พวกเขาทั้งสามวิ่งในทิศทางตรงกันข้ามทันที
เมื่อเข้าไปส่วนลึกของโพรงเข้าไปเรื่อยๆสุดท้ายก็เหมือนว่าโชคชะตาจะไม่เข้าข้างพวกเขา เพราะเส้นทางที่พวกเขาวิ่งหนีมานั้นมันนำพามาสู่ทางตัน
เมรี่และอาเธอร์นั้นแสดงสีหน้าทั้งใและสิ้นหวัง
"บ้าจริง! มันเป็ทางตัน!" อาเธอร์อดที่จะสบทออกมาไม่ได้
"แล้วเราจะทำยังไงกันดี พวกมันที่ตามมามันมีจำนวนมากเกินไป ฉันยังไม่อยากตายนะอาเธอร์ ฉันยังไม่อยากตาย!" เมรี่ะโร้องออกมาอย่างคร่ำครวญ
สถานการณ์ในตอนนี้นั้นเป็ไปด้วยความสิ้นหวัง
พวกเขาไม่สามารถสู้กับก๊อบลินจำนวนมากขนาดนี้ได้
“ฉันไม่น่าลงมาที่นี่เลย ไม่น่าเลย”เมรี่ร้องไห้และคร่ำครวญ
อาเธอร์แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้าของเขานั้นก็แสดงของถึงความสิ้นหวังเช่นเดียวกัน ทันใดนั้นเขาก็มองไปที่เมอร์ลินและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราด
"เมอร์ลิน! เพราะเ้าคนเดียวเ้ามันตัวโชคร้าย เ้านำพวกนั้นมา" เมื่ออยู่ในจุดที่อับจน อาเธอร์เลือกที่จะโยนความผิดทั้งหมดให้กับเมอร์ลินเพื่อเยียวยาความรู้สึกของเขา
ตุ๊บ!
อาเธอร์ถีบเข้าไปที่ร่างของเมอร์ลินไปเต็มแรงตอนนี้เขานั้นเหมือนคนสิ้นหวัง ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อไป เขาเลือกที่จะการระบายอารมณ์กับคนรับใช้ของเขา
ด้วยแรงถีบเมอร์ลินนั้นกระเด็นออกไปไถไปตามพื้นวูบหนึ่งสายตาของเด็กน้อยแสดงออกซึ่งความโกรธ แต่ภายในพริบตามันก็เปลี่ยนแววตาที่ใสซื่อเหมือนเดิม
เมอร์ลินนั้นยังมีความอดทนที่มากพอหากเขาไม่คิดถึงเส้นทางอนาคต เชื่อได้เลยว่าเขาจะต้องฉีกกระชากร่างของอาเธอร์เหมือนก๊อบลินเ่าั้แน่นอน
เสียงฝีเท้าของกองทัพก๊อบลินเริ่มเคลื่อนที่เข้ามาใกล้เรื่อยๆ
ทันใดนั้นก็มีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้น วูบหนึ่งดวงตาข้างขวาของเมอร์ลินเปล่งแสงสีทองกระพริบออกมา
เมอร์ลินใช้มือกุมดวงตาของเขาเพราะความเ็ป
ด้านอาเธอร์กับเมรี่นั้นไม่ทันได้สังเกตความผิดปกติไปของเมอร์ลินเพราะมีสิ่งหนึ่งที่เบี่ยงเบนความสนใจของพวกเขา
ครืน ... ครืน ... ครืน
ทันใดนั้นเองผนังที่อยู่เบื้องหน้าของพวกเขานั้นเกินการเปลี่ยนแปลงบนผนังเ่าั้เริ่มเคลื่อนไหวไปมา สับเปลี่ยนเลื่อนขึ้นลงและสลับซ้ายขวา
ผนังมีการเปลี่ยนแปลงหมุนวนไปเรื่อยๆ คล้ายดั่งภาพมายา
ดูเหมือนว่ากระบวนการเหล่านี้นั้นจะสอดคล้องกับอาการเ็ปที่ดวงตาข้างขวาของเมอร์ลิน
ทันใดนั้นเองการเปลี่ยนแปลงเ่าั้ก็เริ่มช้าลงเบื้องหน้าของพวกเขาปรากฏเป็ประตูบานหนึ่งที่ถูกเปิดออก
อาการเ็ปดวงตาข้างขวาของเมอร์ลินนั้นหายไปในทันที
เมื่อทุกคนได้สติ เสียงฝีเท้าของกองทัพก๊อบลินก็คืบคลานมาเรื่อยๆเสียงนั้นกำลังกัดกินหัวใจของพวกเขา พวกเขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยที่จะเข้าพุ่งตัวเข้าไปยังประตูบานนั้น
ทั้งสามมุ่งหน้าเข้าสู่ด้านในประตูนั้นทันที
ทันทีที่ร่างของทั้งสามผ่านเข้ามายังด้านในประตูบานนั้นก็ถูกปิดลง
ปัง!
ฝูงก๊อบลินนั้นไม่กล้าที่จะเข้าใกล้ประตูบานนี้
เมื่อเข้ามาด้านในพวกเขาก็ได้พบกับพื้นที่ประหลาด ภายในห้องนี้นั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่เก่าแก่และโบราณบนพื้นนั้นมีลักษณะเป็วงกลมซ้อนกันหลายๆ ชั้น และในใจกลางของวงกลมเ่าั้ พวกเขาก็พบกับดาบเล่มหนึ่งที่ถูกปักไว้
ห้องโล่งนี้ประกอบด้วยแผ่นหินอันแข็งแกร่งเหตุใดดาบผุๆ เล่มนี้สามารถปักมันลงไปได้
เมรี่นั้นตรงไปยังจุดที่ดาบปักอยู่ดาบเล่มนี้จะต้องไม่ใช่ดาบธรรมดาแน่ เธอตัดสินใจที่จะดึงมันขึ้นมาแต่ทว่าไม่ว่าเธอจะพยายามเท่าไหร่ ดาบเล่มนี้ก็ไม่มีท่าทีที่จะขยับเลยแม้แต่น้อยความพยายามของเธอนั้นไม่เป็ผล
อาเธอร์จ้องมองการกระทำของเมรี่ เขาเองก็มีความสนใจในดาบเล่มนี้เช่นเดียวกัน
เมื่อเห็นว่าเมรี่ทำไม่สำเร็จ เขาจึงอาสาที่จะลองดึงมัน
“ให้ข้าลอง”
เมรี่เมื่อทำอะไรไม่ได้เธอจึงจะถอยออกมาและหลีกทางให้กับอาเธอร์
ก็หน้านี้เมอร์ลินได้กวาดตามองดูบริเวณรอบๆ ห้องน่าเสียดายที่เขาไม่พบอะไรที่น่าสนใจไปมากกว่าวงเวทย์บนพื้นและดาบที่ปักอยู่ใจกลางวงเวทย์
อาเธอร์นั้นใช้ความพยายามอย่างมากในการถอนดาบออกมาจากพื้นแต่ดูเหมือนว่าสถานการณ์ของเขานั้นจะไม่ต่างไปเมรี่มากนักดาบเล่มนี้นั้นไม่มีการขยับเลยแม้แต่น้อย
เมอร์ลินเมื่อเดินสำรวจวงเวทย์อยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเขาก็เดินเข้าไปในวงเวทย์ที่อยู่ด้านในสุด
แต่แล้วทันทีที่เมอร์ลินก้าวเข้าไปในวงเวทย์ ดวงตาข้างขวาของเขาก็เริ่มแสดงอาการประหลาดออกมาอีกครั้งมันได้สร้างความเ็ปแก่เขาเป็อย่างมาก และทันใดนั้นพื้นดินก็เริ่มสั่นไหว
จังหวะนั้นเองอาเธอร์ก็สามารถดึงดาบออกมาได้
ดาบเหล็กที่เต็มไปด้วยสนิมนั้นอยู่ในมือของอาเธอร์โดยสมบูรณ์
พื้นดินเกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรงและมันก็เริ่มปริแตกคล้ายกับว่าพื้นดินบริเวณนี้กำลังจะถล่มลงไป รอยแยกของพื้นดินเริ่มต้นจากจุดที่ดาบปักอยู่รอยแยกปรากฏขึ้นและขยายออกไปเป็วงกว้าง
"รีบออกไปจากที่นี่!" เมอร์ลินะโออกมา
แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ทันการ แผ่นดินที่ปริออกนั้นกลายเป็หลุมลึกที่ดูดกลืนพื้นดินให้จมลงไป
หลุมนั้นเริ่มแผ่ขยายออกไปเรื่อยๆ หลุมนี้มืดสนิทราวกับไร้ก้นบึ้ง
ภายใน่วินาทีเมอร์ลินตัดสินใจจับเด็กน้อยทั้งสองโยนออกไปจากบริเวณนั้นในทันที
ร่างของเมรี่และอาเธอร์ถูกเมอร์ลินจับโยนจนลอยไปติดผนัง
ส่วนเมอร์ลินนั้นเดิมทีเขาคิดที่จะใช้วิชาตัวเบาทะยานออกไปแต่ทว่ามันกลับไม่เป็เช่นนั้น เขากำลังถูกหลุมดำดูดกลืนน
ดวงตาข้างขวาของเมอร์ลินในตอนนี้มันกำลังขานรับบางสิ่งหลุมนั้นมีแรงดึงดูดที่มหาศาล แม้กระทั่งระดับ 7 ของการรวบรวมปราณอย่างเขาก็ไม่สามารถต้านทานได้
ในตอนนั้นเองร่างของเมอร์ลินก็ถูกหลุมประหลาดนี้ดูดกลืนลงไปอย่างรวดเร็วมันสร้างความใให้แก่อาเธอร์และเมรี่เป็อย่างมาก
"ไม่นะ ... เมอร์ลิน!" อาเธอร์ะโออกไปอย่างสุดเสียง
อาเธอร์นั้นใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็อย่างมาก เมอร์ลินนั้นได้จับเขากับเมรี่โยนออกมา
“เด็กนั่นมีพละกำลังมากมายขนาดนี้ได้ยังไง? แล้วทำไมมันถึงทำบ้าๆ ช่วยเหลือข้าจนทำให้ตัวมันเองตาย”อาเธอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ดวงตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความสั่นเครือ
ภาพสุดท้ายที่เห็นร่างของเมอร์ลินกำลังตกลงไป ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีนั้นก็ทำให้อาเธอร์รู้สึกเสียใจเป็อย่างมาก เขาไม่คิดเลยว่าเมอร์ลินจะเสียสละเพื่อเขาขนาดนี้ เพื่อช่วยเขาเมอร์ลินถึงกับยอมเสียสละชีวิตของตัวเอง
อาเธอร์ปิดตาและน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
“บ้าจริง! ข้าเป็เ้านายภาษาอะไรเ้านั่นอายุน้อยกว่าข้า ฝีมือน้อยกว่าข้า ข้าไม่สามารถปกป้องคนของข้าได้ แต่กลับถูกเ้าเด็กนั่นปกป้อง เจ็บใจนัก! เจ็บใจ มันน่าเจ็บใจ!”อาเธอร์ะโก้องอยู่ในใจ
ในตอนนั้นเองอาเธอร์ก็มีความคิดที่ขาดสติเขานั้นทำท่าที่จะะโลงไปช่วยเมอร์ลิน
แต่โชคดีที่ถูกแมรี่ห้ามเอาไว้ได้
น้ำตาลูกผู้ชายนั้นไหลออกมาอย่างเ็ป
เมื่อร่างของเมอร์ลินตกลงไปยังหลุมประหลาด การดูดกลืนของพื้นดินก็หยุดชะงัก
เวลานี้ปรากฏเพียงหลุมใหญ่ที่ไม่ทราบความลึกของมันผู้คนสามารถฟันธงได้ว่าหากใครที่ตกลงไปในหลุมนั้นย่อมไม่สามารถมีชีวิตรอดอย่างแน่นอน
อาเธอร์กำดาบที่อยู่ในมือแน่นแววตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความโศกเศร้า แม้เมอร์ลินจะเป็เพียงคนรับใช้ของเขาแต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเมอร์ลินนั้นเหมือนกับเป็เพื่อนของเขาคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายเขาตลอดมา
อาเธอร์คิดว่ามันเป็ความผิดของเขา หากเขาไม่ดึงดาบเล่มนี้ออกมาเมอร์ลินคงไม่ต้องตายตกเช่นนี้
ความเศร้าโศกนั้นกัดกินหัวใจของอาเธอร์ ดวงตาของเขานั้นกล้ำกลืนสุดหยั่ง
ผ่านไปครู่หนึ่งเสียงของเมรี่ที่ปลอบใจอาเธอร์ก็ทำให้เขาตั้งสติขึ้นมาได้
ในตอนนี้อาเธอร์ยังมีคนที่ต้องปกป้องอยู่อีกหนึ่งคน เขาจะมัวเอาแต่เสียใจแบบนี้ไม่ได้
ยามนี้อาเธอร์ยังมองไม่หนทางที่จะแก้ปัญหานี้ได้ เพราะในห้องนี้มีทางออกเพียงทางเดียว ซึ่งตอนนี้มันถูกปิดอยู่ อีกอย่างหนึ่งถึงแม้เขาจะสามารถออกไปจากห้องนี้ได้ แต่ฝูงกองทัพก๊อบลินด้านนอกก็เป็ปัญหาอีกอย่างหนึ่งที่เขาไม่สามารถรับมือได้
อาเธอร์มองไปที่ดาบในมือ ในตอนแรกเขาคิดว่าดาบเล่มนี้เป็ของวิเศษแต่ทว่าเมื่อถูกดึงออกมา มันกลับเป็ดาบผุๆ เล่มหนึ่ง มิหนำซ้ำมันยังเป็หายนะที่พรากชีวิตคนสนิทของเขาไป
อาเธอร์เผลอกำดาบนั้นจนแน่นดาบเล่มนี้มีความเก่าแก่ มันเต็มไปด้วยความชำรุดและเสียหายทั้งตัวดาบนั้นปรากฏสนิมเต็มไปทั่ว เมื่อเขากำดาบแน่นจนเกินไปสนิมเ่าั้จึงบาดลึกเข้าไปในมือของเขา
เืของอาเธอร์ไหลออกมาและอาบไปที่ตัวดาบ
ทันใดนั้นเองก็ปรากฏเสียงประหลาดดังขึ้นในหัวของอาเธอร์
เสียงนี้เต็มไปด้วยอำนาจศักดิ์สิทธิ์มันทั้งเก่าแก่และโบราณ ราวกับว่ามันเคยเป็ตัวตนที่ยิ่งใหญ่ในอดีตกาล
//// มนุษย์ผู้มีเชื้อสายกษัตริย์เอ๋ย -- เืของอารากอนนั้นคือผู้กล้า – มิตรภาพ – ความกล้าหาญ – และความหวัง -- บัดนี้ข้านั้นยอมรับในตัวเ้า -- มนุษย์เอ๋ย -- จงขานนามที่ยิ่งใหญ่ของข้า/////
***** เอกซ์แคลิเบอร์ *****
อาเธอร์รู้สึกใและตื่นตะลึงเป็อย่างมาก
นี่มัน! ดาบเล่มนี้คือ "อาวุธิญญา"
อาวุธที่อยู่เหนือจิตนการของมนุษย์ อาวุธที่บรรจุเจตจำนงอันแรงกล้า อยู่อาวุธที่มีิญญาอาศัยอยู่ พลังของมันนั้นยิ่งใหญ่และทรงพลัง พวกมันคือตัวตนที่อยู่ในจุดสูงสุดของอาวุธ
น้อยคนนักที่จะมีโชคได้พบกับมันแต่บัดนี้มันกลับอยู่ในมือของอาเธอร์
อาวุธิญญานั้นมีจิติญญาที่สูงส่ง มันจะเลือกผู้เป็นายด้วยตัวของมันเองมันจะแสดงพลังที่สูงส่งเมื่อเอ่ยนามของมัน
นอกจากผู้เป็นายที่มันยอมรับ ผู้อื่นจะไม่สามารถใช้งานมันได้เว้นเสียจากผู้เป็นายจะตายตกไปและมอบเป็สมบัติแก่เยาวชนรุ่นหลังแต่กระนั้นก็ยังขึ้นอยู่กับว่าจิติญญานั้นจะยอมรับผู้เป็นายคนใหม่ของมันหรือไม่เช่นกัน
อาเธอร์เมื่อได้รับการยอมรับจากเอกซ์แคลิเบอร์เขานั้นก็เอ่ยคำพูดที่อยู่ในหัวออกมาอย่างไม่รู้ตัว
"จงปรากฏ เอกซ์แคลิเบอร์!"
เมื่อจบคำดาบผุๆ นั้นก็เปล่งแสงสีขาวสว่างจ้าไปทั่วห้อง กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์จำนวนมากกู่ร้องออกมาอำนาจที่ไร้รูปร่างนั้นแผ่พลังออกมาอย่างยิ่งใหญ่
ทันทีที่แสงสีขาวนั้นสิ้นสุดลงในมือของอาเธอร์ก็ปรากฏดาบเอกซ์แคลิเบอร์ในรูปร่างที่แท้จริง
ตัวดาบนั้นส่องแสงสีทองเปล่งประกายออกมาแทบจะตลอดเวลาละอองสีทองปรากฏออกมาสิ่งกลิ่นอายที่อบอุ่นให้แก่เ้านายของมัน อำนาจที่ยิ่งใหญ่เอ่อล้นออกมาสร้างความแข็งแกร่งให้กับผู้ถือครอง
อาเธอร์รู้สึกว่าพลังของเขานั้นเพิ่มขึ้นอย่างมากมายมหาศาลทันทีที่เขาได้พลังที่แท้จริงของดาบเอกแคลิเบอร์ พลังของเขาก็อยู่ในระดับสูงสุดของผู้ใช้เวทย์ทันทีอีกเพียงครึ่งก้าวเขาก็พร้อมที่จะทะลวงเข้าสู่ระดับเป็นักเวทย์ได้แล้ว
ด้วยพลังที่เอ่อล้นในตอนนี้นั้น อาเธอร์ได้จับดาบของเขาขึ้นมาแล้วใช้เอกซ์แคลิเบอร์ฟันไปที่ประตูหินทันที
ตูม!
ประตูหินะเิออกเป็ชิ้นๆ อย่างรุนแรง
ประตูของห้องลับได้เปิดออกด้วยฝีมือของอาเธอร์
ทันทีที่ประตูถูกทำลายเบื้องหน้าของอาเธอร์นั้นปรากฏกองทัพก๊อบลินนับร้อยๆตัว
"พร้อมนะเมรี่" อาเธอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลึกล้ำแววตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจ
เมรี่พยักหน้าให้กับอาเธอร์ ตอนนี้เธอเองก็พร้อมแล้วเช่นกัน เธอพร้อมที่จะต่อสู้ไปกับอาเธอร์
“ฉันเชื่อในตัวนายนะ อาเธอร์” จบคำเธอก็ร่ายเวทย์สนับสนุนอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งยิงเวทย์โจมตีเพื่อเป็การเปิดฉากโจมตี
ตูม!
อาเธอร์จ่ายพลังเวทย์ไปที่ดาบเอกซ์แคลิเบอร์พร้อมกับพุ่งตัวเข้ารบกับกองทัพก๊อบลินในทันที
“เมอร์ลินข้าจะไม่ทำให้เ้าผิดหวัง ข้าจะไม่ให้เ้าได้ตายเปล่า” อาเธอร์ะโคำรามอยู่ในใจ
9K
