ในค่ำคืนดึกสงัด มีสิ่งผิดปกติกำลังค่อยๆ เคลื่อนเข้ามายังภายในวังแห่งแคว้นธารัต กองทัพชุดดำลึกลับแอบลอบฆ่าทหารองครักษ์อย่างไม่ทันตั้งตัว ทหารคนหนึ่งไหวตัวทันรีบแจ้งข่าวกับท่านนายพลธามินทร์ทันที
“ท่านนายพลครับ ขณะนี้มีทหารฝ่ายศัตรูลักลอบเข้ามาในวังแล้วครับท่าน ตอนนี้ทหารองครักษ์ล้มตายเป็จำนวนมาก พวกมันมุ่งตรงไปยังห้องบรรทมแล้วครับ”
“ไป พวกเราที่เหลือรีบไปช่วยพ่อหลวงกับเ้าหญิง เดี๋ยวนี้เลย” นายพลรีบมุ่งหน้าไปที่ห้องบรรทมของพ่อหลวงทันที
*****************************************
“เสด็จพ่อเพคะ แย่แล้วเพคะ มีทหารศัตรูยังไม่ทราบว่ามาจากฝ่ายไหน ลอบเข้ามาในวังแล้วเพคะ” เ้าหญิงธาระตีเข้ามาห้องบรรทมของพ่อหลวงและพูดอย่างกระวนกระวาย
“จริงหรอลูก พวกเราทำสัญญาสงบศึกแล้วนี่ ทำไมพวกมันถึงละเมิดสัญญาได้”
“นั่นไงเพคะ นายพลธามินทร์มาถึงพอดี พวกเรารีบหนีเถอะเพคะ”
“พระองค์เป็อย่างไรบ้าง รีบหนีเถอะพะย่ะค่ะ” นายพลธามินทร์ถามอย่างเป็ห่วง
ตอนนี้พ่อหลวงตั้งสติ คิดว่าอาจเป็ไปได้ว่าน่าจะเป็ทหารของแคว้นอินนะเพราะตอนนี้เ้าชายอินทะราชได้ก่อฏและชิงบัลลังก์ได้สำเร็จ ส่วนพ่อหลวงอินนะทัตก็ไม่รู้ว่าสิ้นพระชนม์หรือถูกกักขังหรือไม่ ดังนั้นเ้าชายอินทะราชคงจะไม่รักษาสัญญาสงบศึกแน่นอน พ่อหลวงรู้ดีว่าถ้าตนถูกจับกุมก็ไม่พ้นต้องตายส่วนลูกสาวก็ไม่พ้นต้องถูกย่ำยีแน่นอน เพราะเ้าชายขึ้นชื่อเื่เ้าชู้ ชอบข่มเหงรังแกผู้หญิง จึงตัดสินพระทัยว่า
“พ่อขอพูดกับนายพลเป็การส่วนตัวนะลูก” พ่อหลวงหันมาบอกเ้าหญิง
“พวกเราคงหนีไม่ทันแล้วล่ะ ท่านนายพล พวกมันคงล้อมวังไว้หมดแล้ว ดังนั้นเรามีเื่จะขอท่านเป็ครั้งสุดท้าย”
“อย่าเพิ่งหมดหวังสิพะย่ะค่ะ ถ้าพวกเรารีบไปยังช่องทางใต้ดินตอนนี้น่าจะทันนะพะย่ะค่ะ”
“ไม่ทันแล้วล่ะ กว่าจะไปถึง ทั้งเรากับเ้าหญิงก็คงจะถูกจับ ดังนั้นเราจะเป็ตัวล่อให้ เราอยากให้ท่านพาเ้าหญิงหนีออกไปให้ได้ และปกป้องเ้าหญิงยิ่งชีวิต รับปากเราสิ”
“พะย่ะค่ะ กระหม่อมรับปาก”
“ท่านรีบพาเ้าหญิงหลบในตู้ก่อนเถอะ จำไว้ต้องหนีออกไปให้ได้ ไม่ต้องห่วงเรา”
“พะย่ะค่ะ” นายพลรีบสั่งการให้ลูกน้องคุ้มครองพ่อหลวง ส่วนตนรีบพาเ้าหญิงไปหลบในตู้ทันที
เ้าหญิงทรงขัดขืน “ไม่เพคะ ลูกไม่ไปไหนทั้งนั้น หากเสด็จพ่อไม่หนีไปด้วยเพคะ" "ปล่อยเรานะท่านนายพล”
ท่านนายพลพาเ้าหญิงไปหลบในตู้ โดยล็อคตัวและปิดปากเ้าหญิงไว้ ภายในตู้นั้นมีช่องเล็กๆ พอที่จะสามารถมองลอดผ่านเห็นเหตุการณ์ภายในห้องบรรทมของพ่อหลวงได้
สักพักกองทหารฝ่ายศัตรูก็บุกเข้ามาในห้องบรรทม
“ท่านหนีไม่รอดหรอก กองทัพของเราได้ล้อมวังและจัดการทหารฝ่ายท่านได้หมดแล้ว” พ่อหลวงอินทะราชแสดงตัว
“ที่แท้ก็เป็ท่าน พ่อหลวงอินทะราชแห่งแคว้นอินนะ เหตุใดท่านไม่รักษาสัญญาสงบศึก” พ่อหลวงธาระเทพถาม
“เราไม่ได้อ่อนแอเหมือนพี่อินนะทัตสักหน่อย เราไม่มีความจำเป็ต้องรักษาสัญญา” พ่อหลวงอินทะราชสำแดงอำนาจ
“เรารู้ว่าวันนี้เราคงจะไม่มีชีวิตรอดอยู่แล้ว แต่ขอถามท่านหน่อยเถอะ ชายแดนระหว่างแคว้นธารัตกับแคว้นอินนะมีเทือกเขากั้นไว้อยู่ เหตุใดกองทัพของท่านถึงสามารถบุกเข้ามาแคว้นเราได้โดยที่พวกเราไม่รู้ตัว”
“บอกให้ก็ได้ เราได้วางแผนลอบขุดเจาะอุโมงค์เพื่อที่สักวันเราจะได้เคลื่อนทัพมายึดอำนาจและครองแคว้นธารัตของท่านอย่างไรเล่า”
“อย่างนี้นี่เอง”
“แล้วเ้าหญิงอยู่ที่ไหน บอกเรามาเถอะ รับรองเราจะดูแลเลี้ยงดูนางอย่างดี ให้เป็สนมเอกของเราเลยก็ได้”
“เ้าหญิงหนีไปแล้ว ยังไงท่านก็ตามนางไม่ทันหรอก”
“เราอุตส่าห์จะช่วยดูแลนางแทนท่าน เอาเถอะ เราไม่อยากเสียเวลาอีกแล้ว ลาก่อนนะพ่อหลวงธาระเทพ” “ปัง ปัง ปัง” พ่อหลวงอินทะราชยิงปืนเข้าที่กลางหน้าผากของพ่อหลวงธาระเทพอย่างไม่ปราณี
ท่านด้านเ้าหญิงได้มองเห็นเหตุการณ์ที่บิดาเสียชีวิตต่อหน้าต่อตา ก็พยายามดิ้นสุดชีวิตพยายามจะออกไปจากตู้เพื่อออกไปฆ่าผู้ชายที่ถือปืนคนนั้น นายพลเห็นว่าไม่ได้การแล้ว จึงรีบใช้สันมือกระแทกที่ต้นคอเพื่อให้เ้าหญิงสลบ ตอนนี้ท่านนายพลได้เห็นทหารข้าศึกสองคนดึงร่างไร้ิญญาของพ่อหลวงไปทิ้ง แม้นายพลจะเสียใจแค่ไหนแต่ก็จะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อหลวงคือปกป้องเ้าหญิงให้รอด
“พวกเ้ารีบตามหาเ้าหญิงให้เจอให้ได้ จับเป็ล่ะ เราจะให้นางเป็สนมของเรา”
“พะยะค่ะ”
เมื่อทุกคนออกไปจากห้องบรรทม นายพลรีบอุ้มเ้าหญิงพาไปยังช่องทางลับใต้ดินซึ่งช่องทางนี้ทะลุออกนอกวัง ทำให้ทั้งสองสามารถหลบหนีจากพวกของแคว้นอินนะได้
*****************************************
“หาตัวเ้าหญิงไม่เจอพะย่ะค่ะ”
“ไม่เป็ไร ยังไงพวกเราก็ยึดครองแคว้นธารัตได้แล้ว ออกประกาศให้ประชาชนรับรู้ว่าขณะนี้แคว้นนี้อยู่ในอาณาเขตของแคว้นอินนะเรียบร้อยแล้ว บอกให้พวกเขายอมสยบแต่โดยดีหากใครต่อต้านให้ฆ่าทิ้งได้ทันที” แม้พ่อหลวงอินทะราชจะเสียดายเ้าหญิง แต่ก็ไม่ลืมว่าต้องประกาศให้ประชาชนแคว้นธารัตรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้
“พะย่ะค่ะ”
39K
