีๆ คำแนะนำของระบบที่ไม่เคยได้ยินก็ดังขึ้นข้างหู เรไรรู้สึกงงเล็กน้อยแต่เมื่อก้มลงมองไปรอบ ๆ ถึงเข้าใจใต้ตัวเธอนั้นเต็มไปด้วยของดูต่างหน้าของคนพวกนั้น บางอย่างถูกทรายกลบ บ้างก็แตกชำรุดเพราะแรงกระแทกของหินนั่น เห็นแล้วก็รู้สึกเสียดายนะ เรไรยกมือขึ้นเรียกหน้าจอขึ้นมากดปุ่มช่องเก็บของดูว่าใช้ได้รึเปล่า เหมือนว่าพระเจ้ายังไม่ทอดทิ้งเธอ มันยังใช้ได้!“เก็บของได้แค่สิบชนิดเนี่ยนะ?” เมื่อนับช่องเก็บของที่หน้าจอก็รู้สึกว่ามันน้อยไป ได้แต่กวาดตามองของมากมายมหาศาล ความโลภทำให้เธออยากเก็บเอาให้หมด แต่ดูแล้วคงทำไม่ได้ “สงสัยต้องไปหากระเป๋าเพิ่ม ไม่แน่อาจมีกระเป๋าตกอยู่ก็ได้ แล้วมันมีจำกัดรึเปล่านะว่าถือกระเป๋าได้กี่ใบ... ช่างเถอะ ลองดูก่อนละกัน” ความคิดในแง่ดีทำงานอีกครั้ง นั่นทำให้เธอรู้สึกอารมณ์ดีทันทีที่จะได้เก็บของฟรีเธอรีบรวบรวมของที่เกลื่อนพื้นทรายด้วยความเบิกบานใจ ส่วนมากจะเป็นพวกขวดใส่บรรจุน้ำยาสีแดง สีม่วง อาวุธ เศษอะไรสักอย่างที่เหมือนหนังสัตว์ แม้เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่ก็เก็บมากองๆไว้ ส่วนน้ำยาสีแดงนี่ก็รีบดื่มดับกระหายไปสองขวด น่าผิดหวังที่ไม่มีกระเป๋าให้เรมินไรคนนี้ได้ใส่ของเพิ่ม แต่ก็ยังดี เมื่อเธอลองใส่ของที่ซ้ำกันมันสามารถใส่ช่องเดิมได้เรื่อยๆ เห็นแล้วก็โล่งใจขึ้น“อะ มีพลอยด้วย สวยจัง อุ๊ย! นั้น ที่คาดผมดอกไม้ อืม...คงไม่เหมาะกับเรานัก มีลูกธนูหักเต็มเลย คงไม่มีประโยชน์อะไร โอ้ว! อาหารกระป๋อง!!!!” ในเวลานี้การเจออาหารยิ่งกว่าถูกล็อตตารี่รางวัลที่หนึ่ง ความหิวทำให้เธอหยุดความสนใจทุกอย่าง รีบเปิดฝาใช้มือหยิบกินมันทันที“อึก ฮือ” น้ำตาไหลพราก ถึงรสชาติจะแปลกๆ ไม่รู้ว่ามันคือเนื้ออะไร แต่เรไรก็กินมันจนหมดตามด้วยน้ำยาสีแดงอีกหนึ่งขวด จากนั้นก็ลองคุ้ยหาของกินอีก แต่น่าเสียดายที่ไม่เจอมันอีกใช้เวลาไม่นานถึงจะรวบรวมอาวุธ เครื่องประดับ และของที่น่าดูใช้งานได้เสร็จ ส่วนขวดน้ำยาสีแดงกับม่วงนั้นถูกเก็บลงในช่องเก็บของเรียบร้อยแล้ว ถึงจะไม่รู้ว่ามันช่วยอะไรแต่อย่างน้อยก็ดับกระหายได้ ยังดีที่เมื่อแตะระบบจะถือว่าเธอเป็นเจ้าของและจะยังไม่หายไปสักพัก ไม่อย่างนั้นเธอคงเร่งเก็บจนตาเหลือกแน่ๆมองมีดสั้นระดับหนึ่งจำนวนแปดเล่ม ดาบระดับสามจำนวนหนึ่งเล่ม ธนูระดับหนึ่งกับสามอย่างละอัน นอกนั้นเป็นเครื่องประดับ พลอยสีต่างๆ ดูแล้วไม่มีอะไรที่เป็นของหายากสักอย่างเลยเรไรหยิบดาบระดับสามขึ้นมาดู เนื่องจากระดับหญิงสาวยังอยู่ที่หนึ่งไม่ขยับไปไหน พวกอาวุธจึงใช่ได้แค่ระดับหนึ่งเท่านั้น แม้จะน่าเสียดายแต่เมื่อเลเวลเลื่อนระดับเมื่อไหร่มันก็มีประโยชน์ คิดดังนั้นจึงเก็บมีดไว้หนึ่งเล่ม ดาบกับธนูระดับสามไว้ จากนั้นก็เหรียญทอง ส่วนช่องที่เหลือ... เธอจัดการนั่งเลือกเครื่องประดับอย่างเพลิดเพลินจนช่องเก็บของเต็มในที่สุด‘โอเค พร้อมตายละ’ เรไรคิด มันน่าแปลกมาก ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกเกลียดเกมนี้จนไม่อยากเล่นต่อ แต่ตอนนี้เธอกลับใจเย็นลงแล้วมีความคิดว่าก็สนุกดี อาจเพราะของที่ได้ฟรีมาเยอะแยะ หรือไม่ก็ตั้งแต่เข้าเกมนรกนี่มาช่วงเวลาที่ได้เลือกเครื่องประดับเป็นอะไรที่มีความสุขมากที่สุดระหว่างรอเจ้าแมงป่องเงินนั่นอาละวาดเสร็จ เรไรตัดสินใจสำรวจรอบๆถ้ำฆ่าเวลา ลุกขึ้นปัดทรายแล้วเดินไปมาโดยไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น ทั่วทั้งถ้ำมีเสาค้ำมากกว่าที่คิด นึกสงสัยว่าเจ้าแมงป่องนั้นไม่พังเสาล้มหรือไง อย่างว่า เกมละนะ อะไรก็เกิดขึ้นได้ หญิงสาวไม่ได้สนใจอะไรมากนักจนมาสะดุดตาเข้ากับสิ่งๆหนึ่งที่ติดอยู่กับเสารูปสลักดวงตาที่ฝังเพชรสีน้ำเงินก้อนใหญ่ไว้ตรงนัยน์ตาอย่างสวยงาม ยิ่งกระทบแสงจากด้านบนยิ่งเปล่งประกายเข้าไปอีก เรไรจ้องมองมันราวกับต้องมนต์ ขาเรียวก้าวเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ค่อยๆยกมือขึ้นสัมผัสมันอย่างไม่รู้ตัว-ได้รับอัญมณีแรร์ ดวงตาสีน้ำเงินของไอฟาร่า จำนวน 1 ชิ้นค่ะ-คลื่น... “เฮ้ย!!” อยู่ๆเพชรสีน้ำเงินนั้นก็หลุดมาอยู่ในมือ เรไรอ้าปากค้าง ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อพื้นที่เธอยืนอยู่สั่นไหวพร้อมกับร่างที่ร่วงหล่นลงไปด้านล่างโดยไม่ทันตั้งตัวตุบ! เสียงก้นกระแทกเข้ากันพื้นทราย แทนที่จะเจ็บกับไม่รู้สึกอะไรซะอย่างนั้น เธอได้แต่หลับตาปี๋รอให้ฝุ่นทรายเบาบางลง “แค่กๆๆ” และเมื่อลืมตาขึ้นก็อดอุทานออกมาไม่ได้“ฉิบหาย!” ฉิบหายของจริง ความซวยไม่มีที่สิ้นสุดไม่ต้องเดาก็รู้ว่านี่มันคือหลุม!ได้แต่ตัวแข็งทื่อมองดูรอบ ๆอย่างสิ้นหวัง มันคือหลุมขนาด 2x2 เมตร ความลึกมากกว่าสิบเมตรได้ ปีนขึ้นไป? ผนังที่มันเรียบไม่มีร่องกำแพงแบบนี้จะปีนขึ้นไปได้ยังไง?! นี่มัน ไม่ต่างอะไรกับถูกฝังทั้งเป็นชัดๆ-ระบบขัดข้อง ไม่สามารถออกจากเกมได้ค่ะ- ‘ฉันควรปลง ใช่ ปลง...’…

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 4 ทะเลทราย

นิยายแนะนำ

รักนี้ต้องออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 4 ทะเลทราย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้