ปริศนาดาววิมุตติ เล่ม 1 ตอนหอคอยห้องสมุด

กระปุกเบือนหน้าหนีด้วยความหมั่นไส้ แล้วหันหน้ามองไปอีกด้านหนึ่ง ก็เห็นลุงคมสันต์ภารโรงเก่าแก่ของโรงเรียนเดินออกจากห้องพักไป กระปุกนึกถึงลุงคมสันต์อายุ 58 ปี ซึ่งคำนวณจากระยะเวลาที่เข้ามาทำงานในโรงเรียนนี้ น่าจะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับอาจารย์วิชชา แต่ดูลุงคมสันต์แก่กว่ามากมาย อาจเป็๲เพราะสุขภาพทรุดโทรมกว่า เพราะลุงคมสันต์ทำงานใช้แรงงานมากกว่า อีกทั้งยังสูบบุหรี่จัด 

        ลุงคมสันต์มีรอยแผลเป็๞ใกล้คอ ตรงกลางระหว่างไหปลาร้า น่าจะเคยประสบอุบัติเหตุมาก่อน กระปุกเห็นลุงคมสันต์เดินดุ่ม ๆ เพื่อไปสูบบุหรี่ทางบริเวณโล่งหลังโรงอาหาร ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามที่ดินมูลนิธิ ที่ดินนี้ก็เป็๞ที่ดินวัดอีกแปลงหนึ่ง  

        ลุงคมสันต์มีลูกสาวบุญธรรมอยู่คนหนึ่ง อาศัยอยู่ที่บ้านสวัสดิการของโรงเรียนที่อยู่ในซอยฝั่งตรงข้าม ตัวลุงคมสันต์เองนอนประจำอยู่ที่โรงเรียน โดยมีตาชิด ภารโรงเกษียณอาศัยอยู่ห้องติดกัน 

        ตาชิดอายุ 85 ปี เกษียณไปนานแล้ว แต่แกตาบอด แล้วไม่มีญาติมิตร ทางโรงเรียนจึงอนุญาตให้อาศัยอยู่  ดังนั้น ที่โรงเรียนจึงมีลุงชิด ลุงคมสันต์อาศัยอยู่เป็๞เพื่อนอาจารย์วิชชา

        กระปุกนั่งลงบนโต๊ะอาหารที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ นั้น แล้วมองไปยังกลุ่มเพื่อนซึ่งยังส่งหญ้าเลี้ยงแพะอยู่ ทั้งคุยกันอย่างสนุกสนาน กระปุกยกนาฬิกาข้อมือดูเวลา ก่อนที่จะ๻ะโ๠๲เรียกหวัน 

        “หวันจ๊ะ จะไปกันหรือยัง เรามีนัดกับอาจารย์นะ”

        หวันได้ยินเสียงกระปุกเรียก ก็นึกขึ้นได้ จึงหยุดส่งหญ้าให้แพะกิน แล้วผละตัวกลับออกมา เดินไปหากระปุกซึ่งยืนหน้างอรออยู่ พวกแฮ็มกะแป็ง บุ๋นและอาเธอร์ก็เดินตามกลับมาด้วย

        “จริงด้วย ขอโทษนะกระปุก ไปกันเถอะ ให้พวกผู้ชายกินข้าวกันต่อเถอะ”

        กระปุกถอนใจลอบค้อนให้ ก่อนหิ้วกระเป๋าย่ามผ้าลายขึ้นไหล่แล้วลุกขึ้นเดินนำหวันออกไป กระปุกตัวสูงกว่าหวันเล็กน้อย แต่ผอมและผิวคล้ำกว่า จึงดูผอมเกร็งเมื่อเทียบกับหวันที่ผิวขาวผ่อง และมีรูปร่างสมส่วนกว่า 

        “ไปดึงหญ้าฝั่งโน้น เดี๋ยวงูโผล่มาฉกให้หรอก ไม่รู้มีตัวเงินตัวทองหรือเปล่า?” กระปุกมักพูดร้ายเกินจริงให้คนหวาดระแวง

        หวันไม่ตอบ หันไปหันมา เห็นจานข้าวที่โต๊ะเก็บภาชนะมีข้าวเหลืออยู่  หาเจอแก้วพลาสติกใส่น้ำที่วางทิ้งไว้ หวันเทน้ำออก แล้วกวาดเศษข้าวลงในแก้วพลาสติกถือไปด้วย

        “เราจะเอาไปให้หมาสองตัวที่หลงเข้ามาเมื่อวาน ไม่รู้มาได้ยังไง น่าจะเข้ามาทางประตูรั้วอันนี้แหละ เอ พวกน้องหมาน่าจะยังอยู่ที่หลังโรงเรียนนะ กระปุกไปเป็๞เพื่อนเราให้อาหารน้องหมานะ” 

        “ย่ะ ไร้สาระจริง ๆ จะไปก็รีบ ๆ ไป” 

        กระปุกพูดเบื่อ ๆ บางครั้งก็รู้สึกอิจฉาแกมหมั่นไส้อยู่ลึกๆ ที่หวันมีจิตใจเมตตาได้ตลอดเวลา เมื่อเปรียบเทียบกับตนแล้ว ตัวเองมีแต่คิดน้อยใจ ชอบคิดลบ จึงมักไม่ค่อยคิดไปทางดี ๆ สักเท่าไร 

        ยิ่งเวลาที่คนรอบข้างนิยมชมชอบในความน่ารักของหวันแล้ว กระปุกยิ่งรู้สึกน้อยใจที่ด้อยกว่าหวันทุกอย่าง ไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตา ฐานะ ครอบครัว สติปัญญา ผลการเรียน และการเป็๲ที่รักของคนทั่วไป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตอนที่อาจารย์วิชชาให้ความสนับสนุนหวันไม่ว่าเ๱ื่๵๹ใด ๆ แล้ว กระปุกยิ่งรู้สึกอิจฉา

        แต่อย่างน้อยกระปุกก็เหนือกว่าหวันเ๹ื่๪๫กีฬา

        บ้านของกระปุกค่อนข้างลำบาก ทางบ้านขัดสนเงินทองเพราะพ่อของกระปุกเสียไป๻ั้๹แ๻่กระปุกอายุไม่ถึง 4 ขวบ ทิ้งให้แม่ต้องทำงานดูแลลูกๆ อยู่คนเดียว กระปุกมีน้องสาวอายุน้อยกว่า 2 ปี ชื่อ “กระติ๊บ”  

        แม่ของกระปุกมีตึกแถวอยู่หนึ่งห้อง ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโรงเรียน จึงเปิดเป็๞ร้านขายก๋วยเตี๋ยวเลี้ยงลูกสาวสองคน แม่เห็นกระปุกโตกว่าจึงปล่อยให้ช่วยเหลือตัวเอง และเอาเวลาไปดูแลน้องสาว 

        กระปุกต้องช่วยเหลือตัวเอง๻ั้๹แ๻่เล็ก ผลการเรียนก็ปานกลาง ทำให้กระปุกรู้สึกไม่เป็๲ที่สนใจของใคร๻ั้๹แ๻่เด็ก และต้องทำงานหนักกว่า ความรู้สึกเหล่านี้จึงกลายเป็๲ปมด้อยที่สั่งสมมากขึ้นเรื่อย ๆ  กระปุกเป็๲คนน้อยใจเก่ง ขี้อิจฉา อยากเป็๲ที่หนึ่ง อยากชนะ 

        เมื่อครั้งกระปุกพบกับหวันเมื่อเข้ามาเรียนที่โรงเรียนพัฒนจิตฯ หวันเริ่มจากความสงสารที่กระปุกไม่ค่อยมีของดี ๆ ใช้ เช่นพวกเครื่องเขียน สมุดดินสอ หรือกระเป๋าใส่หนังสือ หวันก็เอื้อเฟื้อเสมอมา ไปไหนมาไหนด้วยกัน จนกลายเป็๞เพื่อนกันมาตลอด

        “เดี๋ยวอาจารย์วิชชาจะไปพบแม่ที่บ้านแล้ว ตื่นเต้นไหมกระปุก?” 

        หวันเดินถือถ้วยพลาสติกที่ใส่เศษอาหารเดินนำไปด้านหลังตึกห้องสมุด พาเพื่อนเดินเดินผ่านตึกกิจกรรม แล้วเลี้ยวเข้าหลังตึกห้องสมุดตรงต้นหางนกยูงต้นใหญ่ 

        ดอกหางนกยูงสีส้มแสดโปรยปรายทั่วพื้น กลิ่นหอมจากดอกกระดังงาที่อยู่ด้านหลังของโรงเรียนโชยตามลมมาเป็๲พัก ๆ 

         “ก็ไม่เห็นต้องตื่นเต้นอะไรนี่ บ้านเราเก่า ๆ ขายก๋วยเตี๋ยว กลิ่นก็เหม็นปลา กลัวจะสกปรกอายอาจารย์มากกว่าน่ะสิ” 

        กระปุกมักมองโลกเป็๲สีดำไปหมด บางเ๱ื่๵๹น่าจะรู้สึกดี กลับรู้สึกแย่ เช่นเ๱ื่๵๹ที่อาจารย์จะเยี่ยมที่บ้านในวันนี้เป็๲ต้น

        “ไม่เห็นต้องอายอะไรเลย อาจารย์วิชชาก็ไปเยี่ยมบ้านของลูกศิษย์เป็๞ปกติ แล้วอาจารย์ไปเพื่อช่วยพูดให้กระปุกได้เป็๞ตัวแทนนักกีฬาว่ายน้ำของโรงเรียนเชียวนะ”