“พี่อี้ฉือ พี่ไม่เป็อะไรใช่ไหมคะ” หลินถิงถิงถามสามีหลังจากที่ครอบครัวของเขาเริ่มเข้ามาเก็บของในห้อง
“คุณไม่ต้องคิดอะไรมากหรอก”
“แต่คุณพ่อกับคุณแม่ดูจะโกรธมากเลยนะคะ แล้วพวกเขาก็ยังตัดความสัมพันธ์กับพี่ไปแบบนั้น”
“ถิงถิง ตลอดหลายปีที่คุณอยู่กับผม คุณก็เห็นแล้วว่าครอบครัวผมปฏิบัติกับครอบครัวของเรายังไง คุณพูดถูกนะ หากผม้าให้ลูกมีชีวิตที่ดีขึ้น ผมต้องเริ่มต่อสู้เพื่อพวกเขา” หวังอี้ฉือหยุดมองหน้าภรรยา “แล้วผมก็ต้องต่อสู้เพื่อคุณด้วย”
หลินถิงถิงยิ้มทั้งที่หน้ายังแดงอยู่เมื่อได้ยินคำพูดของสามี เธอเริ่มลงมือเก็บของอย่างมีความสุขและคิดในใจว่าวันข้างหน้าเธอก็จะต่อสู้เพื่อครอบครัวอย่างเต็มที่เช่นเดียวกับที่เขาทำเช่นกัน
“พวกเธอรีบเก็บข้าวของเร็วเข้าสิ แล้วก็อย่าหยิบจับอะไรที่ไม่ใช่ของตัวเองไปด้วยล่ะ” เสียงสะใภ้ใหญ่ดังขึ้นที่หน้าประตู
“พวกเราไปกันเถอะ” หวังอี้ฉือบอกกับภรรยาและลูกทั้งสองคน ก่อนที่จะเดินออกจากบ้านตระกูลหวังไปโดยที่ไม่หันหลังกลับมามอง
หวังหู่และกัวหลิวซื่อมองดูลูกชายคนรองเดินออกจากบ้านไปด้วยความคิดที่แตกต่างกัน หวังหู่รู้สึกใจหายเล็กน้อยแต่ความโกรธกลับมีมากกว่า เขาไม่เคยคิดว่าลูกชายคนรองที่ไม่เคยต่อต้านเขาสักครั้งจะกล้าพูดคำว่าขอแยกบ้านกับเขา ส่วนกัวหลิวซื่อมองลูกชายคนรองด้วยแววตาดูถูกอยู่ในใจ เธอคิดว่าหากเธอไม่ให้ทั้งเงินและอาหาร ครอบครัวนี้จะมีชีวิตรอดไปได้อย่างไร อีกไม่กี่วันพวกเขาทั้งสี่คนจะต้องกลับมาอ้อนวอนตนเองเป็แน่
“เสี่ยวฉือ เข้ามานั่งในบ้านก่อนสิ” หัวหน้าหมู่บ้านนั่งรอพวกเขาอยู่หน้าบ้านก่อนแล้ว
“อี้เฉิน อิงอิง มากินน้ำอุ่นๆ ก่อนเร็วลูก” ป้าจางภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านเรียกเด็กน้อยทั้งสองคน
“เสี่ยวฉือ เธอคิดที่จะทำยังไงต่อไป” หัวหน้าหมู่บ้านรีบถาม
“เธอมีที่พักหรือยังล่ะ อากาศก็เริ่มเย็นลงแล้วด้วย” ป้าจางหยุดพูดก่อนจะหันไปมองสามี “คุณคะ ให้เสี่ยวฉือพักที่บ้านเ้าใหญ่ก่อนก็ได้นะคะ”
“แต่ปีใหม่ครอบครัวเ้าใหญ่ก็จะย้ายกลับมาแล้วนะคุณ”
“ก็อีกตั้งสามเดือนนะคะ” ป้าจางหันไปพูดกับหวังอี้ฉือ “เสี่ยวฉือพักที่บ้านของลูกชายป้าก่อนก็ได้นะ แต่ปีใหม่ครอบครัวของพวกเขาก็ย้ายกลับมาแล้ว”
“คุณป้าคะ พวกเรายินดีจ่ายค่าเช่าบ้านให้นะคะ” หลินถิงถิงรีบพูดก่อน
“จ่ายค่าเช่าอะไรกันจ๊ะ ไม่ต้องหรอก ป้าอยากช่วยพวกเธอ” ป้าจางพูดพร้อมกับลูบผมหวังอิงอิงด้วยความเอ็นดู
“ถ้าอย่างนั้น ครอบครัวของผมก็คงจะรับความหวังดีนี้ไม่ได้หรอกครับ” หวังอี้ฉือพูดขึ้น
“เอาอย่างนั้นก็ได้ ส่วนเงินค่าเช่าก็แล้วแต่พวกเธอจะให้ก็แล้วกัน” หัวหน้าหมู่บ้านไม่ปฏิเสธอีกเพราะเขารู้ว่าหากเขาปฏิเสธครอบครัวของชายหนุ่มก็คงจะไม่ยอมรับความช่วยเหลือนี้
“ข้าวของในบ้านก็ไม่ได้มีของมีค่าอะไร ส่วนของในครัวพวกเธอก็ใช้ได้ตามสบาย จาน ช้อน ตะเกียบ หม้อ พวกเธอเอามาใช้ได้หมด แต่เครื่องปรุงพวกเธอต้องหามาเองนะ เพราะที่นั่นไม่มีคนอยู่ ของพวกนี้จึงไม่ได้มีติดไว้ ไปเถอะ เดี๋ยวป้าจะเดินไปส่งพวกเธอเอง” ป้าจางเข้าไปหยิบกุญแจบ้านลูกชายออกมา แล้วเดินนำครอบครัวของหวังอี้ฉือไปส่งที่บ้านพัก
“พี่สะใภ้คะ” หลินถิงถิงเรียกสะใภ้ไฉ่อยู่หน้าบ้าน
“ถิงถิง รีบเข้ามาก่อนสิ” สะใภ้ไฉ่รีบออกมาเปิดประตูด้วยความใและถามอย่างร้อนรน “พี่ได้ยินคนเขาพูดกัน พวกเธอแยกบ้านกันแล้วหรือ แล้วตอนนี้เธอไปพักอยู่ที่ไหน อี้ฉือล่ะ เด็กๆ ล่ะ “
“พี่สะใภ้ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ ค่อยๆ พูดนะคะ” หลินถิงถิงพูดอย่างใจเย็น
สะใภ้ไฉ่รีบพาหลินถิงถิงเข้าไปนั่งในบ้านก่อนที่จะรินน้ำอุ่นมาให้เธอดื่ม
“เธอรีบเล่าให้พี่ฟังว่าเหตุการณ์เป็ยังไง ทำไมพวกเธอถึงแยกบ้าน แล้วพ่อกับแม่สามีของเธอยอมตกลงได้ยังไง”
หลินถิงถิงเล่าเหตุการณ์ั้แ่ต้นจนจบ พร้อมทั้งเปิดเสื้อให้ดูร่องรอยที่เธอถูกตีให้สะใภ้ไฉ่ดู
“เลี้ยงลูกจนเสียนิสัยไปแล้ว เด็กๆ แถวนี้มีใครไม่รู้บ้างว่าหวังเสี่ยวหลงเกเรขนาดไหน สะใภ้ใหญ่บ้านเธอก็มือหนักเสียจริง” สะใภ้ไฉ่เอายามาทาให้พร้อมกับบ่นไปตลอด “แม่สามีของเธอก็ลำเอียงจริงๆ”
“เื่มันผ่านไปแล้วล่ะค่ะ แต่ฉันเป็ห่วงพี่อี้ฉือ พี่เขาคงเสียใจมาก ครอบครัวของเขาไม่มีใคร้าเขาสักคนเลยค่ะ” หลินถิงถิงพูดอย่างปวดใจ
“แต่ไหนแต่ไรอี้ฉือก็ยอมพวกเขามาตลอด แต่วันนี้กลับกล้าลุกขึ้นมาพูดว่าอยากจะแยกบ้าน เธอไม่คิดว่าอี้ฉือก็คงอดทนมานานมากแล้วเหมือนกันหรือ”
“แต่ฉันก็ยังอดเป็ห่วงพี่เขาไม่ได้อยู่ดีค่ะ”
“ถิงถิง พี่คิดว่าที่อี้ฉือทำก็เพราะคิดว่ามันจะเป็ผลดีกับเธอและลูกนะ เธอไม่คิดว่ามันดีหรอกหรือ พอพวกเธอแยกบ้านออกมา เธอจะทำอะไรก็ได้ อยากทำอะไรก็ทำ แล้วอีกอย่างเธอก็อยากจะหาเงินเพื่อครอบครัวของเธอเองไม่ใช่หรือ”
“ฉันก็หวังว่าในอนาคตครอบครัวของฉันจะต้องดีกว่านี้ค่ะ”
“เออนี่ ถิงถิงอีกไม่กี่วันผักดองของเราก็จะเอาออกมาขายได้แล้วนะ ถึงตอนนั้นเธออยากจะเอาผักดองไปขายในเมืองบ้างไหม”
“ฉันไม่ค่อยรู้จักในเมืองเท่าไหร่ค่ะ เดี๋ยวฉันจะกลับไปปรึกษกับพี่อี้ฉือดูอีกทีนะคะ”
“ถิงถิงหากเงินของพวกเธอไม่พอใช้ เธอจะมายืมจากพี่ไปก่อนก็ได้นะ”
“ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้”
หลินถิงถิงเดินกลับบ้านไปพร้อมกับอาหารที่ขอยืมมาจากบ้านสะใภ้ไฉ่ เธอคิดไปตลอดทางถึงวิธีที่จะหาเงินมาใช้จ่ายในครอบครัว
816
![ผู้ชายของเจ้าพ่อ 1 [I'm your man]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574739029_73246652.webp)
