“วันนี้ช่างเป็เกียรติกับผมจังเลยนะครับคุณอา”
“ภีมะ ฉันจะไม่อ้อมค้อม ฉันคิดว่านายรู้อยู่แล้วว่าฉันมาที่นี่ทำไม” ภีมะเลิกคิ้วแสร้งทำประหลาดใจ
“คุณอาจะมาเช็คหรือครับว่าลูกน้องของผมทำงานไม่ตกหล่นอะไรหรือเปล่าอย่างงั้นเหรอครับ”
“ฉันก็แค่อยากจะเยี่ยมหลานชาย”
“คนไหนละครับ ถ้าเป็คนนี้ ก็สบายดีครับ”
“ฉันหมายถึงเหนือสมุทร”
“เื่ของพี่ชายผม เป็ความลับแท้ๆ ทำไมคุณอาถึงทราบได้ครับ”
“เหนือสมุทรเป็คนในครอบครัว มันเป็ความลับได้ยังไงกัน ตอนนี้มีญาติคนไหนไม่รู้บ้าง”
“อ้าวเหรอครับ...แต่ผมไม่ยักจะเห็นญาติสักคน”
“ภีมะ นี่แกไม่รู้ตัวจริงๆเหรอว่าเพราะอะไร” ภีมะเปลี่ยนสีหน้าไปทันที เมื่อถูกแทงใจดำ จากรูปร่างหน้าตาเขาไม่มีอะไรน่าเกรงขามสักนิดในทางตรงข้ามกลับดึงดูดผู้คนที่พบเห็น เขาเกลียดผิวขาวดั่งหยกของตัวเอง ใบหน้างดงามดั่งหญิงสาว
“ตอนนี้เหนือสมุทรยังไม่พร้อมจะให้ใครเข้าเยี่ยมได้ ไว้ให้เขาดีขึ้นกว่านี้ก่อนแล้วกัน เอาเป็ว่าการผ่าตัดของเขาผ่านไปด้วยดี แต่เขาจะกลับมามองเห็นได้หรือเปล่าก็ต้องรออย่างน้อยสามเดือน ไว้ตอนนั้นคุณอาค่อยมาเยี่ยมแล้วกัน”
“สามเดือนมันนานไป อาทิตย์หน้าได้มั้ย เขาฟื้นแล้วไม่ใช่เหรอ”
“อาทิตย์หน้าไม่ได้ จะเร็วกว่าสามเดือนมั้ยนั้น ผมขอพิจารณาตามความเหมาะสมอีกที...ได้เวลามื้อเช้าของผมแล้ว ถ้าคุณอาไม่ทานด้วยกันผมคงต้องขอตัวครับ” ภีมะพูดจบเดินออกจากห้องรับแขกไปทันที แต่เขาไม่ได้เดินเข้าไปในห้องอาหาร เขากลับเดินออกจากบ้านเข้าไปในรถ รถเคลื่อนออกไปทันที ภีมะนั่งเงียบมาตลอดทาง กว่าเขาจะดึงสติตัวเองกลับมา รถก็มาจอดหน้าบ้านของณิชาเสียแล้ว
“ไปเชิญเธอออกมา” ภีมะสั่งสั้นๆ รัสออกจากรถไปทันที ไม่ถึงสิบนาที ประตูรถด้านข้างภีมะถูกเปิดจากด้านนอก พรึ่บ ณิชาเข้ามานั่งอย่างช่วยไม่ได้
ภีมะคิ้วขมวดมองเธอั้แ่ศีรษะจรดเท้า “นี่ตื่นหรือยังเนี่ย” จะไม่ให้เขาถามได้ยังไง ในเมื่อเธอยังอยู่ในชุดนอน ชุดนอนอะไรของเธอกัน ชุดนอนสัตว์ประหลาดชัดๆ
“เห็นฉันนั่งหรือนอนล่ะ” ภีมะไม่พูดอะไรต่อ สั่งให้คนออกรถ ณิชานั่งนิ่งไปตลอดทาง จนรถจอดสนิท ดวงตาคู่สวยมองสิ่งแวดล้อมรอบข้าง ที่นี่มันบ้านของเขานิ เธอมาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อสองวันก่อน
“พามาที่นี่ทำไม”
“กินมื้อเช้า” ณิชาเบิกตากว้างมองเขา นี่เขาไปรับเธอมากินมื้อเช้า ดวงตากลมมองนาฬิกาด้านหน้ารถ และหันกลับมามองเขา เขาอยู่ในชุดกึ่งสูท เป็ทางการมาก โอ้! นี่เขาอายุเท่าไหร่กัน ปกติเขาตื่นกี่โมงกัน เพราะตอนนี้พึ่งจะเจ็ดโมงเช้า
“ปกติคุณตื่นกี่โมง”
“ตีห้าเป็ประจำทุกวัน”
“ทุกวันเลยเหรอ” ภีมะพยักหน้า “แล้วนอนกี่โมง”
“ก็แล้วแต่...อยากรู้ไปทำไม”
“สงสัยบ้างไม่ได้เหรอ...” พวกเขาแปลกหรือเปล่านะ พี่เหนือก็เป็คนตื่นเช้าเช่นกัน “คุณออกกำลังตอนเช้าทุกวันเลยใช่มั้ยคะ” ภีมะพยักหน้าอีกครั้ง
“คนในตระกูลเราไม่สอนให้ลูกหลานนอนตื่นสาย...แต่สะใภ้อย่างเธอฉันจะให้เวลาค่อยๆปรับตัว”
“แต่งแล้วหย่าได้เลยมั้ย”
“แต่งอย่างเดียวไม่มีการหย่า นอกจากคู่สมรสจะตายเท่านั้น” ณิชาชักสีหน้าใส่ภีมะทันที เขาร้ายกาจกับเธอจริงๆ
“เงินทองของพวกคุณฉันไม่อยากได้สักแดงเดียว เอาแบบนี้ได้มั้ย ฉันจะจ่ายโอนคืนทั้งหมดทันทีที่คุณทำตามกฎหมาย แล้วหลังจากนั้นเราต่างคนต่างอยู่”
“การโอนมอบสิทธิ์ให้แก่กัน เธอไม่รู้เหรอว่าจะมีการเสียภาษีสิบเปอร์เซ็นต์ ฉันมีจ่ายแล้วเธอละมีจ่ายมั้ย เธอก็ต้องกู้เงินมาจ่ายส่วนนี้ หาได้มั้ยละ เธอคงไม่เอาเปรียบให้ฉันจ่ายทุกรอบหรอกนะ”
“เงิน เงิน เงิน...ทำร้ายชีวิตคนทั้งคน คนที่เห็นคุณค่าของเงินมากกว่าคุณค่าของชีวิตอย่างคุณ ฉันสะอิดสะเอียนที่สุด”
“ก็ดี…” ภีมะตอบกลับสั้นๆ และลงจากรถไป ณิชาทำได้แต่ก้าวลงตามเขาที่หายเข้าไปในบ้านแล้ว
มื้อเช้าของภีมะถูกลำเลียงออกมา ส่วนณิชาได้รับกระดาษหนึ่งแผ่น “คุณอยากทานอะไรสั่งมาได้เลยค่ะ” ณิชาไล่อ่านรายการอาหารในกระดาษ และสลับไปมองบนโต๊ะที่มีอาหารมากมายมาจัดเรียงไว้อาหารมากกว่าสิบจานแต่ละจานสำหรับทานสองคำก็หมดแล้ว แต่การทำช่างประณีตสวยงามยิ่งนัก เธอเคยเห็นอาหารหน้าตาแบบนี้ในคลิปของระดับเชฟของฝรั่งเศษ
ณิชาคืนรายการ “เอาแบบนี้ แบบนี้ แบบนี้...” เธอชี้ไปยังจานที่วางอยู่บนโต๊ะทีละจานจนได้ห้าจาน “แค่นี้แหละ”
ภีมะไม่สนใจและไม่รอรายการอาหารของณิชา เขาลงมือกินของตัวเองอย่างช้าๆ ทุกการขยับของเขาได้รับการฝึกและอบรมมาอย่างดี “คุณชายทุกกระเบียดนิ้วจริงๆ” ณิชาเปรยออกมาหลังจากที่มองเขาอยู่เงียบๆนานพอสมควร ตอนที่เธอเห็นเหนือสมุทรครั้งแรกตอนนั้นเธอคิดว่าเป็บุคลลิกเฉพาะตัว ที่แท้พวกเขาได้รับการเลี้ยงดูมาแบบนี้เองสินะ ชีวิตพวกเขาน่าจะมีม่านประเพณีและกฎของตระกูลควบคุมไว้
“ฉันไปเยี่ยมพี่เหนือได้มั้ย” ณิชาเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปนาน
“ยังไม่ได้”
“แล้วเมื่อไหร่”
“หมอห้ามเยี่ยม เมื่อไหร่ที่หมออนุญาต จะบอกแล้วกัน”
“ฉันจะเชื่อคุณได้ยังไงว่าคุณพูดความจริง”
“ก็เื่ของเธอ”
“นี่! ตอนนั้นไม่เห็นคุณพูดแบบนี้ ทำไมตอนนั้นฉันเลือกได้ว่าจะไปอยู่ที่ไหนระหว่างที่บ้านกับโรงพยาบาล”
“ก็เธอสละสิทธิ์ไปโรงพยาบาลแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วจะมาเรียกร้องอะไรไม่ทราบ...คนกำลังจะลาจากโลกนี้ไปแล้ว”
“นี่! ใครไปรับปากคุณว่าจะฆ่าตัวตาย ประสาทหรือเปล่า” ภีมะเลิกคิ้วและหันมาจ้องณิชาด้วยแววตาที่จริงจัง “ถ้า...เลี่ยงไม่ได้ ก็แต่งงานกัน เราทำสัญญาก่อนแต่งเหมือนในหนังได้มั้ย” ภีมะเปลี่ยนเป็หลี่ตามองณิชา
“ก็ได้” ภีมะตอบกลับสั้นๆ และก้มหน้าทานมื้อเช้าต่อไป ทิ้งความฉงนไว้กับณิชา ทำไมมันง่ายจัง
“แล้วแบบนี้เราจะหย่ากันได้มั้ย...” พรึ่บ ภีมะไม่ได้ตอบ เขาลุกจากเก้าอี้ “ฉันต้องไปทำงานแล้ว” เขาพูดแค่นั้นและเดินจากไปทันที เขาไม่ใช่คนที่จะตอบคำถามเดิมซ้ำๆซากๆ เื่นี้เขาตอบไปแล้ว คำตอบของเขาไม่เคยเปลี่ยน
คำพูดใน่เวลาสั้นๆ กลับสร้างปรากฎการณ์ใหญ่ครั้งสำคัญให้กับวงการเซเลป กระบวนการขั้นตอนถูกดำเนินไปทันที เอกสารถูกจัดทำและส่งมายังที่บ้านในวันต่อมา “คุณเซ็นเอกสารทุกฉบับทั้งหมดนี้ครับ” รัสเอ่ยกับ ณิชาที่มองเอกสารกองโตบนโต๊ะ
“มันเื่อะไรบ้างคะ”
“ก็ทุกเื่ที่คุณ้า” ณรงค์ที่พึ่งจะรู้เื่เมื่อคืนว่าบุตรสาวของตนกำลังจะแต่งงานภีมะ สายตามองเอกสารกองโตด้วยความไม่เข้าใจ “คุณจะค่อยๆอ่านก่อนก็ได้ แต่ถ้านานเ้านายผมอาจเปลี่ยนใจ และกลับไปสนใจข้อเสนอเดิม” ณงค์หันไปมองบุตรสาวทันที มีเื่อะไรอีกที่เขายังไม่รู้ เพราะคราวนี้ณิชาไม่พูดอะไร เธอดึงกองเอกสารมากมายมาไล่เซ็นชื่อลงไปทันที โดยที่ไม่ได้สนใจหัวข้อในเอกสารด้วยซ้ำ รัสได้แต่ยิ้ม คำประกาศิตของตอนนี้คือ ข้อเสนอเดิม คุณชายย้ำว่าให้เอ่ยต่อหน้านายณรงค์ ณิชาไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าทุกย่างก้าวของเธอนั้นเป็ไปตามที่คุณชาย้า
“ณิชา ลูกกำลังจะทำอะไร” ณรงค์เอ่ยหลังจากที่รัสกลับไปแล้ว
“พ่อ หนูไม่อยากหนีค่ะ”
“หนูยอมแต่งงานกับคุณชายภีมะอย่างงั้นเหรอ”
“พ่อ ลืมไปแล้วหรือค่ะ ว่าเขาเองก็ไม่ได้้าแต่งงานกับหนูเหมือนกัน”
“พ่อไม่เข้าใจ”
“การแต่งงานก็แค่ฉากบังหน้า ในพินัยกรรมไม่ได้ระบุสักหน่อยว่าถ้าแต่งงานหนูจะได้อะไร เพราะถ้าหนูยังดันทุรันต่อไป พวกเขาต้องตามราวีเราไม่เลิก ก็แค่แต่งงานหนูกับเขาไม่จำเป็ต้องอยู่ด้วยสักหน่อย อยากให้แต่งก็แต่ง”
“แล้วอนาคตของหนูล่ะ”
“หนูมีคนที่หนูชอบอยู่แล้วค่ะ”
“อะไรนะ!” ณรงค์ใยิ่งกว่าเื่ที่ณิชาจะแต่งงานกับภีมะเสียอีก เพราะเขาเดาได้ว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร “ณิชา ไม่มีใครที่ไม่รู้ว่าคุณชายภีมะเกลียดคุณเหนือสมุทร ถ้าลูกกับคุณเหนือสมุทรรักกันชีวิตของลูกทั้งสองไม่สงบสุขยิ่งกว่าเื่แบ่งสมบัติเสียอีก”
245
