เรนเดินเลี่ยงออกจากบ้านของบาสมาเงียบๆท่ามกลางบรรยากาศยามดึกที่ลมเย็นพัดผ่าน ความรู้สึกอับอาย ละอายใจและโกรธตัวเองกัดกินหัวใจของเธอจนแทบก้าวขาไม่ออกััจากบาสเมื่อครู่ไม่ได้ช่วยลบล้างความเ็ปใดๆ ออกไปเลย ตรงกันข้ามมันกลับยิ่งตอกย้ำให้เธอรู้สึกดิ่งลงสู่ความมืดมิดจนใจแหลกสลายเมื่อเดินทางกลับมาถึงบ้านพัก เรนทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างแต่ดวงตาคู่สวยกลับจ้องมองเพดานมืดมิดอย่างไร้จุดหมายหัวสมองหมุนคว้างด้วยความปั่นป่วนจนกระทั่งความโหยหาและความเ็ปผลักดันให้เธอคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดสายโทรหาธันวา... คนเดียวที่หัวใจเธอคิดถึงในยามนี้ที่สุด
ครืด... ครืด...
เสียงโทรศัพท์ของธันวาดังขึ้นและสั่นอยู่บนโต๊ะกระจกข้างเตียงนอนภายในคอนโดหรูทว่า เ้าของเครื่องกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำเสียงน้ำจากฝักบัวกลบเสียงเรียกเข้าจนหมดสิ้น
สิ่งที่ธันวาไม่รู้เลยคือ เมย์แฟนสาวของเขา เดินเข้ามาในคอนโดของเขายามวิกาล เมย์ใช้กุญแจสำรองที่ธันวาเคยให้ไว้ไขประตูเปิดเข้ามาในห้องอย่างถือสิทธิ์เมย์ที่ได้ยินข่าวลือหนาหูในมหาวิทยาลัยเื่ความสัมพันธ์แปลกๆระหว่างธันวากับเรน ก้าวตรงเข้ามาในห้องนอน ทันทีที่สายตาของเธอสะดุดเข้ากับชื่อ"เรน" โชว์หราอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังสั่นไม่หยุด ความสงสัยและความกรุ่นโกรธก็ปะทุขึ้นมาทันที
เมย์ขบฟันแน่นยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายด้วยความตั้งใจจะสั่งสอนและกลั่นแกล้งฝ่ายตรงข้ามให้รู้สำนึก
"ฮัลโหล... มีอะไรเหรอ?"เมย์เอ่ยเสียงเรียบเย็นทว่าแฝงความเหนือกว่าอย่างจงใจ
เสียงปลายสายทำเอาเรนชะงักหัวใจร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "เอ่อ... นั่นใครคะ? ขอสายพี่ธันหน่อยค่ะ"
"ฉันเมย์เอง... แฟนพี่ธัน"เมย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงสะใจอย่างเห็นได้ชัด "พี่ธันอาบน้ำอยู่น่ะพอดีคืนนี้ฉันมานอนค้างที่ห้องพี่ธัน ดึกป่านนี้แล้วมีธุระอะไรด่วนเหรอถึงโทรมาหาผู้ชายของคนอื่นเขา? หรือว่ากิจกรรมที่ชมรมมันยังยุ่งไม่พอ?"
คำพูดที่ตอกย้ำสถานะและคำยืนยันว่าทั้งคู่อยู่ด้วยกันในห้องนอนยามวิกาลเปรียบเสมือนคมดาบที่แทงเข้ากลางใจของเรนอย่างจังน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักออกมาทันที ความรู้สึกผิดหวัง เสียใจและสมเพชตัวเองโถมทับเข้ามาจนเธอไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใดได้อีก
"ขอโทษค่ะ... โทรผิดค่ะ"เรนตอบเสียงสั่นพร่า ก่อนจะรีบตัดสายทิ้งแล้วซบหน้าลงกับหมอนปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
ภายในคอนโดเสียงน้ำจากห้องน้ำเงียบลงแล้ว ธันวาเดินพันผ้าขนหนูผืนเดียวไว้ที่เอวหนาหยดน้ำยังคงเกาะพราวตามแผงอกแกร่งเขาเดินเปิดประตูห้องน้ำออกมาแล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเมย์ยืนถือโทรศัพท์ของเขาอยู่กลางห้องนอน
"เมย์?! มาได้ยังไง?"ธันวาขมวดคิ้วด้วยความใ"แล้วกุญแจ..."
"ทำไมคะ? เมย์จะมาหาแฟนตัวเองไม่ได้เลยเหรอ?"เมย์วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะพลางก้าวเข้าไปหาชายหนุ่มด้วยสายตากร้าวรวดเร็ว "กุญแจสำรองไงคะ...พี่ธันคงลืมไปแล้วมั้งว่าเคยให้เมย์ไว้"
ธันวาพ่นลมหายใจยาวความเครียดและรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง "เมย์...พี่บอกแล้วไงว่าเราควรเว้นระยะห่างกันก่อน คืนนี้เมย์กลับไปก่อนเถอะ"
ทว่า เมย์ไม่ฟังคำชายหนุ่ม เธอปลดเสื้อคลุมออกเผยให้เห็นชุดนอนสายเดี่ยวซีทรูบางเบาก้าวเข้ามาประชิดตัวธันวา แล้วใช้วงแขนเรียวเกี่ยวคอหนาไว้แน่นพลางซบใบหน้าลงกับแผงอกเปลือยเปล่าอบอุ่นของเขา
"ไม่ค่ะ... เมย์ไม่กลับ"เมย์กระซิบเสียงหวานแ่ ละเลียดประทับริมฝีปากลงบนซอกคอและอกแกร่งของชายหนุ่มฝ่ามือเรียวลูบไล้ผ่านแผ่นหลังเนียนแน่นลงมาบีบเค้นเอวสอบเบาๆหมายจะใช้เสน่ห์และความเชี่ยวชาญเรือนร่างปลุกเร้าอารมณ์ชายหนุ่มเพื่อทวงคืนหัวใจและพันธะของเขากลับมา
ััอบอุ่นและกลิ่นหอมคุ้นเคยบวกกับเรือนร่างของชายหนุ่มที่มีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวทำให้ธันวาเผลอใจสั่นไหวไปตามสัญชาตญาณอารมณ์ดิบลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่ขึ้นชั่วขณะฝ่ามือหนาเผลอยกขึ้นจับเอวคอดของแฟนสาวไว้ตามสัญชาตญาณตอบรับ...
ทว่าในวินาทีที่ความเร่าร้อนกำลังจะครอบงำสติ... ภาพใบหน้าหวานของ เรนั์ตาฉ่ำน้ำตาที่มองเขาด้วยความผิดหวังในวันนั้นก็สว่างวาบขึ้นมาในหัว!
ความคิดที่ว่าเขากำลังจะทำผิดต่อเรนและกำลังจะดึงตัวเองกลับไปสู่จุดจับปลาสองมืออันน่าสมเพชหยุดยั้งสติของธันวาไว้ทันควัน!
"พอได้แล้วเมย์!"ธันวาเอ่ยเสียงเข้มดุดันพร้อมกับจับข้อมือของเมย์แล้วดันร่างบางออกห่างจากตัวอย่างเด็ดขาดและหนักแน่น
เมย์ผงะถอยหลังไปั์ตาโตด้วยความใและอับอาย "พี่ธัน! นี่พี่ปฏิเสธเมย์เหรอคะ?!"
"พี่ขอโทษนะเมย์...แต่พี่ทำไม่ได้จริงๆ" ธันวาสบตาเธอด้วยความสงบและไร้ซึ่งความปรารถนา"พี่ไม่อยากหลอกตัวเอง และไม่อยากหลอกเมย์อีกต่อไปแล้ว คืนนี้เมย์กลับไปเถอะแล้วเอากุญแจคืนพี่มาด้วย"
เมย์จ้องมองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มด้วยความกรุ่นโกรธและอับอายสุดขีดน้ำตาแห่งความแค้นเคืองคลอเบ้า เธอรู้ดีว่าหัวใจของธันวาไม่อยู่ที่เธออีกต่อไปแล้วเมย์คว้ากุญแจสำรองบนโต๊ะขึ้นมาแล้วขว้างใส่แผงอกของธันวาอย่างแรง!
เคร้ง!
"คนเลว!จำไว้เลยนะพี่ธัน!" เมย์สถบออกมาเสียงดัง ก่อนจะหมุนตัวคว้าเสื้อคลุมและเดินสะบัดก้นออกจากห้องพักและปิดประตูใส่หน้าดังปัง!
ความเงียบกลับคืนสู่ห้องนอนอีกครั้งธันวาถอนหายใจยาว ก้มลงเก็บกุญแจจากพื้นขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะเขาเดินตรงไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูเพื่อเช็กและนั่นเองที่ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบจนแทบหยุดเดิน...
สายที่รับ - เรน (01:45 น.)
ธันวาจ้องมองหน้าจอนั้นด้วยความตระหนกใคำพูดของเมย์เื่กุญแจและเวลาที่โทรศัพท์ดังขึ้นทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าเมย์ต้องเป็คนรับสายของเรนแน่ๆ!
ชายหนุ่มกดเบอร์เตรียมจะโทรกลับหาเรนทันทีด้วยความร้อนใจ...ทว่า ปลายนิ้วกลับค้างอยู่บนหน้าจอ
'ถ้าโทรไปตอนนี้...เราจะพูดอะไรกับน้อง? จะแก้ตัวยังไงในเมื่อเมย์ก็เพิ่งออกไปจากห้องจริงๆ?' ความรู้สึกผิดที่ตัวเองยังจัดการปัญหาไม่เสร็จสิ้นและความเสียใจตบหน้าเขาเข้าอย่างจัง ธันวากำโทรศัพท์แน่น ท้ายที่สุดเขาก็ไม่กล้าพอที่จะกดปุ่มโทรออกได้แต่นั่งมองหน้าจอมืดลงด้วยความรู้สึกอึดอัดทรมานใจ
ขณะเดียวกัน ณ บ้านพักของเรน...
เรนนอนตะแคงซบหน้าลงกับหมอนที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาเสียงสะอื้นไห้ดังระงมอยู่ในความมืด ภาพเหตุการณ์ที่เธอปล่อยตัวปล่อยใจให้บาสในงานปาร์ตี้ผสมผสานกับเสียงของเมย์ที่ตอบรับโทรศัพท์ในห้องของธันวาตอกย้ำความจริงอันแสนเ็ปว่า เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรเลย
ความรักที่เริ่มต้นจากความผิดพลาดความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจน และััตระกองกอดที่แสนรัญจวนในคืนฝนตกบัดนี้กลายเป็เพียงฝันร้ายที่กลับมากระหน่ำซ้ำเติมให้หัวใจของเธอแหลกสลายเรนนอนร้องไห้ทนรับความทรมานอยู่บนเตียงโดยไม่ได้หลับเลยแม้แต่วินาทีเดียวตลอดทั้งคืน...
100
