วันต่อมา...
ธีร์มุ่งตรงไปยังโรงแรมที่ชายหนุ่มปริศนานัดแนะ แม้วันนี้จะมีเรียนคาบวิชาของอาจารย์เมธาวิน แต่เื่ที่เขากำลังจะทำมันสำคัญกว่า แน่นอนว่าเด็กหนุ่มเตรียมข้ออ้างและเอกสารการลาป่วยเอาไว้แล้ว เขาฝากรุ่นน้องแจ้งให้อาจารย์หน้าจืดทราบ จากนั้นจึงนั่งรถออกมาจากหอพักจนถึงโรงแรมใจกลางเมือง...
“นัดมาโรงแรมว่าแปลกแล้ว…แต่จำเป็ต้องหรูขนาดนี้เลยหรอ”
ดวงตากลมโตสำรวจห้องโถงใหญ่ไปรอบๆ ก่อนจะเดินเข้าไปถามพนักงานต้อนรับว่ามีคนได้จ้องห้องพักตามที่ชายปริศนาแจ้งหรือเปล่า เมื่อพี่พนักงานยื่นคีย์การ์ดให้ ธีร์จึงแน่ใจว่าชายคนนั้นได้จองโรงแรมแห่งนี้ไว้จริงๆ เด็กหนุ่มเดินขึ้นลิฟต์และเดินหาห้องนอน และเมื่อได้เข้าไปในห้อง เสียงอุทานก็พูดขึ้นอย่างไม่ทันรู้ตัว
“ท่าทางจะมีเงินด้วยแฮะ”
ห้องสวีทขนาดใหญ่กว้างขวางมากกว่าหอพักเล็กๆเป็สิบเท่า เตียงนอนหนานุ่มและเต็มไปด้วยกลิ่นหอม ห้องน้ำสะอาดสะอ้านแต่ดันเป็กระจกใสจนเห็นทุกอย่างด้านใน ธีร์รีบแจ้งบอกชายคนนั้นว่าเขามาถึงห้องพักเป็ที่เรียบร้อย ก่อนจะเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายจนกลิ่นหอมติดไปทั่วทั้งตัว
ติ๊ง
ติ๊ง
ติ๊ง
‘ผมกำลังออกเดินทาง’
‘อีกนานมั้ยครับ’
‘น่าจะครึ่งชั่วโมง’
‘โอเคครับ’
ธีร์วางโทรศัพท์ไว้บนเตียง ก่อนจะรีบกลับมาเช็ดผมให้แห้ง เด็กหนุ่มใช้เวลาแต่งเนื้อแต่งตัวได้ไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงเคาะประตูหน้าห้อง ใจดวงน้อยเต้นระรวยสั่นไหว ขาเรียวก้าวเดินเข้าไปก่อนจะบิดกลอนประตูให้เปิดออก เขาอยากเห็นใบหน้าของชายหนุ่มหุ่นลำคนนั้นเหลือเกิน
แต่ร่างสูงที่ยืนเด่นอยู่ตรงหน้า...กลับเป็ใครบางคนที่เขาเกลียดเข้าไส้!
“อ…อาจารย์!?”
“โทษที ผมมาเร็วกว่ากำหนดน่ะ”
“ด…เดี๋ยวสิ…น…นี่มัน”
“ปิดประตูหน่อย”
คนตัวเล็กเบิกตากว้างด้วยสีหน้าใ แต่อีกฝ่ายกลับไม่กระตือรือร้นอะไรทั้งนั้น เมธาวางกระเป๋าพร้อมกับถอดเนคไทให้คลายปมที่คอ ก่อนจะหันมาสบตานักศึกษาที่โดดเรียนวิชาของเขาไปหนึ่งคาบ
“อ…ออกไปเดี๋ยวนี้นะครับอาจารย์ นี่มันเกินไปแล้ว”
“อะไรหรอ”
“แค่ผมโดดเรียนแค่คาบเดียว ไม่เห็นต้องทำกันขนาดนี้เลย”
“…?”
“ผมมีแขกนะ”
ธีร์ขึ้นเสียงเล็กน้อย แต่ชายร่างสูงกลับยิ้มยียวนและหัวเราะในความใสซื่อของเขา เมธาวินล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าและชูโทรศัพท์ให้อีกฝ่ายได้เห็น
“แขกของคุณ หมายถึงผมหรือเปล่า”
“….น….นี่อาจารย์!”
“ผมเป็คนจ่ายค่าห้องนะ ลืมไปแล้วหรอ”
“จำเป็ต้อง…ก…แกล้งผมขนาดนี้เลยหรอ”
“หือ? ผมไม่ได้แกล้ง”
“ไม่ได้แกล้ง แล้วอาจารย์จะเอารูปคนอื่นมาหลอกผมทำไม เป็อาจารย์แท้ๆกลับคิดอะไรไม่ได้ แบบนี้เขาเรียกว่ามิจฉาชีพชัดๆ!”
“ผม…ไม่เคยใช้รูปคนอื่นนะ”
อาจารย์หนุ่มพูดเสียงเรียบ...
เมธาค่อยๆถอดแว่นตาออกจากกรอบหน้า ฝ่ามือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวให้ตัวเองทีละเม็ด เมื่อร่างกายส่วนบนไม่มีอะไรปกคลุม มัดกล้ามเนื้อล่ำสันที่ซุกซ่อนอยู่ด้านในก็ประจักษ์ต่อสายตา รอยสักั้แ่หัวไหล่ยาวลงมาถึงแขนบ่งบอกว่าอาจารย์กับคนในแชทคือคนเดียวกัน ภายใต้ความเ้าระเบียบจืดชืดนั้นกลับเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนของกล้ามเนื้อมัดโต!
“….”
“ถ้ายังไม่เชื่อ ดู…ไอ้นี่ก็ได้”
“อ…ไอ้บ้า!”
เสียงแหลมตะคอกใส่ แต่ใบหน้ากลับแดงระเรื่ออย่างชัดเจน ธีร์ไม่รอให้อาจารย์เมธาปลดหัวเข็มขัดเพื่อโชว์หลักฐานว่าเขาคือตัวจริง แค่มัดกล้ามและรอยสักตามร่างก็ชัดเจนอยู่แล้ว เด็กหนุ่มเดินเข้าไปหยิบกระเป๋าพร้อมกับทำท่าจะหนีกลับ แต่ร่างสูงใหญ่ก็ได้คว้าเรียวแขนและดึงเขาลงมาบนเตียงได้ทันเสียก่อน!
1K
![[BL] Hookup สัมพันธ์นี้ไม่มีรัก? (จบแล้ว มี E-Book)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689689594_81061101.webp)
