ผ่านมาอีกเกือบสามสัปดาห์แล้วที่นวพรรษต้องไปนอนบ้านของเ้าสัวทุกวันหลังเลิกงาน เพราะท่านประธานไม่ยอมให้เลขาห่างตัว ต้องมาทำงานและกลับบ้านพร้อมกัน แม้กระทั่งออกไปพบลูกค้าท่านประธานก็ต้องหนีบเลขาส่วนตัวไปด้วยไม่ให้ห่างกาย ตอนแรกที่ตกลงกันก่อนมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน ว่าพวกเขาจะเก็บความสัมพันธ์นี้ไว้เป็ความลับแล้วทำตัวปกติใช้ชีวิตปกติเหมือนเดิม แต่พอผ่านวันนั้นมาเป็เขาเองที่ทนไม่ได้เพราะร่างเพรียวมีคนมาจีบ มีแฟนคลับเอาขนมมาให้อยู่บ่อยๆ คนทางนี้ก็ช่างกระไรแจกยิ้มไปทั่ว เป็เวทานนท์เสียเองที่ทนไม่ได้ หวงแม้กระทั่งรอยยิ้มหวานนั่นไม่อยากจะให้เ้าตัวยิ้มให้ใคร หวงแม้กระทั่งสายตาที่นวพรรษมองคนอื่น เค้าไม่อยากให้ไปมองใครเลยนอกจากเขาคนเดียว เวทานนท์คลั่งรักน้องมากไม่อยากให้ห่างกายเลย เค้าติดกลิ่นกายคนตัวหอมมากทั้งที่ตอนนี้ใช้ครีมอาบน้ำกับโลชั่นขวดเดียวกันแท้ๆ แต่พออยู่บนตัวนวพรรษทำไมมันหอมกว่าตัวเค้ามาก
ส่วนนวพรรษเองก็รู้สึกดีที่ได้อยู่กับคนตัวสูงแต่ถึงแม้จะอยู่ด้วยกันมีอะไรกันแทบทุกวัน เขายังไม่รู้ว่าเวทานนท์รู้สึกกับตัวเองอย่างไรกับตนเองแล้วตอนนี้ เพราะเวทานนท์ไม่เคยพูดความรู้สึกออกมาให้ได้ยินเลย จะให้คิดเองเออเองถ้าไม่ใช่อย่างที่คิด ก็คงเป็นวพรรษเองที่ต้องเสียใจ หัวใจของเขาเองตอนนี้มั่นใจมากว่าได้มอบให้ท่านประธานแล้ว เหลือแต่อีกคนนี่แหละที่ยังไม่เอ่ยบอกสถานะอะไรให้รู้ อาจจะเป็แค่คู่ควง คู่นอนที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อก็ได้ คิดแล้วก็รู้สึกเศร้าจังอยากถามแต่ก็ไม่กล้า
“เป็อะไรไปที่รัก ทำไมดูหน้าเครียดจังเลย ฮือ”
เวทานนท์เอ่ยถามร่างเพรียว เพราะเขาสังเกตต้ังแต่อยู่ที่บริษัทแล้วว่าอีกคนดูหงอยๆ เลยชวนมาทานกลางวันข้างนอกเผื่อจะเปลี่ยนบรรยากาศแล้วสดชื่นขึ้น
“ไม่มีอะไรครับ”
นวพรรษเอ่ยปฏิเสธออกไปเบาๆ และไม่ยอมสบสายตากับร่างสูง จะให้บอกว่ายังไง เครียดเพราะไม่รู้สถานะตัวเอง อย่างนั้นเหรอไม่เอาหรอก
เวทานนท์เองรู้ถึงความผิดปกตินั่น ถ้าบอกว่าไม่มีอะไรแสดงว่ามีร้อยทั้งร้อยเชื่อหัวไอ้เวย์ได้เลย
“งั้น ทานนี่หน่อยนะอันนี้หนูชอบนี่” มือแกร่งตักกุ้งซอสมะขามให้อีกฝ่ายอย่างเอาใจ
“อ้าว พี่เวย์ พี่นิว สวัสดีค่ะ กำลังทานข้าวกันอยู่เหรอคะ” กมลวรรณที่ควงคู่มากับไกรสรเดินมาทักทายทั้งสองคน
“เอ่อ สวัสดีครับ น้องเฟิร์น คุณไกรสร” ฝ่ายเวทานนท์รับไหว้กมลวรรณและทักทายไกรสร
“เพิ่งเริ่มทานกันใช่ไหมคะ จะเป็อะไรไหมถ้าเราสองคนจะขอร่วมโต๊ะด้วย เพราะดูแล้วโต๊ะของร้านน่าจะเต็มแล้ว”
“เอ่อ งั้นเชิญตามสบายเลยครับ สั่งอาหารเพิ่มอีกไหมครับ เดี๋ยวมื้อนี้พี่เลี้ยงเอง” เวทานนท์จำใจต้องให้ทั้งสองร่วมโต๊ะด้วย เพราะมองดูรอบๆ ร้านแล้วเห็นว่าโต๊ะเต็มจริงๆ ทั้งที่ใจจริงเขาอยากจะกินกับเมียแค่สองคน ยิ่งคนร่างเพรียวดูอารมณ์ไม่ปกติอยู่ มาเจอโจทย์เก่าอีก ครั้งที่โดนวางยาเค้ายังไม่ได้ชำระความเลย แต่ก็ต้องขอบคุณที่ทำให้เขาได้คนร่างเพรียวมา
“คุณนิว ไม่ได้เจอหน้านานเลยนะครับ คิดถึงมากเลย ที่ว่าจะชวนคุณนิวไปทานอาหารที่ร้านเพื่อนผม ยังไม่มีโอกาสชวนอีกเลย” ไกรสรที่นั่งข้างนวพรรษอีกด้านชวนคุย
“ครับ พอดีตอนนี้งานยุ่งๆ น่ะครับ ผมไม่ค่อยมีเวลา” นวพรรษตอบเบาๆ เชิงปฏิเสธกลายๆ
“เ้านายใช้งานหนักเกินไปเหรอครับ ผมบอกแล้วให้มาอยู่กับผม แล้วคุณนิวจะสบายไม่โดนใช้งานหนักไม่มีวันหยุดแบบนี้” ไกรสรยังตื้อต่อ
อ้าวไอ้นี่ หาเื่แล้วไหมเวทานนท์คิด นี่จีบเมียกูต่อหน้าต่อตาเลยนะมึง ยัยน้องเฟิร์นนี่ก็น่ารำคาญ พูดไม่หยุด ผู้หญิงอันตรายคงคิดจะหว่านเสน่ห์เค้าแน่เลย จะมานั่งชิดเกินไปแล้ว เดี๋ยวเมียงอนอีก
“ขอบคุณคุณไกรสรนะครับ ผมยังสนุกกับงานที่นี่อยู่ครับ ไว้ถ้าเกิดเบื่ออาจจะลองไปขอทำงานกับคุณไกรสรอีกทีก็ได้ครับ”
นี่เมียทำไมพูดให้ความหวังมันแบบนั้น ปฏิเสธไปเลยซิ โอ๊ยจะงอนเมียดีไหมเนี่ย เวทานนท์ได้แต่มองไกรสรจีบเมียเค้าด้วยความไม่พอใจ
“พี่เวย์ ้าเลขาเพิ่มไหมคะ พอดีเฟิร์นว่าง่นี้ไม่มีอะไรทำอยากลองทำงานเลขาดู”
กมลวรรณได้ทีของานเวทานนท์บ้างเพื่อจะได้ใกล้ชิดกับคนหล่อ
“เอ่อ ตอนนี้ยังไม่มีครับน้องเฟิร์น นี่ไงคุณไกรสร้าเลขาพอดี รับน้องเฟิร์นไปเป็เลขาดีไหมครับคุณไกรสร ดีกว่าจะมารอเลขาของผม เพราะคนของผมผมคงไม่ปล่อยไปง่ายๆ”
กมลวรรณรู้สึกเสียหน้าที่ถูกปฏิเสธ อาหารมื้อนี้เป็มื้อที่น่าเบื่อที่สุดนวพรรษคิด เขาอยากให้จบเร็วๆ ไม่อยากเห็นที่ทางออดอ้อนของกมลวรรณที่มีต่อคนตัวสูงถึงแม้จะเห็นอีกคนปฏิเสธคอยอยู่เรื่อยๆ ก็เถอะ แต่ก็ไม่อยากให้ใครมาใกล้ชิดคนของเค้านี่ แต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์จะหึงหรือแสดงความเป็เ้าของคนร่างสูง กว่าจะทานข้าวเสร็จและเแยกย้ายจากสองคนนั้นทำเอานวพรรษหงุดหงิดใจไม่น้อย
“อ่ะนี่ กินนี่หน่อยจะได้อารมณ์ดี” เวทานนท์ยื่นไอศครีมรสสตรอเบอร์รี่ให้อีกคนมลที่ยืนรอเขาที่รถ
“ไปซื้อมาตอนไหนครับ ไหนบอกว่าจะไปห้องน้ำ”
“ก็ข้ออ้าง ใครจะทิ้งให้เมียอยู่คนเดียวล่ะ ถ้าไปห้องน้ำก็ต้องไปด้วยกัน พี่เห็นอารมณ์ไม่ดีเผื่อได้กินไอติมแล้วอารมณ์ดีขึ้น รีบทานนะเดี๋ยวละลาย” คนซื้อมาอธิบายยืดยาว
“ขอบคุณนะครับ ทานด้วยกันไหม”
“ ไม่ล่ะ หนูทานเลย ป่ะขึ้นรถกัน”
“แปล๊บนึงนะครับเดี๋ยวมันหกใส่รถ”
“ไม่เป็ไรเลย หกจนรถเลอะก็ล้างได้ อยู่ข้างนอกอากาศมันร้อน เดี๋ยวหนูไม่สบายตัวเข้ามาข้างในเร็ว”
นวพรรษเลยจำต้องถือไอศครีมเข้ามาทานในรถด้วย จนทานเสร็จอีกคนก็ส่งทิชชูให้เช็ดมือ
“ขอบคุณครับ”
“ เป็ไง อารมณ์ดีขึ้นแล้วใช่ไหม บอกพี่ได้หรือยังว่าเป็อะไร”
“เอาจริงนะ นิวก็ไม่รู้ว่าเป็อะไร นิวแค่ไม่ชอบเวลาที่มีคนเข้าหาพี่เวย์ ไม่ชอบถ้าพี่เวย์จะสนใจคนอื่นมากกว่านิว ทั้งที่นิวไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวพี่เลย นิวไม่รู้ว่าที่เราเป็อยู่แบบนี้นิวมีสิทธิ์ มีสถานะอะไร เป็คู่ควง คู่นอน หรือเลขาที่สามารถมีอะไรกับเ้านายได้ นิวอยากจะรู้แต่กลัวว่าถ้าถามพี่เวย์ออกไปหรือแสดงตัวอะไรออกไปแล้วพี่เวย์โกรธนิว”
คนน้องพูดออกมาด้วยความอัดอั้นน้ำตาไหลออกมาเต็มสองตา เวทานนท์ใที่เห็นน้องร้องไห้ พลางโทษตัวเองที่เขาทำอะไรไม่ชัดเจนทำให้น้องคิดมากขนาดนี้ เป็เขาเองแหละที่ผิดตอนแรกกะจะให้มั่นใจก่อนว่ารู้สึกอย่างไรกับน้องว่าแค่หลงหรือรัก ตอนนี้รู้ชัดแล้วว่าเขารักน้องรักเลขาคนนี้ไม่อยากเห็นน้องเสียใจ น้ำตาของคนน้องทำให้เขาปวดใจ
“พี่เวย์ขอโทษที่รัก พี่ผิดเองที่ไม่ได้บอกให้หนูมั่นใจ พี่แค่รอเวลาให้มั่นใจก่อน ว่าที่ผ่านมาพี่รักหรือว่าหลงหนูนิวกันแน่ แต่ตอนนี้พี่รู้แล้ว พี่จะบอกนิวนะตั้งใจฟังให้ดี พี่รักนิวหมดหัวใจ พี่รักเธอที่รักของพี่ ตอนนี้หนูคือเมียของพี่ หนูมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวพี่ หึงได้ แสดงสิทธิ์ต่อหน้าคนอื่นได้ พี่จริงจังกับหนูนะ อยากอยู่ด้วยกัน ตื่นมาเจอหน้าหนู่้ชเป็คนแรก ก่อนนอนก็เจอหน้าหนูเป็คนสุดท้าย อยากให้หนูนอนหลับในอ้อมกอดพี่ทุกๆ วัน อยากจะสร้างครอบครัวกับหนูเข้าใจไหม ไม่ร้องนะคะคนดี ดูซิน้ำหูน้ำตาไหลหมดสวยกันพอดี พี่บอกหมดแล้ว แล้วหนูล่ะคิดเหมือนพี่บ้างไหม รักพี่สักนิดหรือยัง”
นวพรรษได้ฟังคนพี่พูดก็หัวใจฟู ยิ้มทั้งน้ำตา
“ขอบคุณนะครับที่บอกให้นิว ขอบคุณที่รักนิว เวลานิวอยู่กับพี่เวย์นิวมีความสุขมาก นิวก็อยากจะนอนหลับในอ้อมกอดของพี่เวย์ทุกวันและตลอดไป นิวรักพี่เวย์นะครับ ที่รักของเมีย”
คนหน้าหวานพูดเองเขินเอง ส่วนคนฟังยิ้มไม่หุบที่น้องก็รูสึกเช่นเดียวกับตัวเอง เวทานนท์ประคองใบหน้าหวานที่อาบน้ำตาไว้แล้วใช้ทิชชูค่อยบรรจงเช็ดหน้าให้คนน้องเบาๆ ก่อนที่จะยื่นหน้าเข้าไปใกล้แล้วใช้ปากและลิ้นประกบจูบรับขวัญเมียอย่างดูดดื่มเนิ่นนาน
“พี่ขอชิมไอติมด้วยนะ ปกติปากเมียพี่หวานมากอยู่แล้ว วันนี้หวานเป็พิเศษเพราะเมียพี่รักพี่”
557
![ร้อยดาวตะวันเดียว [My DayLight]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/fa28c4114cc7521fee07e7dee5e525d8.webp)
