[ฉันใมากนี่ไม่ใช่เสียงพี่เเทน ฉันเลยหันดูอีกทีว่าโทรผิดเหรอป่าวเเต่มันเป็เบอร์พี่เเทนจริงๆนี่นาเเล้วใครกันที่รับโทรศัพท์พี่เเทน]
"เออออ....."
"มีอะไรหรือป่าวค่ะ"
"นี่ใช่เบอร์พี่เเทนคุณป่าวค่ะ"
"ใช่ค่ะ พอดีเเทนกำลังอาบน้ำอยู่ค่ะ"
"เออไม่ทราบว่าตอนนี้พี่เเทนอยู่กับใครหรือค่ะ"
"เเทนอยู่กับเจนเองค่ะ"ลัทได้ยินคำนั้นถึงกับสตั้นไปเลย
"ฮัลโหล่ ฮัลโหล่"เจนพูดขึ้นเพราะเหมือนปลายสายจะเงียบไป
"สงสัยจะวางเเล้วมั้ง"เจนวางสายทันที
"ใครโทรมาเหรอ"
"ไม่รู้อ่ะ เห็นมันขึ้นว่าไอ่เด็กดื้อ"เเทนคุณถึงกับหน้าเสียทันที
"เเล้วเขาว่าไงบ้าง"
"เขาเเค่ถามว่าเเทนอยู่ไหน"
"อ่อออ...."เจนเข้าไปกอดเเทนคุณ
"เเทนจะกลับเเล้วหรือค่ะ อยู่ต่ออีกนิดได้ไหม เจนยังไม่หายคิดถึงเลย"
"เอออ....พรุ่งนี้ผมมีงานเช้าอีกอย่างผมกลัวคุณแม่ดุอ่ะ"
"คุณกลัวคุณแม่หรือกลัวลัทค่ะ"
"ค่ะคุณแม่สิ"
"ก็เเล้วไป นั้นก็ขับรถดีๆนะคะไว้เจอกันพรรุ่งนี้ค่ะ"เจนเข้าไปหอมเเก้มเเทนคุณ เเทนคุณกลับถึงบ้านก็รีบขึ้นห้องทันที เขาเห็นลัทนอนหลับอยู่
"สงสัยจะหลับ"เขาเดินมานอนข้างๆลัทเหมือนทุกวัน
[จริงๆฉันไม่ได้หลับหลอกฉันเเค่ไม่มีอะไรจะพูดกับพี่เเทน ตอนนี้ความรู้สึกฉันมันเเปลกไปหมด คิดว่าจะทำไงต่อดีหรือจะทำเป็ไม่รู้ไม่เห็น] ตื่นเช้ามาเเทนคุณไม่เห็นลัทอยู่บนที่นอน เขาเลยรีบลงไปข้างล่าง
"ลัทอร่อยมากอ่ะ ทำทุกวันเลยได้ป่าว"ขุนเอ่ยปากชมฝีมือลัทที่ทำอาหารถูกใจเขา
"อ่าวพี่เเทน ลัทกำลังจะไปปลุกพอดีเลยค่ะ ลัททำข้าวต้มกุ้งของโปรดพี่ด้วยนะ" [หรือเธอยังไม่รู้ว่าผมไปหาเจนเพราะเธอทำตัวปกติกับผมมาก]
"เออออ....เอาสิ"ลัทตักข้าวต้มกุ้งให้เเทนคุณ
"อ่าวหนูลัทไม่กินเหรออ"แม่ของเเทนคุณเห็นว่าลัทยังไม่กินข้าวเช้า
"ไม่ค่ะ ลัทรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยค่ะพอได้กลิ่นกุ้ง"
"อ่อจ้ะ"
"เอออ...เ้าเเทนนเป็ไงบ้างบริษัทตอนนนี้"
"ก็เรื่อยๆครับเเม่"
"อืมก็ดีอย่าให้เกิดปัญหาล่ะ"
"ครับบบ"หลังจากทานอาหารเช้ากันเสร็จเเทนคุณไปทำงานทันที
"หนูลัทปวดหัวเหรอ กินยายังลูก"
"เรียบร้อยเเล้วค่ะคุณแม่"
"เเล้ววันนี้หนูลัทไปไหนหรือป่าวจ้ะ"
"ป่าวค่ะ"
"ออกไปซื้อของเป็เพื่อนเเม่หน่อยสิ"
"ค่ะ"เเม่ของเเทนคุณกับลัทออกไปซื้อของที่ห้างกัน2คน พอเสร็จจากการเดินเลือกซื้อของทั้ง2แวะทานข้าวที่ร้านอาหารเเห่งหนึ่ง
"ทำไมลัททานน้อยจังลูก"
"ลัทไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ค่ะ"
"ไม่รู้ทำไม่นี้ลัทรู้สึกเบื่ออาหารนิดหน่อยค่ะ"
"อ่าวลัทไปหาหมอป่าวเดียวเเม่ไปเป็เพื่อน"
"ไม่เป็ไรค่ะคงไม่เป็อะไรมากหรอกค่ะ"
"นั้นพี่เเทนนิค่ะ"อยู่ๆลัทก็หันไปเห็นเเทน
"ไหนเหรอจ้ะ"แม่กำลังจะหันไปดูแต่กลับถูกลัทห้ามไว้
"เอออ...ลัทว่าลัทจำผิดค่ะ"
"อ่อจ้ะ"จริงๆเเล้วลัทเห็นแทนคุณกำลังเดินมากับเจนซึ่งเจนกำลังควงเเขนเเทนคุณอยู่เธอเลยไม่อยากให้เเม่ของเขาเห็น
หลังจากทานข้าวอะไรเสร็จลัทกับเเม่แทนคุณก็กลับบ้านทันที
[หรือพี่เเทนกำลังจะกลับไปหาพี่เจน ไม่หรอกมั้งงงเห้อออ] ลัทนั่งคิดมากไม่ตก ระหว่างนั้นเเทนคุณก็กลับมา
"พี่เเทนเหนื่อยไหมค่ะ"
"ไม่ วันนี้ฉันไม่นอนบ้านนะ"เขาตอบโดยไม่มองหน้าลัทเเม้เเต่น้อย
[ที่ผมทำแบบนี้เพราะผมสงสารลัท ผมไม่อยากให้ลัทมายุ่งกับผู้ชายโลเลเเบบผม เพราะเธอเป็คนดีมากๆเลยครับ]
"เอออ...แล้วพี่แทนนนจะไปป.."เขาไม่ฟังลัทพูดให้จบเขาเดินออกจากห้องทันที [ฉันรู้ว่าพี่เเทนไปนอนกับใครที่เขาเปลี่ยนไปเพราะใคร] ลัทน้ำตาไหลออกมา เธอคิดไม่ออกว่าจะทำไงดี เธอเลยตัดสินใจกลับบ้านเพื่อกลับไปพักผ่อน เพราะเธอรู้สึกเหมือนว่าแทนคุณกำลังจะกลับไปหาเจน
"คุณแม่ค่ะ คือหนูขอกลับไปอยู่ที่บ้านสักพักนนะคะ"เธอเดินมาบอกเเม่ของแทนคุณทันที
"อ่าวทำไมล่ะ ทะเลาะกับเ้าเเทนเหรอออ"
"ป่าวค่ะ ลัทคิดถึงคุณแม่ค่ะอีกอย่าง่นี้บริษัทของพ่อมีปัญหานิดหน่อยค่ะ"
"อ่อๆได้จ้ะ นั้นเดียวให้เ้าเเทนไปส่งนะ"
"อ่อไม่เป็ไรค่ะคุณแม่พอดีลัทให้พี่รันมารับเเล้วค่ะ"หลังจากลัทลาแม่แทนลัทก็ได้เก็บของเเล้วลงมารอรันมารับ
339
