เงาคนบนสันเขาไม่กลับค่ายทันทีหลังเห็นภาพค้างของเยี่ยซิงเหอ
เขาอ้อมป่าสนลงสู่หลักหินต้นที่สาม คุกเข่าขุดหิมะด้วยมีดสั้นจนพบรอยสลักโลหิตซึ่งซ่อนใต้รากไม้ แสงแดงในร่องอ่อนลงกว่าวันก่อนแสดงว่าค่ายกลวงนอกยังถูกผู้เฒ่าโม่กดไว้
ชายชุดดำกรีดปลายนิ้ว หยดเืลงบนแผ่นเหล็กดำ
รอยสลักบนแผ่นสว่างตอบ แต่ไม่มีถ้อยคำส่งกลับ
เขาต้องยืนยันให้ได้ว่าพลังซึ่งเห็นเป็ของผู้ใดหากส่งเพียงข่าวว่ามีภาพลวง คำสั่งจากคนบนูเาจะยังคงเป็ “เฝ้ามอง” ไม่ใช่“จับตัว” และเวลาซึ่งค่ายกลยังไม่สมบูรณ์จะถูกเสียไปอีกวัน
เป้าหมายเดิมของเขาคือตรวจจำนวนคน ตรวจประตูและหาจุดซึ่งผู้เฒ่าโม่ฝังค่ายกลต้าน
บัดนี้เป้าหมายเปลี่ยน
เขาต้องเห็นปราณสีทองด้วยตาตน
ชายชุดดำกดแผ่นเหล็กลงบนรอยสลักเืจากปลายนิ้วไหลเชื่อมวงนอก ค่ายกลไม่เปิดทั้งหมดเพียงเปลี่ยนจุดเชื่อมให้ทางเหนือเงียบและทางตะวันตกไวต่อการเหยียบ
ผู้ใดเดินตรวจจุดหนึ่ง จะส่งเสียงเตือนไปอีกจุด
ผู้ใดพยายามปิดเส้นหนึ่ง จะเผยปราณที่ใช้ผ่านเส้นถัดไป
เขากลบดิน วางหิมะคืน แล้วเคลื่อนลงเขาโดยไม่ทิ้งรอยลึก
* * *
ในหมู่บ้าน ผู้เฒ่าโม่หยุดบดสมุนไพรก่อนระฆังยามดัง
เยี่ยซิงเหอนั่งให้ชายชราพันข้อเท้าปราณทองที่ใช้กับย่างก้าวยังไม่ฟื้น ขาทั้งสองสั่นทุกครั้งที่ลงน้ำหนักกระบี่เงาดาราวางในผ้าคลุมข้างตั่ง หนักขึ้นเล็กน้อยจากแรงลูกธนูซึ่งมันรับ
“หลักหินต้นที่สามถูกแตะ” ผู้เฒ่าโม่กล่าว
“ท่านรู้ได้อย่างไร”
“เพราะต้นที่สองเงียบเกินไป”
เยี่ยซิงเหอฟัง ไม่ได้ยินสิ่งใดนอกจากลม
“ความเงียบเป็หลักฐานหรือ”
“เมื่อของสามชิ้นควรตอบกัน แล้วชิ้นหนึ่งถูกทำให้เงียบผู้ทำย่อม้าให้เรามองอีกทาง” ผู้เฒ่าโม่ผูกปมผ้า “ศัตรูเห็นก้าวของเ้าแล้ว”
คำยืนยันทำให้เยี่ยซิงเหอนึกถึงเงาบนสันเขาจากเมื่อวานผู้เฒ่าโม่รู้ว่ามีคนมอง แต่ปล่อยไว้เพื่ออ่านการเคลื่อนไหวกลับบัดนี้ผู้มองเริ่มขยับค่ายกล
“เหตุใดมันยังไม่บุก”
“เพราะยังไม่รู้ว่าสิ่งที่ตามหาอยู่ที่ใดคนล่าย่อมไม่เผาพุ่มไม้ก่อนแน่ใจว่าเหยื่ออยู่ด้านใน”
“หากเราปล่อยให้มันเห็นสิ่งอื่นแทน?”
“มันจะทดสอบจนสิ่งนั้นแตก”
ผู้เฒ่าโม่ลุก หยิบไม้เท้ากับเสื้อคลุมเก่า“ข้าจะตรวจวงตะวันตก เ้าอยู่ในเรือน”
“ถ้ามันล่อท่านออกไปเล่า”
“ข้าจึงให้เ้าอยู่ดูหมู่บ้าน”
“ด้วยขาที่เดินแทบไม่ได้?”
“ยิ่งดี เ้าจะได้ไม่วิ่งไปทำให้แผนข้าเสีย”
ชายชราออกจากเรือนโดยไม่แตะกระบี่เงาดาราทิ้งมันไว้กับเยี่ยซิงเหอ การกระทำนั้นอาจเป็ความไว้ใจหรือเป็การใช้กระบี่ล่อผู้ตามรอยเข้าหมู่บ้าน เขาไม่รู้
ไม่นาน ชายหนุ่มจากเมืองมาถึง “คนแก่ไปที่ใด”
“เก็บสมุนไพร”
“ในวันที่คนเฝ้าประตูเพิ่มสองเท่า?”
“สมุนไพรไม่รู้ผลัดเวร”
ผู้มาเยือนมองผ้าคลุมข้างตั่ง รูปทรงกระบี่ยากซ่อน“เ้าฝึกอาวุธแล้ว”
“เพิ่งเรียนว่ามันหนัก”
“สิ่งใดอยู่ใต้ผ้า”
“ของหนัก”
ชายหนุ่มหัวเราะ แต่ไม่ก้าวเข้ามา“คนในหมู่บ้านกำลังตรวจแนวรั้ว หากเ้าลุกได้ ผู้ใหญ่บ้านให้ไปดูคอกม้าด้านตะวันตกสัตว์กระสับกระส่ายั้แ่ก่อนยาม”
คอกม้าด้านตะวันตกอยู่ตรงทิศซึ่งผู้เฒ่าโม่กำลังไป
เยี่ยซิงเหอจึงไม่เชื่อว่าเป็เื่บังเอิญ
เขาผูกกระบี่ข้างเอว ใช้ไม้ค้ำออกจากเรือนความเจ็บข้อเท้าทำให้ทุกก้าวช้า ชาวบ้านซึ่งเห็นเขาต่างมองรอยช้ำจากลูกธนูแต่ไม่มีใครถามเื่การฝึก ทุกคนกำลังขนเชือก ไม้ และหินไปเสริมประตูเหนือเวลาที่เสียเมื่อวานทำให้วันนี้ต้องเร่งเป็สองเท่า
ก่อนถึงคอกม้า เขาเห็นสิ่งผิดปกติ
หิมะหน้ารั้วไม่มีรอยเท้าแต่เชือกผูกม้าตัวหนึ่งมีน้ำค้างแข็งเกาะจากล่างขึ้นบน ราวความเย็นมิได้ตกจากฟ้าหากไหลมาตามพื้น
เยี่ยซิงเหอไม่เปิดเนตร เขาใช้ปลายไม้ค้ำเขี่ยหิมะ
ใต้ผิวมีเส้นสีแดงบางเท่าเส้นผมพาดจากคอกม้าไปยังบ่อน้ำกลางหมู่บ้าน
ค่ายกลเปลี่ยนทางแล้ว
หากเส้นถึงบ่อน้ำคนทั้งหมู่บ้านอาจถูกเชื่อมเข้าวงโดยไม่รู้ตัว
“อย่าแตะพื้น!” เขาะโ
ชาวบ้านสองคนซึ่งกำลังแบกถังหยุดคนหนึ่งยกเท้าค้างเหนือเส้นพอดี เยี่ยซิงเหอชี้ให้ถอยทางเดิมแต่เสียงม้าร้องแหลมดังขึ้น สัตว์ตัวที่ผูกใกล้รั้วกระชากเชือก เสาไม้เอนแล้วเท้าชาวบ้านเสียหลักตกลงข้างหน้า
ชายหนุ่มจากเมืองพุ่งเข้าคว้าแขนเขา ทว่าลื่นบนน้ำแข็งทั้งคู่ล้ม คนแบกถังอีกคนรีบช่วยจนเกือบเหยียบเส้นตาม
นี่มิใช่เพียงค่ายกลมันใช้ความตื่นตระหนกบังคับให้คนเชื่อมวงเอง
เยี่ยซิงเหอใช้ไม้ค้ำพาดเหนือเส้น “จับไม้ อย่าจับพื้น!”
ชายหนุ่มจากเมืองเหยียบรั้ว ใช้แรงยกชาวบ้านขึ้นโดยไม่ลงบนหิมะเส้นแดงสั่นและเปลี่ยนทิศเข้าหาเงาของพวกเขา
“มันตามคนได้” ผู้มาเยือนกล่าว
“ตามปราณ” เยี่ยซิงเหอตอบ “หยุดใช้พลัง”
เมื่อชายหนุ่มเก็บปราณ เส้นแดงหยุดชั่วครู่แต่ม้าซึ่งใยังดิ้น เสาไม้ใกล้หัก หากคอกพังสัตว์ทั้งฝูงจะวิ่งผ่านเส้นและลากค่ายกลเข้าทุกเรือน
เยี่ยซิงเหอมองไปทางตะวันตก ไม่เห็นผู้เฒ่าโม่
เขาต้องตัดเส้นโดยไม่ใช้ปราณแต่ไม้ธรรมดาแตะแล้วอาจนำร่องโลหิตเข้าสู่มือ กระบี่เงาดารารับแรงและพลังได้ทว่าใช้มันต่อหน้าชาวบ้านย่อมเปิดความลับซึ่งผู้เฒ่าโม่พยายามซ่อน
เสียงเสาไม้ร้าว
เยี่ยซิงเหอชักกระบี่ทั้งฝัก ไม่เปิดคมใช้ปลายฝักกดเส้นแดงกับก้อนหิน พลังในค่ายกลไหลเข้ากระบี่ทันทีน้ำหนักตรงเอวเพิ่มจนเขาเกือบคุกเข่า
เส้นแดงขาด่
ม้าสงบลงชั่วลมหายใจ ชาวบ้านดึงคนล้มออกมาได้
แต่จากใต้บ่อน้ำ เส้นอีกสายสว่างขึ้น
ศัตรูปรับทางตอบแล้ว
“คนแก่คนนั้นไม่ธรรมดา” เสียงหนึ่งดังจากหลังคอกม้า“แต่เด็กที่เขาซ่อนไว้น่าสนใจกว่า”
ชายชุดดำยืนบนรั้วโดยไม่มีผู้ใดเห็นว่าเข้ามาเมื่อใดผ้าปิดหน้ามีรอยโลหิตหนึ่งสาย มือขวาถือแผ่นเหล็กดำมือซ้ายกุมมีดสั้นซึ่งปลายแตะเส้นค่ายกล
ชายหนุ่มจากเมืองชักทวน “เ้าเป็ผู้ใด”
“คนผ่านทาง”
“คนผ่านทางไม่วางค่ายกลใต้บ่อน้ำ”
“เช่นนั้นข้าคงหลงทาง”
สายลับบิดมีด เส้นแดงใต้หิมะแตกแขนงสามสาย สายหนึ่งรัดเสาคอกสายหนึ่งพุ่งสู่บ่อ และสายสุดท้ายเลื้อยเข้าหาชาวบ้านที่าเ็
เยี่ยซิงเหอมองแผ่นเหล็กดำรอยสลักเหมือนแผ่นซึ่งพบใกล้ค่ายกลบนเขา ศัตรูไม่ได้เข้ามาเพื่อฆ่าเพียงอย่างเดียวมัน้าบังคับให้ผู้เฒ่าโม่หรือผู้ถือปราณทองเปิดมือ
ชายหนุ่มจากเมืองแทงทวน
สายลับไม่รับตรง ใช้มีดเกี่ยวคมทวนแล้วถอยตามรั้วทุกครั้งที่เท้าแตะเสา เส้นแดงจะย้ายจุดเชื่อมทำให้ทวนของผู้มาเยือนต้องหลบชาวบ้านแทนไล่ศัตรู
“อย่าตามทางมัน!” เยี่ยซิงเหอเตือน
สายลับหัวเราะ “เ้ามองออก แต่ขาเ้าตามทันหรือ”
มันกระทืบเสา ค่ายกลเส้นหนึ่งดึงข้อเท้าชาวบ้านที่เพิ่งถูกช่วยชายคนนั้นร้องลั่น ร่างถูกลากกลับสู่รอยแดง
เยี่ยซิงเหอไม่มีเวลาเก็บความลับ
เขาปล่อยไม้ค้ำ ก้าวด้วยย่างดาราเพียงครั้งเดียวปราณทองซึ่งยังไม่ฟื้นถูกรีดลงข้อเท้า ความเจ็บพุ่งถึงเข่าแต่ร่างเคลื่อนข้ามเส้นแดงก่อนมันรัดชาวบ้านแน่น
ภาพค้างหนึ่งเงาอยู่ข้างบ่อ
ตัวจริงปรากฏหน้าชาวบ้าน
สายลับเห็นชัด
เยี่ยซิงเหอชักกระบี่ออกจากฝัก คมดำรับเส้นโลหิตสามสายปราณทองไหลจากแผ่นหลังลงแขน สว่างไปตามลวดลายบนคม
ชาวบ้านทุกคนเห็นเช่นกัน
เด็กหนุ่มซึ่งศิลาวัดปราณไม่ยอมให้แสงกำลังถือพลังสีทองกลางหมู่บ้าน
เสียงอุทานดังรอบคอกม้า บางคนถอย บางคนยืนนิ่งผู้ใหญ่บ้านซึ่งเพิ่งมาถึงหยุดตรงทางแยกสีหน้าราวพื้นซึ่งเชื่อมาตลอดแตกร้าวใต้เท้า
ศักดิ์ศรีที่เยี่ยซิงเหอเคยเสียเพราะคำว่าไร้ค่าอาจคืนในชั่วขณะแต่ความลับซึ่งคุ้มครองทุกคนก็แตกพร้อมกัน
เขาไม่มีสิทธิ์เลือกเพียงอย่างเดียว
กระบี่เงาดาราหนักขึ้นเมื่อรับเส้นค่ายกล เยี่ยซิงเหอกดคมลงหินไม่ตัดตรงชาวบ้าน แต่บังคับพลังหมุนกลับตามทางเดิม
เส้นแดงพุ่งย้อนสู่มีดสายลับ
อีกฝ่ายปล่อยมีดทันก่อนมือไหม้ แผ่นเหล็กดำในมือสว่างเต็มวง
“ยืนยันแล้ว” มันพึมพำ
ชายหนุ่มจากเมืองเปลี่ยนทวนเป็ปัด กวาดขาสายลับจากรั้วคราวนี้ไม่ไล่ตามจุดซึ่งค่ายกลวาง แต่ตัดเสาใต้เท้าตามคำเตือน เสาไม้หักชายชุดดำตกลงพื้น
ไม้เท้าหนึ่งพุ่งมาจากทิศตะวันตก
ผู้เฒ่าโม่กลับมาถึงพอดี ปลายไม้แตะกลางอกสายลับเบา ๆร่างชุดดำกลับกระเด็นชนกำแพงคอกม้าจนดินร้าว
“เ้าเดินเข้าบ้านคนอื่นแล้วเรียกตนว่าหลงทาง” ชายชรากล่าว“เช่นนั้นข้าจะส่งให้หลงไกลกว่าเดิม”
สายลับกระอักเื แต่หัวเราะ มันโยนแผ่นเหล็กดำลงบนเส้นค่ายกล
ผู้เฒ่าโม่ฟาดไม้เท้า
แผ่นเหล็กแตกเป็สองส่วนก่อนแตะพื้นทว่าแสงแดงซึ่งบรรจุอยู่ะเิออกเป็วง ค่ายกลทุกสายใต้หมู่บ้านสว่างพร้อมกัน
สายลับมิได้ส่งข่าวด้วยแผ่นเหล็ก
มันใช้การทำลายแผ่นเป็สัญญาณ
ผู้เฒ่าโม่หันฝ่ามือกดพื้น ปราณไร้สีแผ่ออก ปิดเส้นแดงทีละสายชายชุดดำอาศัยชั่วขณะนั้นกัดเม็ดโลหะซึ่งซ่อนในฟัน เืดำไหลจากมุมปากลมหายใจขาดก่อนผู้ใดจับถาม
ศัตรูเลือกปิดปากตนเองหลังข่าวออกไปแล้ว
ลานคอกม้าเหลือเพียงเสียงหอบ เสียงม้ากระทืบและสายตาของคนทั้งหมู่บ้านซึ่งจับอยู่ที่เยี่ยซิงเหอ
กระบี่เงาดารายังส่องจุดสีทอง
เขาเก็บปราณ แสงดับ แต่สิ่งที่คนเห็นไม่อาจเก็บกลับเข้าฝัก
ผู้ใหญ่บ้านเดินเข้ามา “ศิลาวัดปราณไม่ให้แสงแก่เ้า”
“ขอรับ”
“แล้วนี่คืออะไร”
เยี่ยซิงเหอมองผู้เฒ่าโม่ ชายชราไม่ตอบแทน
“ข้าเองก็ยังไม่รู้ทั้งหมด” เขากล่าว“รู้เพียงว่าพลังนี้ช่วยตัดเส้นเมื่อครู่ได้ และทุกครั้งที่ใช้ศัตรูรู้จักข้ามากขึ้น”
คำตอบไม่ได้คืนศักดิ์ศรีอย่างง่ายมันทำให้ความกลัวของชาวบ้านมีเหตุผลกว่าเดิม เด็กไร้ปราณมิใช่คนธรรมดาและสิ่งซึ่งตามหาเขาวางค่ายกลใต้บ้านของทุกคน
ชาวบ้านคนหนึ่งถาม “พวกมันมาเพราะเ้าหรือ”
เยี่ยซิงเหอไม่อาจโกหก “อาจเป็เช่นนั้น”
เสียงพึมพำกระจาย บางคนมองศพสายลับบางคนมองประตูเหนือซึ่งยังซ่อมไม่เสร็จ ความสัมพันธ์ที่เคยมีคำดูถูก ความสงสารและความคุ้นเคย ถูกบังคับให้เปลี่ยนในลานเดียว
ชายหนุ่มจากเมืองปักทวนลงพื้น “หากเขาไม่เปิดพลังคนของพวกเ้าตายแล้ว”
“และเพราะพลังนั้น คนผู้นี้จึงมา” ชาวบ้านอีกคนตอบ
สองความจริงปะทะกันโดยไม่มีคำใดลบอีกคำ
ผู้เฒ่าโม่ก้าวมายืนข้างเยี่ยซิงเหอ “วันนี้ตรวจทุกเรือนไม่มีผู้ใดอยู่ลำพัง และปิดบ่อน้ำจนกว่าข้าจะดูค่ายกลครบ”
ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้า ก่อนมองซิงเหอ “เมื่อเื่นี้จบเ้าต้องตอบเท่าที่ตอบได้”
“ข้าจะตอบ”
คำรับนั้นหนักกว่ากระบี่ข้างเอว เพราะบางคำตอบเขายังไม่มีและบางคำตอบผู้เฒ่าโม่ยังไม่ยอมให้
* * *
ไกลขึ้นไปบนูเาหลักหินทั้งสามต้นสว่างแดงพร้อมกันหลังแผ่นเหล็กแตก
วงแสงเดินทางผ่านรอยสลักใต้ดิน ข้ามค่ายกลซึ่งยังไม่สมบูรณ์ไปถึงแผ่นเหล็กอีกชิ้นในมือคนผู้หนึ่งซึ่งรออยู่หลังม่านหิมะ
บนผิวโลหะปรากฏรอยสองสาย
สายแรกเป็รูปกระบี่
สายที่สองเป็สีทอง
คนผู้นั้นปิดมือ แสงดับ แล้วหันไปทางเส้นทางขึ้นเขา
ข่าวมิได้บอกชื่อ ไม่ได้บอกชาติกำเนิดและไม่ได้อธิบายว่าพลังมาจากที่ใด
แต่มันเพียงพอสำหรับคำสั่งถัดไป
เป้าหมายยืนยันแล้ว
1K
