รัตติกาลมาเยือนเมืองหลวงต้าเยี่ยน แต่ความมืดไม่อาจปกคลุมแสงสว่างจากโคมไฟนับหมื่นดวงที่ถูกจุดขึ้นรอบจัตุรัสกลางเมืองได้
คืนนี้คือคืน "ออกรางวัลสลากกินแบ่ง" งวดแรก ผู้คนนับหมื่นเบียดเสียดกันจนแทบไม่มีที่ยืน ทุกสายตาจับจ้องไปที่เวทีไม้ขนาดใหญ่ที่ถูกยกสูงขึ้น ตรงกลางเวทีมี "วงล้อหมุน" ทำจากไม้โปร่งใส (ผลงานออกแบบของหลินฟาน) ที่บรรจุลูกบอลไม้เขียนหมายเลขเอาไว้ภายใน
"ตื่นเต้นชะมัด..." ซูเหยายืนอยู่ข้างเวที นางเหงื่อซึมฝ่ามือ แม้ปากจะบอกว่าเกลียดงานนี้ แต่ลึกๆ นางก็ลุ้นว่าการคำนวณความน่าจะเป็ของนางจะถูกต้องหรือไม่
"ใจเย็นๆ แม่นางซู" หลินฟานเดินเข้ามาในชุดผ้าไหมสีแดงสด (เพื่อความเป็สิริมงคล) เขาดูสง่างามและเ้าสำราญในเวลาเดียวกัน "หน้าที่ของเ้าคือจดบันทึกตัวเลข... ส่วนหน้าที่สร้างความบันเทิง ปล่อยให้เป็ของข้า"
หลินฟานก้าวขึ้นสู่เวที เสียงกลองศึกดังรัวสนั่น ตึง! ตึง! ตึง!
"พี่น้องชาวต้าเยี่ยน!" เสียงของหลินฟานกังวานก้อง (ด้วยเทคนิคการใช้กรวยขยายเสียงแบบโบราณที่ซ่อนไว้) "่เวลาที่พวกท่านรอคอยมาถึงแล้ว... ใครจะเป็เศรษฐีคนใหม่ในค่ำคืนนี้!"
เสียงเฮดังกระหึ่ม หลินฟานผายมือไปที่วงล้อ เขาเชิญตัวแทนชาวบ้าน 3 คนขึ้นมาหมุนวงล้อเพื่อความโปร่งใส
ลูกบอลลูกแรกกลิ้งออกมา... "แปด" ลูกที่สอง... "สาม" ลูกที่สาม... "ห้า" และลูกสุดท้าย... "เก้า"
"รางวัลที่ 1 เลขที่ออก... แปด-สาม-ห้า-เก้า!"
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วอึดใจ ก่อนจะมีเสียงกรีดร้องดังลั่นมาจากมุมหนึ่งของฝูงชน
"ข้า! ข้าเอง! ข้าถูกรางวัล!" หญิงชราวัยหกสิบกว่า อาชีพซักผ้า สวมเสื้อผ้าเก่าขาด วิ่งฝ่าฝูงชนออกมาด้วยน้ำตานองหน้า นางชูตั๋วสลากที่สั่นระริกในมือ "์ทรงโปรด! ลูกชายข้ามีเงินรักษาขาแล้ว!"
ชาวบ้านต่างพากันมองด้วยความอิจฉาและตื้นตันใจ ภาพของหญิงยากจนที่กลายเป็เศรษฐีในพริบตา คือโฆษณาชวนเชื่อที่ดีที่สุดยิ่งกว่าคำพูดใดๆ
หลินฟานยิ้มกว้าง เขารับตั๋วมาตรวจสอบ แล้วพยักหน้า "ถูกต้อง! ยายเฒ่าผู้นี้คือผู้ชนะรางวัล 1,000 ตำลึง!"
เสือดำและลูกน้องรีบหามหีบเงินหนักอึ้งขึ้นมาวางบนเวที เปิดฝาออกให้เห็นก้อนเงินสีขาววาววับ แสงสะท้อนเข้าตาผู้คนจนตาพร่า
"รับไปเลยท่านยาย!" หลินฟานหยิบก้อนเงินก้อนแรกยื่นให้นาง
ในวินาทีแห่งความปิติยินดีนั้นเอง... สัญชาตญาณสัตว์ป่าของ 'โม่อวี้' ในร่างหลินฟานก็กรีดร้องเตือนภัย
จิตสังหาร!
จากมุมมืดด้านหลังเวที เงาสีดำสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นมาด้วยความเร็วสูง ไม่ใช่ชาวบ้าน ไม่ใช่ทหาร... แต่มันคือนักฆ่า!
ฟุ่บ!
มีดสั้นอาบยาพิษสีเขียวคล้ำถูกซัดออกมา เป้าหมายคือลำคอของหลินฟาน!
"ระวัง!" ซูเหยาที่ตาไวเห็นเงาตะคุ่มกรีดร้องลั่น
หลินฟานไม่มีวรยุทธ์ ร่างกายของเขาตอบสนองไม่ทันความเร็วของมีดบิน แต่สมองของเขาเร็วกว่าแสง เขาไม่หลบ... เพราะถ้าหลบ มีดจะพุ่งไปปักอกยายเฒ่าข้างหลัง
เขาตัดสินใจใช้ "ถาดทองเหลือง" ที่วางอยู่ใกล้มือ (ถาดใส่ดอกไม้) ยกขึ้นมากันในมุม 45 องศา เพื่อเบี่ยงวิถีแรงปะทะ
เคร้ง!
มีดสั้นกระแทกถาดจนเป็รอยบุบลึก ประกายไฟแลบแปลบ แรงกระแทกทำให้หลินฟานเซถอยหลังจนเกือบล้ม แต่เขารอดตายหวุดหวิด
"ฆ่ามัน! ฆ่าสุนัขรับใช้ราชสำนัก!" นักฆ่าชุดดำะโลั่น มันไม่ได้มาคนเดียว ชายฉกรรจ์อีก 5 คนะโขึ้นเวทีพร้อมดาบโค้ง
ฝูงชนแตกฮือหนีตายโกลาหล "ฏ! มีฏ!"
"คุ้มกันคุณชาย!" เสือดำะโสั่งลูกน้อง แม้จะกลัวตาย แต่เงินจ้างและความภักดี (ที่เพิ่งสร้าง) ทำให้แก๊งอันธพาลคว้าไม้หน้าสามวิ่งเข้าปะทะกับนักฆ่า
แต่นักฆ่าพวกนี้คือมืออาชีพจาก 'ลัทธิบัวขาว' เพลงดาบของพวกมันรวดเร็วและโเี้ เพียงพริบตาเดียว ลูกน้องเสือดำก็ร่วงลงไปนอนจมกองเื 2 คน
"ตายซะหลินฟาน!" หัวหน้านักฆ่าพุ่งเข้าประชิดตัวหลินฟาน ดาบเงื้อสูงเตรียมฟันสะพายแล่ง
หลินฟานถอยกรูดไปจนชิดขอบเวที ข้างหลังคือความว่างเปล่า ข้างหน้าคือยมทูต ไม่มีทางหนี...
"หลินฟาน!" หว่านเอ๋อและเสี่ยวชิงกรีดร้องอยู่ด้านล่าง แต่ขึ้นมาช่วยไม่ทัน
ในเสี้ยววินาทีความเป็ความตาย หลินฟานแสยะยิ้ม "คิดจะฆ่าข้า... ศึกษา 'เคมี' มาหรือเปล่า?"
เขาล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบกระบอกไม้ไผ่เล็กๆ สองอันออกมา แล้วขว้างลงพื้นตรงหน้านักฆ่าอย่างแรง
ตูม!
ไม่ใช่ะเิสังหาร แต่เป็ "ะเิแสง (Flashbang)" แบบทำมือ (ผสมจากผงแมกนีเซียมและดินประสิวที่เขาแอบเตรียมไว้ทำพลุฉลอง)
แสงสีขาวเจิดจ้าสว่างวาบยิ่งกว่าดวงอาทิตย์กลางเที่ยงคืน ตามมาด้วยควันสีขาวโขมง นักฆ่าที่ไม่ทันตั้งตัวตาพร่ามัวมองไม่เห็นสิ่งใด ร้องโอดโอยด้วยความแสบตา
"อ๊ากกก! ตาข้า!"
"ตอนนี้แหละเสือดำ! กระทืบมัน!" หลินฟานะโสั่ง
เสือดำที่อยู่นอกวงะเิแสง พุ่งเข้าไปถีบยอดอกหัวหน้านักฆ่าจนกระเด็นตกเวที ลูกน้องที่เหลือของเสือดำกรูเข้าไปรุมสกรัมพวกนักฆ่าที่กำลังตาบอดอย่างเมามัน
ขณะเดียวกัน บนหลังคาตึกแถวนั้น เงาร่างหนึ่งในชุดรัดกุมสีม่วงเข้ม ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตานิ่งสงบ นางง้างคันธนูสีดำสนิท องค์หญิงใหญ่ จ้าวเวยยาง แอบมาดูงานนี้ด้วยตัวเอง
"ฉลาดมาก... ใช้แสงอำพรางกาย" นางพึมพำ ก่อนจะปล่อยลูกธนูออกไป 3 ดอกรวด
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ลูกธนูพุ่งแหวกอากาศปักเข้าที่ไหล่และขาของนักฆ่าที่กำลังจะหนีอย่างแม่นยำ ตรึงพวกมันไว้กับพื้น
ทหารหลวงประจำเมืองวิ่งเข้ามาสมทบ ควบคุมสถานการณ์ได้ในที่สุด
หลินฟานยืนหอบหายใจอยู่กลางเวที ใบหน้าเปื้อนคราบเขม่าควัน แต่แววตายังคงวาวโรจน์ เขาหยิบไมโครโฟน (กรวยเสียง) ขึ้นมาอีกครั้ง ท่ามกลางความเงียบสงัดของฝูงชนที่ยังใ
"พี่น้องทั้งหลาย!" เสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลัง "เห็นไหมว่า... แม้แต่ยมทูตยังพรากชีวิตข้าไปไม่ได้! เพราะ์้าให้ข้าอยู่แจกเงินพวกท่านต่อ!"
"เฮ้!!!" เสียงโห่ร้องดังสนั่นหวั่นไหว ชาวบ้านไม่สนเื่นักฆ่าแล้ว พวกเขาสนแค่ว่า "เ้ามือหวยดวงแข็ง" และ "งวดหน้ายังมีต่อ"
หลินฟานหันไปมองซูเหยาที่นั่งตัวสั่นอยู่ใต้โต๊ะ เขาเดินไปยื่นมือให้นาง "ลุกขึ้นเถอะแม่คุณ... งานจบแล้ว"
ซูเหยาเงยหน้ามองเขา น้ำตาคลอเบ้าด้วยความกลัว แต่นางก็เห็นแผ่นหลังที่ดูกว้างใหญ่และพึ่งพาได้ของชายผู้นี้ นางจับมือเขาแล้วลุกขึ้น "เ้า... เ้ามันบ้า บ้าที่สุด!"
คืนนั้น ท่ามกลางแสงไฟและความวุ่นวาย หลินฟานรู้ตัวแล้วว่า เขาไม่ได้แค่กำลังเล่นขายของ แต่เขาก้าวขาข้างหนึ่งเข้าสู่สมรภูมิรบที่แท้จริงแล้ว... สมรภูมิที่ต้องใช้ "สมอง" เดิมพันด้วย "ชีวิต"
715
