เมื่อออกมานอกบาเรียก็เริ่มใช้เวทตรวจหาเด็กในรัศมี 10 กม. ทันทีเเต่ก็ไม่พบ
(ออกไปไกลเเล้วหรอเนี่ย)
ถ้าออกไปไกลในระยะเวลาแค่นี้ จะต้องมีรถม้าหรือพาหนะในการขนย้ายแน่ๆ แต่รอบๆนี้ไม่เห็นเหมือนมีล้อรถหรือรอยอะไรสักอย่างเลย
มีความรอบคอบในการอำพรางรอยแบบนี้ ไม่ใช่พวกมือสมัครเล่นสินะ
【เวทตรวจหาขั้นสูง】รัศมีเเค่ 10 กม. นี้มันไม่พอจริงๆสินะ เดี่ยวจะต้องหาวิธีเพิ่มระยะทีหลังแล้วละ
จะลองเสี่ยงหาทั่วป่าก็ไม่ได้ด้วยสิไม่รู้ว่าพวกมันจะทำอะไรเด็กบ้าง ความปลอดภัยของเด็กต้องมาก่อนเป็อันดับแรก
แต่ถ้ารู้ปลายทางที่พวกโจรมันไปก็พอจะไปได้อยู่...
“ประเทศที่ใกล้ที่สุดอยู่ทางทิศเหนือ....อาณาจักรไมร่าสินะ ลองไปดูละกัน”
เมื่อคิดได้ผมก็เริ่มใช้【เวทบิน】ลอยตัวขึ้นเเล้วบินไปทางทิศเหนือด้วยความเร็วสูงทันที บินมาได้ประมาณ 3 นาที ก็พบกับรอยเหมือนล้อรถเป็
ทางยาวไปทางทิศเหนือ
จึงใช่【เวทตรวจหาขั้นสูง】อีกครั้ง เเล้วพบกับรถม้าคันนึงกำลังวิ่งอยู่
“เจอเเล้ว”
ผมจึงใช้สกิล【เทเลพอร์ต】ไปข้างหน้ารถม้าทันที เมื่อคนบังคับม้าเห็นดังนั้นก็ใ เลยรีบหยุดรถอย่างไว
“เฮ้ย ! เเกเป็ใคร มาขวางทำไม!”
คนบังคับรถม้าเป็คนถาม แต่ผมจงใจเมินเพราะไม่ได้สนใจอยู่แล้ว เเล้วก็มีคนลงมาจากรถม้าอีก 6 คน เป็ผู้ชายทั้งหมดเเละยังพกอาวุธไว้ทุกคน มีทั้งดาบและมีดสั้น
“หยุดรถทำไม ไอพวกเอลฟ์นั้นตามมาทันแล้วหรอ”
ผู้ชายผมสีแดง ร่างกายกำยำ โพกผ้าคาดหัวแล้วก็คาดดาบไว้ที่เอว เป็คนถามกับคนบังคับรถม้า
“ปะ...ปล่าวครับหัวหน้า พอดีมีอยู่ๆก็มีมนุษย์มาขวางทางหนะครับ”
(คนนี้หัวหน้าสินะ)
“มนุษย์?”
จากนั้นก็หันสายตามามองที่ผม
“เฮ้ยแกหนะ มาขวางเราทำไม”
“พอดี อยากให้ช่วยคืนเด็กที่ลักพาตัวมาหนะ”
“คืน? อย่าบอกนะว่าแกมาเพื่อช่วยไอเด็กนั้น”
“ก็ใช่นะสิ”
พอได้ยินผมตอบ พวกโจรก็พากันหัวเราะเยาะเย้ยกันยกใหญ่
“ฮ่าๆ อยากจะขำให้บ้าตาย มนุษย์เนี่ยนะจะมาช่วยเอลฟ์ ถ้าอยากได้ก็บอกกันดีๆสิวะ เดี่ยวจะขายให้ราคาพิเศษเลย”
“ขาย? พวกแกมีสิทธิอะไรจะเอาชีวิตของคนอื่นไปขาย”
“ชีวิต? พูดบ้าอะไรของแก ไอพวกนี้มันเป็ได้แค่สิ่งของที่เอาไว้ขายให้กับมนุษย์อย่างพวกเราเพื่อเอาไว้เล่นสนุกเท่านั้นแหละ ฮ่าๆ”
เห็นชีวิตของคนอื่นเป็ของเล่น โลกนี้มีพวกสวะแบบนี้อยู่เหมือนกันสินะ อุส่าเจุ์กลุ่มแรกที่มาโลกนี้ก็เจอกับสวะแบบนี้เลยงั้นหรอ
ไม่แปลกใจทำไมเอลฟ์ในหมู่บ้านถึงพากันเกลียดมนุษย์เพราะมีพวกสวะแบบนี้อยู่สินะ หมดความอดทนแล้วสิ
“【เทเลพอร์ต】”
ผมเทเลพอร์ตเข้าไปต่อยหน้าไอหัวหน้าโจร จนกระเด็นไปชนกับต้นไม้อย่างแรงจนนั่งแน่นิ่งไป
“อัก!…”
“หะ...หัวหน้า!”
ตอนแรกจะจับกุมโดยไม่ให้เจ็บตัวอยู่หรอก แต่เป็แบบนี้ขออัดสั่งสอนสักหน่อยละกัน
“แก! ทำหัวหน้าได้นะ ฆ่ามัน!! ”
พวกโจรถือดาบแล้ววิ่งเข้ามาหาผมกันทุกคน แล้วฟันดาบใส่ผมกันไม่ยั้ง แต่ผมก็หลบได้หมดพร้อมสวนหมัดทำให้แต่ละคนสลบกันไปตามๆกัน
แต่ละคนไม่ได้มีความเร็วขนาดนั้นถือว่าช้าด้วยซ้ำ อีกอย่างแต่ละคนยังไม่มีการใช้【เวทเสริมพลัง】ด้วย
(แปลก...แปลกมาก พวกนี้ดูยังไงฝีมือการต่อสู้ก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้น)
แล้วทำไมถึงลักพาตัวเด็กมาได้กันละ ยังหลบซ่อนจากสมาชิกทีมล่าไม่ได้ให้ถูกตัวจับได้ด้วย ฝีมือระดับนี้ไม่น่าจะทำได้
ไม่นานก็อัดพวกโจรจนสลบหมดทุกคน
(ทีนี้ก็หมดแล้ว ตัวหัวหน้าก็จัดการไปแล้วด้วย....)
พอหันไปมองตัวหัวหน้าที่โดนต่อยกระเด็นไปตอนแรก ปรากฏว่าร่างหายไปแล้ว หลังจากนั้นไม่นานก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ พร้อมกับเสียง ฟึบ! เป็เสียงดาบที่ฟันลงมา
จนทำให้ผมะโหลบออกมา
“บ้าจริง หลบได้หรอเนี่ย”
อะไรกัน เมื่อกี้มั่นใจว่าไม่มีใครอยู่ข้างหลังแน่นอน แต่ตอนนี้ตัวหัวหน้าโจรที่น่าจะสลบกลับยืนถือดาบอยู่แถมไม่ได้รับาเ็อะไรเลยด้วย
“นี้แกเป็ใครกันแน่ ไม่น่าใช่เด็กอวดดีธรรมดาแล้ว”
“ก็แค่คนธรรมดาหนะ ว่าแต่นายนั้นแหละควรจะสลบไปแล้วไม่ใช่หรอ”
ตอนแรกเราต่อยไปเต็มแรงแล้วแน่นอน ร่างกายของผู้กล้ามีความแข็งแกร่งเหนือกว่าร่างกายของมนุษย์ทั่วไปอย่างสิ้นเชิง เพราะงั้นควรได้รับบาด
เจ็บ
แต่หมอนี่กลับไม่ได้รับาเ็อะไรเลย เมื่อกี้ก็ไม่น่ามีเวลาในการร่ายเวทป้องกันด้วยสิ เท่าที่ดูพลังเวทของหมอนี้มีน้อยมากเมื่อเทียบกับเหล่า
เอลฟ์ในหมู่บ้าน ดูแล้วน่าจะเป็สายกายภาพมากกว่าใช้เวทมนตร์
“ก็จริงนะ เป็หมัดที่รุนแรงมากเลยละ ถ้าไม่ได้เ้า <Clarity>ที่เป็อาร์ติแฟกต์ระดับพิเศษนี้ป้องกันไว้ละก็ ฉันก็คงแย่เหมือนกัน”
หัวหน้าโจรชูมือขึ้น ปรากฏว่าที่ข้อมือมีกำไลเหล็กสีเงินมีลวดลายที่เป็ไม้เล็กน้อยดูตรงกลางเป็อัญมนีทรงกลมสีเหลืองก้อนนึงติดอยู่ตรงกลาง
ทำให้อารมณ์เหมือนวัตถุโบราณ
(อาร์ติแฟกต์?!)
เห็นในนิยายแนวแฟนตาซีบ่อยๆ ที่โลกนี่ก็มีอาร์ติแฟกต์เหมือนกันสินะ ดูจากที่บอกอาร์ติแฟกต์ของโลกนี้มีการจัดระดับด้วย หลังจากนี้ต้องไปหา
ข้อมูลไว้หน่อยแล้ว
“เป็ของที่ไม่สมควรอยู่กับโจรอย่างนายเลยนะ”
“จะพูดอะไรก็พูดไป เดี่ยวแกจะตายแล้ว【เวทเสริมพลัง】”
พูดร่ายเวทจบก็พุ่งเข้ามาโจมตีด้วยความเร็วสูงทันที เป็ความเร็วที่เร็วอยู่แต่ก็ยังช้ากว่าคุณอาเรียอยู่ดี ผมจึงหลบได้สบาย
แต่ที่เป็ปัญหาคือการใช้ดาบของหมอนี่ มีฝีมือในการใช้ดาบไม่ใช่ฟันไปแบบมั่วๆเหมือนโจรเมื่อกี้ มีทั้งการแทงและฟันอย่างเป็ระบบ
คนที่เคยสู้กับผู้ใช้ดาบครั้งแรกอย่างเรานี้มันน่ารำคาญอยู่หน่อยๆแฮะ ผมจึงเล็งจังหวะที่ฟันดาบลงมาแล้วโยกตัวหลบแล้วต่อยไปที่ลำตัวจนทำให้
มันกระเด็นออกไป
“อึก...เจ็บใช้เล่นเลยนี้หว่า แต่มันก็ไร้ประโยชน์ แม้แกจะต่อยฉันอีกกี่ครั้งแกก็ล้มฉันไม่ได้หรอกเ้าหนู”
อาติแฟกต์นั้นน่าจะป้องกันการโจมตีทางกายภาพได้สินะ แต่ดูจากที่หมอนี้แสดงอาการเจ็บเมื่อกี้แสดงว่าก็ไม่ได้กันได้ 100 เปอร์เซ็นต์ จะต้องได้
รับดาเมทอยู่บ้าง
แต่จะให้ต่อยไปเรื่อยๆนี้มันก็ใช้เวลานานเกินไป เสี่ยงที่เราจะพลาดแล้วโดนฟันอยู่ด้วย ถึงจะไม่รู้ว่าจะฟันร่างกายของนี้เข้าหรือไม่ก็เถอะ
(นั้นก็—)
“⚹ เวทมนตร์ขั้นกลาง 【วิน คัทเตอร์】⚹”
“เวทมนตร์เรอะ!”
ดูจากปฎิกิริยาอาติแฟกต์นั้นจุดอ่อนน่าจะเป็เื่เวทมตร์สินะ ในจังหวะที่หมอนั้นน่าจะโดนเวทลมเข้าเต็มๆ แต่ก็ปรากฎว่าอยู่ๆร่างกายของหมอนั้น
ก็หายไป
“หะ?!”
อะไรกันหายไป ร่างของโจรหายไป เมื่อผมดึงสติกลับมาได้จากอาการใ ผมจึงรีบกวาดสายตาไปรอบๆทันทีแต่ก็ไม่มีร่างของมันอยู่เลย
(แบบนี้มันอย่าบอกนะว่า—?!)
“อึก?!”
ผมรู้สึกอันตรายจากทางข้างหลังด้วยผลของสกิล【สัญชาตญาณเฉียบคม】จึงกลิ้งตัวหลบโดยอัตโนมัติ แต่พอหันกลับไปกลับไม่เห็นใครอยู่ตรง
นั้นเลย
“เอาจริงดิ....มีกระทั่งของที่ทำให้หายตัวได้ด้วยหรอเนี่ย”
“ฮ่าฮ่า ในที่สุดก็รู้ตัวแล้วสินะ”
เมื่อหันไปทางต้นเสียงก็พบว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้น แต่ในไม่กี่วิต่อมาก็ปรากฎร่างของหัวหน้าโจรออกมาจากอากาศ
การหายตัวจริงๆด้วย
“อาติแฟกต์อีกแล้วหรอ”
“ใช่แล้ว เ้านี้คือ <Vanish> อาร์ติแฟกต์ระดับพิเศษ สิ่งที่ทำให้หายตัวได้ยังไงละ”
มีทั้งอาติแฟกต์ป้องกันและหายตัว ก็ไม่แปลกแล้วละนะว่าทำไมหมอนี้จึงลักพาตัวเอลฟ์ออกมาได้
แล้วอีกอย่างเลยนะการหายตัวหนะ มันคือความฝันของชายส่วนใหญ่ในโลกก่อนเลยนะเฟ้ย!
“เป็อะไรไปไอหนู ยืนนิ่งเชียวเริ่มรู้สึกกลัวฉันคนนี้แล้วหรอ”
อ๊ะ! เผลอคิดอะไรไร้สาระจนได้
“ดูจากการที่แกหลบการโจมตีของฉันได้ถึง 2 ครั้ง แสดงว่าพอมีฝีมืออยู่บ้าง เอางี้ไหมละ แกมาเป็ลูกน้องฉันสิ เดี่ยวฉันจะให้เด็กนั้นเป็ของขวัญ
เลยละ ว่าไง”
“ฉันว่าฉันบอกแกไปแล้วนะว่าชีวิตของคนอื่นไม่ใช่สิ่งที่แกจะยกให้ใครก็ได้”
“เฮ้ยๆ ไอหนูอย่าทำตัวเป็เท่ตอนนี้เลยน่า แกก็เห็นแล้วหนิฉันหายตัวได้แถมมีการป้องกันนี้อีก แกไม่มีทางชนะหรอก แทนที่จะตายอย่างไร้ค่ามาเป็ลูกน้องฉันดีกว่า ”
“หยุดพล่ามไร้สาระ แล้วเข้ามาได้แล้ว”
“เลือกอย่างที่จะตายอย่างไร้ค่าสินะ นั้นก็ตายซะเถอะ”
พอสิ้นเสียงพูดร่างของหัวหน้าโจรก็หายไปกับอากาศอีกครั้ง
ถือดาบไว้ในมือแล้วเดินอ้อมมาข้างหลังอย่างช้าๆ
(แม้แกจะดวงดีถึงสองครั้งแต่ครั้งนี้ไม่มีทางซะหรอก)
เมื่อเดินมาใกล้ที่สุดแถมยังเป็ระยะในการฟันที่ดีที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นเป้าหมายไม่มีการขยับตัวแม้แต่น้อย
(เหอะ ไม่รู้ตัวสินะ นั้นก็ตายไอซะเถอะไอเด็กโง่!!)
ฟันดาบลงมากลางหลังอย่างสุดแรงแรง โดยปกติแล้วไม่มีทางหลบได้ ยิ่งไม่เห็นตัวแบบนี้ยิ่งหลบไม่ได้แน่นอน
แต่ปรากฏว่าไม่มีแรงปะทะที่ดาบหรือก็คือฟันไม่โดนอะไรเลยนั้นเอง พอหันไปดูอีกก็ปรากฎว่าร่างนั้นหายไปแล้ว
(เอ๊ะ!?)
“ฟันอะไรของแก ตาไม่ดีรึไง”
พอหันหลังไปตามเสียงก็ปรากฏว่าร่างที่ยืนนิ่งอยู่ตอนแรก กลับมาอยู่ข้างหลังตัวเองโดยที่ตัวเองยังไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย เหมือนกับว่ามันเร็ว
มากจนสายตาตามไม่ทัน
(อะไรกันเนี่ย!? เ้าเด็กนี้ไปอยู่ข้างหลังั้แ่เมื่อไหร่ แถมพูดเหมือนกับว่าเห็นเราทั้งที่อยู่ในสถานะหายตัวด้วย เป็ไปไม่ได้)
ถึงแม้จะเอาพลังเวทมาผสานเข้าที่ตาแล้วจะทำให้มองเห็นได้ดีกว่าตอนปกติ แต่ก็ไม่สามารถมองเห็นการหายตัวนี้ได้ซึ่งก็เพราะเป็ผลของอาติ
แฟกต์ระดับพิเศษ
ขนาดพวกเอลฟ์ที่เป็หน่วยลาดตะเวนยังััถึงตัวตนเราไม่ได้ด้วยซ้ำ ไอเด็กนี้ไม่มีทางมองเห็นได้แน่นอน
“กำลังคิดว่าฉันไม่มีทางเห็นซินะ นั้นก็นี้พอจะพิสูจน์ได้รึป่าว”
ผมเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง พุ่งเข้าไปต่อยเข้าที่หน้าของหัวหน้าโจรอีกครั้งจนกระเด็นลงไปกลิ้งกับพื้น
597
