“นี่ก็สายแล้ว เขาไม่ไปทำงานรึไงนะ”
รติกาลวางจดหมายลงบนโต๊ะด้านหน้าหลังอ่านมันจบ ข้อความสั้นๆ จากจีนส์ไม่ได้บอกอะไรมากนอกจากชื่อของเธอ
“ญาดางั้นเหรอ ชื่อน่ารักดีนี่”
ว่าแล้วเขาก็ยกข้อมือมาดูเวลาอีกทีด้วยความเคยชินรติกาลถอดนาฬิกาวางไว้บนโต๊ะแล้วออกกำลังกายเล็กน้อยเพื่อสร้างกล้ามเนื้อให้ดูดีอยู่เสมอ
พอเหงื่อเริ่มออกเขาก็ลุกขึ้นเดินไปอาบน้ำ ชายหนุ่มชะเง้อดูเธอ ก็เห็นว่าเธอยังหลับอยู่เลยถอดเสื้อคลุมวางไว้บนชั้นวางของ แล้วดึงผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวพาดไหล่ รติกาลเดินโทงเทงเข้าไปอาบน้ำอย่างสบายใจ
เสียงโทรศัพท์ดังอยู่นานทำให้หญิงสาวงัวเงียตื่นขึ้น ใช้มือลูบคลำหาสมาร์ตโฟนของเธอบนที่นอนเมื่อไม่เจอเธอจึงยันตัวลุกขึ้นนั่ง หรี่ตามองหาว่าเสียงโทรศัพท์ดังมาจากทิศทางไหนเธอเห็นว่ากระเป๋าของเธอตั้งอยู่บนชั้นวางของข้างตู้เสื้อผ้า ข้างๆกระเป๋ามีกองผ้าสีขาววางอยู่หญิงสาวลงจากเตียงด้วยอาการยังไม่พร้อมที่จะตื่นเธอห่อไหล่เดินโอนเอน ยกมือเกาหัวแกรกๆ
“ใครโทรมาแต่เช้าเนี่ย วันนี้วันหยุดไม่ใช่เหรอ ห้าว..”
เธออ้าปากหาวกว้าง ล้วงมือค้นหาโทรศัพท์ในกระเป๋าโดยไม่ได้สนใจเสียงรอบข้าง
ซู่ๆๆ!!
เสียงฝักบัวในห้องน้ำและเสียงฮัมเพลงของรติกาลดังอยู่เอื่อยๆ เขายังคงอาบน้ำสระผมอย่างสบายอกสบายใจ
“ฮัลโหลคุณญาดา วันนี้ไม่เข้าออฟฟิศเหรอคะ” เสียงต้นสายถามหญิงสาว
“ห๊ะ!!!? วันนี้วันอะไรอ่ะ” เธอถามแบบงงงวย
“วันเสาร์ค่ะ” เสียงอีกฝั่งในสายโทรศัพท์ตอบ
“เอ้าตายแล้วกี่โมงแล้วเนี่ย”
เธอพูดพลางเหลือบตามองนาฬิกาที่ติดอยู่ตรงผนังห้องเหนือทีวี
“ตายจริง มีประชุมบ่ายนี่นา โอเคค่ะ เดี๋ยวดาไป”
เธอตอบพลางจับผ้าสีขาวผืนนั้นยกขึ้นดูก็เห็นว่ามันเป็เสื้อคลุมอาบน้ำ
“นี่เรากองผ้าไว้แบบนี้เหรอ”
เธอพูดคนเดียวในขณะที่พิจารณาเสื้อคลุมอยู่ แต่ต้นสายดันได้ยินแล้วถามกลับมา“คุณญาดาว่าอะไรนะคะ”
“อ๋อ เปล่าๆ แค่นี้ล่ะค่ะ ดาขอตัวไปอาบน้ำก่อนเดี๋ยวจะรีบไปให้ทันเวลา”
“โอเคค่ะ” มีเสียงตอบรับจากคนที่โทรมาแล้วก็วางสายไป
แกร๊ก!!!
เสียงบิดลูกบิดแล้วดึงเปิดประตูออก รติกาลก้าวเท้าออกจากห้องน้ำ มืออีกข้างยังดึงประตูตามหลังเพื่อจะปิดมันขณะเดียวกันนั้นญาดาหันกลับไปจ๊ะเอ๋กับชายหนุ่มพอดีทั้งสองชะงักกึก หญิงสาวเบิกตาโพลง ความทรงจำของเมื่อคืนก่อน มันไหลย้อนมาแต่ก็ยังปะติดปะต่ออะไรไม่ได้มาก“กรี๊ด!!! ไอ้บ้าๆๆ แกเข้ามาได้ยังไงออกไปให้พ้นนะ ออกไปๆ
เธอกรี๊ดลั่นสนั่นห้อง มือน้อยๆ ของเธอรัวทุบหน้าอกเปลือยเปล่าของรติกาล
“เดี๋ยวก่อนสิครับคุณ ใจเย็นๆ ครับ ใจเย็นก่อนนี่ผมยังไม่ได้ทำอะไรคุณเลยนะครับคุณผู้หญิง โอ๊ยๆ”
เธอไม่ฟังที่เขาพูดทั้งทุบทั้งไล่ เขายกมือขึ้นปัดป่ายป้องกันกำปั้นจากมือเล็กของเธอเอาไว้ ชายหนุ่มถอยร่นเข้าห้องน้ำอย่างเสียไม่ได้ญาดาลืมตัวไล่ทุบเขาเข้าไปในห้องน้ำ่ชุลมุนอยู่ๆ หญิงสาวก็ลื่นล้มหงายหลัง ขาเธอลอยขึ้นทั้งสองข้างส่งเธอให้ลอยตัวสูงญาดาใหน้าเหวอ
“อ๊ะ!!!”
ก่อนร่างของหญิงสาวจะตกกระแทกพื้นฝ่ามือใหญ่พุ่งมาดึงเธอด้วยความเร็วเขาพลิกตัวลงประคองตัวเธอด้วยแขนทั้งสองข้าง
ผลั๊ก!! อั๊ก!! เสียงแผ่นหลังชายหนุ่มกระทบพื้นอย่างแรง
“โอ๊ย.. เจ็บๆๆ”
เขาร้องขึ้นอย่างเ็ป ใบหน้าของหญิงสาวซุกอยู่กลางหน้าอกของเขาญาดาหลับตาปี๋เพราะคิดว่าตัวเองคงล้มหัวฟาดพื้นแรงจนสู่ขิต ดวงจิตล่องลอยขึ้น์ไปแล้ว เธอยกมือคลำหัวตัวเอง
“ไม่เจ็บแฮะการตายมันง่ายปานนี้เลยเหรอ”
เธอพูดพลางค่อยๆ ลืมตาขึ้น พลันเสียงชายหนุ่มก็แว่วมา
“เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับคุณ” เขาถามด้วยความห่วงใย
“ไม่เจ็บนะ” เธอตอบยังนึกว่าตัวเองอยู่บน์
“ไม่เจ็บงั้นเหรอครับ” เขาอมยิ้มกรุ้มกริ่ม “แบบนั้นมันก็ดีแล้วผมใจหายหมดเลยคุณไม่เป็อะไรก็ดีแล้วล่ะ”
“ฮึ!!!?”
เธออุทานเบาๆ ในลำคอ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นตาเธอประสานตาเขาชั่วขณะ
“ว้าย”
เธอตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลแถมหัวเข่าของเธอยังไปทับเข้ากับต้นขาใกล้ๆ เป้าของชายหนุ่มโดยไม่ได้ตั้งใจ
“โอ๊ย!!!” ถึงมันไม่โดนจังๆ ก็ทำเขาเ็ปแบบสุดๆ
“อะไรครับเนี่ยใจเย็นๆ สิครับ คุณญาดา เดี๋ยวก็ลื่นล้มอีกหรอก”
รติกาลเผลอเรียกชื่อเธอออกมา แต่พูดยังไม่ทันขาดคำ เธอก็ลื่นเซถลาไปด้านหลังอีกครั้งคราวนี้ชายหนุ่มคงรับเธอไม่ทันเขาทำได้ดีที่สุดคือคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ แล้วดึงเธอกลับมาหาตัวเองรติกาลอ้าแขนรอรับตัวเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและแววตาที่เป็ห่วงเธอมันแสดงออกอย่างชัดเจนแค่ชั่วเสี้ยววินาที หญิงสาวแอบสังเกตเห็นในขณะที่กำลังถลาเข้าหาเขาอีกครั้ง
ครั้งนี้ ทำเอาหญิงสาวอาย หน้าแดงก่ำเพราะปากเธอดันไปชนปากเขาพอดีเธอดันตัวขึ้นเล็กน้อย แต่เขากลับกอดเธอไว้แน่น ทั้งสองมองหน้ากันตาประสานตา
“อีกแล้วนะผมใหมด”
“ปะ ปล่อยได้แล้วมั้งคะ ฉันหายใจไม่ออก”
เธอพูดด้วยความเขินอายอยู่ใกล้ขนาดนี้ทำให้เธอใจเต้นข้ามจังหวะ
“อุ๊ย เอ่อ.. ขอโทษทีครับ”
เขาคลายอ้อมแขนเพื่อปล่อยตัวเธอ
“ค่อยๆ ลุกนะครับ ไม่ต้องห่วง ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก”
เมื่อเธอได้ยินเช่นนั้นก็ทำให้เธอรู้สึกวางใจในตัวชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอขึ้นมาบ้าง
“เอ่อ ฉ่ะ ฉัน... ขอโทษเช่นกันค่ะ”
เธอลุกออกจากตัวเขา เขาเองก็ยันกายลุกขึ้นเช่นกัน ในขณะที่ทั้งสองกำลังเงอะงะอยู่นั้นปมผ้าเช็ดตัวเ้ากรรมก็ดันหลุดผึงออกจากกันหญิงสาวเห็นดังนั้นก็รีบหันหลังให้ทันที เขาใมากแต่ก็ยังคว้าผ้าเอาไว้ทันด้วยสัญชาตญาณ
“เอิ่ม ขอโทษครับ หลุดได้ไงเนี่ย แหะๆ”
เขาพูดพลางหัวเราะแก้เขิน
“ว่าแต่คุณจะไปไหนหรือเปล่าครับวันนี้”
เขาถามหญิงสาวที่ยืนตรงหน้า
“อ๊ะ..เอ่อ ว่าจะเข้าออฟฟิศค่ะ ตายแล้วต้องรีบแล้วสิขอตัวอาบน้ำก่อนนะคะ”
เธอหันไปดันตัวเขาออกจากห้องน้ำก้มหน้างุดๆ ด้วยความเขินอายแล้วรีบปิดประตูห้องน้ำตึงตัง
ซู่ๆๆ
เธออาบน้ำสระผม ล้างเนื้อล้างตัวให้สะอาด ใจก็เฝ้าคิดถึงตอนปากัักันกับเขาเธอยกมือขึ้นลูบริมฝีปากตนเองระลึกถึงริมฝีปากที่แดงระเรื่อและนุ่มนวลรวมทั้งใบหน้าที่สวยแต่ยังดูคมคายของเขา เธอหน้าแดงรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว
‘อะไรกันเนี่ย นี่เรากำลังคิดอะไรอยู่’
เธอสับสนกับท่าทีของตัวเองที่กำลังละเมอถึงชายแปลกหน้าเธอรีบเอามือลงอาบน้ำต่อในใจก็ยังคิดถึงชายหนุ่มเขาเป็ใครกันนะ
แกร๊ก!!
เธอดึงเปิดแง้มประตูชะเง้อออกมาจากห้องน้ำ ไม่เจอใครจึงก้าวขาออกมาแล้วรีบแต่งตัวตอนนี้ก็สิบเอ็ดโมงกว่าใกล้จะเที่ยงแล้วเธอต้องรีบที่สุด
พอแต่งตัวเสร็จเธอก็เดินไปยังขอบเตียงเพื่อเช็กดูว่าลืมอะไรหรือเปล่า ในขณะที่กำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมและปั้นบีบให้น้ำในผมออกจนหมาด แล้วสายตาของเธอก็ดันเหลือบไปเห็นชายหนุ่มนอนอยู่ใต้ผ้าห่มในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำผืนนั้นที่เคยวางไว้ข้างกระเป๋าของเธอในตอนแรกเขาหลับตาปุ๋ยสองแขนวางไว้แนบอกตรงข้างๆ ฝั่งที่เธอนอน เมื่อคืน
“ว้าย!!! ทำไม่ยังไม่แต่งตัวล่ะเนี่ย นี่คุณคิดอะไรอยู่แล้วขึ้นไปนอนตรงนั้นทำไม”
เมื่อชายหนุ่มได้ยินเสียงเธอ ก็ค่อยๆ ลืมตา เลิกคิ้วมองไปที่เธอ
“ก็เสื้อผ้าผมยังอยู่ห้องซักรีดนี่ครับ และนี่..ที่จริงแล้วก็เตียงผมผมก็ว่าจะนอนต่อสักหน่อย”
ชายหนุ่มพูด พอหญิงสาวได้ยินก็หลุบตาคิด
“เอ่อ.. คือ.. ฉัน..”
เธอกำลังจะกล่าวคำขอโทษ แต่เธอก็ยังลังเลเพราะความไม่แน่ใจในสถานการณ์ตรงหน้า แล้วเขาก็เอ่ยขึ้นก่อน
“คุณจะรีบไปทำงานไม่ใช่เหรอครับ
เขาถามเชิงเตือนสติ ให้รีบไป
“อ๊ะ เอ่อจริงด้วยสิฉันคงต้องไปแล้ว เอิ่มเื่เมื่อคืนนี้ คือว่า”
“เดี๋ยวมีโอกาสเราค่อยคุยกันก็ได้ครับ” เขาเอ่ย
“อ๋อค่ะ แล้วคุณคือ... เอ่อ...”
“ผมชื่อรติกาลครับ แต่หลายคนเรียกกันว่า กาล กาล ที่แปลว่าเวลาน่ะครับ”
หนุ่มรูปงามอธิบายเพิ่มพร้อมกับส่งยิ้มให้เธอ
“อ๋อ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉัน.. ญาดาค่ะ”
เธอตอบแล้วหน้าก็เริ่มแดงหญิงสาวรู้สึกเขินอายผู้ชายที่นอนอยู่ตรงหน้ามากๆ
“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับคุณญาดา ชื่อน่ารักดีนะครับ”
ชายหนุ่มหยอดคำหวาน ญาดายิ้มตอบหลบตาก้มหน้าลง
“ขอบคุณค่ะชื่อคุณก็เพราะดีนะคะ งั้นไว้โอกาสหน้าค่อยเจอกันนะคะว่าแต่ฉันจะติดต่อคุณได้ยังไงถ้าเกิดว่า.. ฉัน..อยากจะเลี้ยงข้าวเพื่อเป็การขอโทษคุณสักมื้อกับเื่ในวันนี้แล้วก็ถือโอกาสขอบคุณคุณด้วยที่ช่วยฉันเอาไว้” เธอกล่าว
524
![The Revenge of Dark Guardian [สงครามสวรรค์ออนไลน์]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777107701_85165858.webp)
