ตอน ของขาด
บ้านพ่อหมอพรหมเมศ
“พ่อหมออยู่ไหมวะอีเดือน”
“อยู่ว่าแต่มึงมาทำไมอีแนท”
เดือนแรมยกมือเท้าเอวมองหน้าแขกสาวของพ่อหมออย่างไม่สบอารมณ์
“ถามได้กูก็มาลงของเพิ่มกับพ่อหมอน่ะสิ”
หญิงสาวที่ชื่อแนทเชิดหน้ายักคิ้วส่งกลับไปท่าทางยียวนกวนประสาทไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน
“เชอะมาลงของเพิ่ม ่นี้ขาดของเหรอมึง”
เดือนแรมตั้งใจพูดประชดประชันแนวสองแง่สองง่ามเนื่องจากเดือนแรมรู้ดีว่าวิธีการลงของที่ว่านั้นพ่อหมอต้องทำอย่างไรกับหญิงสาวที่้ามาลงเสน่ห์เมตตาแต่คนฟังกลับไม่รู้สึกสะทกสะท้านแต่อย่างใด เดือนแรมและแนทเคยเป็เพื่อนเล่นกันมาั้แ่สมัยวัยละอ่อนพอโตขึ้นด้วยนิสัยใจคอที่ละม้ายคล้ายกันนั่นก็คือปากเสียและนิสัยไม่ยอมคนทำให้ทั้งสองมีอันต้องเลิกคบกันไปเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนรักกลายมาเป็คู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อ
“กูจะของขาดของเหลือก็ไม่เกี่ยวกับมึงหรอกโว้ยอีเดือนดับยังไงซะก็ยังดีกว่าของแห้งเป็ปลาร้าค้างปีไม่มีใครแลอย่างมึงแหละวะ”
“อีแนท”
คนโดนพูดแทงใจดำยกมือเงื้อขึ้น
“ทำไมๆมึงจะตบกูตรงนี้เหรอวะอีเดือน ใจๆ หน่อยกูจะคอยดูว่าพ่อหมอจะไล่มึงอย่างหมูอย่างหมาไหม หลีกไปกูจะขึ้นไปหาพ่อหมอ”
“ฝากไว้ก่อนเหอะมึง”
“เออแล้วรีบมาเอาไวไวล่ะอย่าฝากไว้นาน”
สาวแนทเดินเบียดเดือนแรมผ่านประตูเข้าไปในบ้าน ท่ามกลางสายตาชิงชังด่าทอที่มองตามหลังหล่อนไปติดๆ
“อีร่าน”
“เมื่อกี้มึงว่าอะไรนะอีเดือนกูจะขึ้นไปฟ้องพ่อหมอ”
“เปล่านี่ กูไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยหูมึงหาเื่เอง”
สองสาวฟาดฟันกันด้วยสายตาพิฆาตชนิดที่ไม่มีใครยอมหลบสายตากระทั่งเสียงหนึ่งดังมาจาก้าเรือน
“มีธุระก็รีบขึ้นมาฉันมีเวลาให้ไม่มากนะ”
“จ้ะพ่อหมอแนทกำลังขึ้นไปจ้ามึงจะออกไปรอนอกบ้านเหรอว่าจะรอฟังเสียงร้องครางของกูอยู่ข้างล่างนี่ก็ได้นะอีเดือนคริ คริ”
สาวแนทหัวเราะคิกคักก่อนจะเบ้ปากใส่อดีตเพื่อนสาว พร้อมกับสะบัดหน้าหมุนตัวเดินขึ้นบันไดจากไปปล่อยให้เดือนแรมยืนกำมือแน่นขบฟันกรอดด้วยความแค้น
792
