ตำนานผู้วิเศษ

ด้านหลังของฉีเยี่ยนผู้วิเศษแท้จริงที่กำลังแผดเสียงอย่างผู้มีชัย "ตาย เจ้าต้องตายอยู่ที่นี่... อาาาาา อึก..." อกซ้ายของฉีเยี่ยนเขาเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด ก่อนที่เขาจะก้มมองไปที่มัน เขาเห็นดาบไม้ปักอยู่ที่หัวใจของเขา

ฉีเยี่ยนร่างเย็นวาบ เขาสั่นและหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด คำว่าได้โปรดดังเบาๆ ในลำคอของเขา เขาพยายามจะหันไปที่ด้านหลัง

แต่น่าเสียดาย... เขาไม่สามารถทำได้ เพราะอยู่ๆ เขาพบว่า เขาไม่อาจจะบังคับศีรษะของตัวเองได้ โลกของฉีเยี่ยนหมุนวน ก่อนที่มันจะค่อยๆ มืดมิด

"เสร็จไปหนึ่ง" เสียงของเซี่ยซีหานดัง เขายืนอยู่ที่ด้านหลังของฉีเยี่ยนผู้วิเศษแท้จริง ที่ตอนนี้กลายเป็นศพไร้ศีรษะไปเสียแล้ว

"ไม่จริง นั่นท่าน... ท่าน ท่านคือฉีเยี่ยนผู้วิเศษเจ้ายมโลกเลยนะ ท่านต้อง..." หนึ่งในนักรบหกดาบพูดอย่างไม่อาจจะเชื่อ พวกเขาแทบไม่อาจจะรู้ได้เลยว่า ตัวตนลึกลับนั้น ไปอยู่ด้านหลังของท่านฉีเยี่ยน หนึ่งในผู้วิเศษแท้จริงที่แข็งแกร่งที่สุด ที่อาณาจักรไม้หมื่นกิ่งจ้างวานมาได้ยังไง

และการตายของฉีเยี่ยนทำให้ทุกคนเริ่มหวาดกลัว แม้แต่ฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผา "หนี! ข้าต้องหนี..." ฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผาพูดกับตัวเอง ตอนนี้หลายสิ่งหลายอย่าง อยู่นอกเหนือสิ่งที่ตัวเขาคาดคิดไปแล้ว

การตายอย่างไม่อาจจะเข้าใจได้ของฉีเยี่ยน ทำให้ฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผาหวาดกลัวอย่างสุดใจ

นั่นเพราะเหตุใดผู้วิเศษลึกลับ ถึงอยู่ๆ ไปอยู่ด้านหลังของฉีเยี่ยนได้ แม้เขาไม่ใช่นักรบที่มีจิตนักรบ แต่โดยพื้นฐานเหล่าผู้วิเศษ ต่างมีสัญชาตญาณบางอย่าง หากอันตรายถึงชีวิตมาถึงพวกเขามักรับรู้ได้ก่อน

แต่ก่อนที่ฉีเยี่ยนจะสิ้นใจ ฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผาคล้ายจะรับรู้ได้ว่า เขาตายโดยที่แทบจะไม่รู้ตัว

หากชายลึกลับคนนี้ตัดคอฉีเยี่ยนในทันที โดยไม่แทงที่หัวใจก่อน ฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผารู้สึกได้ว่า เขาอาจจะไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่า ผู้วิเศษฉีเยี่ยนเจ้ายมโลกนั้น ตายตอนไหน

สิ่งนี้น่าหวาดกลัวเกินไป สำหรับผู้วิเศษชรามากประสบการณ์ อย่างฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผา

"ปกป้องข้า ช่วยข้าให้หนีไป" ฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผาแผดเสียง ด้านหลังตัวเขาปรากฏดอกไม้ประหลาดกลีบใบสีขาว แต่มีเส้นเล็กๆ เป็นลวดลายของอักษรเวทมนตร์ กลางดอกไม้ที่เริ่มเบ่งบาน มีหญิงสาวที่คล้ายจะดูงดงามปรากฏ ผิวนางขาวแบบเดียวกับกลีบดอกไม้ เมื่อนางปรากฏ นางโอบกอดฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผาด้วยสองมือ ก่อนนางจะแสยะยิ้มให้เห็นฝันแหลม ที่เรียงตัวอย่างไม่เป็นระเบียบ นางกัดลงไปที่ลำคอของฮุ่ยเฟิน "อั๊ก" เสียงเจ็บปวดของฮุ่ยเฟินดังในลำคอ จากนั้นในไม่ช้าร่างของฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผา ก็คล้ายปูดบวมและขยายใหญ่ขึ้น นิ้วมือเริ่มดูเหมือนรากไม้ ผิวของฮุ่ยเฟินคล้ายจะออกสีเขียวมากขึ้นเรื่อยๆ

เซี่ยซีหานมองอย่างประหลาดใจ ในขณะร่างพุ่งเข้าหาฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผา

ตลอดสองข้างทางของเซี่ยซีหาน เหล่าซากศพที่มีเพลิงสีเขียวจากนรกปกคลุมนั้น เมื่อฉีเยี่ยนผู้วิเศษเจ้ายมโลกตาย ดูเหมือนว่าเพลิงจากนรกก็ดับมอดไปด้วย และนั้นทำให้เหล่าซากศพที่คล้ายกลับมามีชีวิต กลับกลายเป็นศพธรรมดาอีกครั้ง

นักรบหกดาบสองคนพุ่งมาทางเซี่ยซีหาน แต่อีกสองคนกลับหนีไปแล้ว

โดยที่เซี่ยซีหานไม่รู้ สองคนที่หนีไปคือนักรบหกดาบที่เป็นผู้รับใช้ของฉีเยี่ยน ไม่รู้ทำไมอยู่ๆ เซี่ยซีหานก็รู้สึกเย็นวาบ จากสายตาของนักรบที่หนีไปคนหนึ่ง

ส่วนนักรบหกดาบอีกสองคนที่เข้าต่อสู้กับเซี่ยซีหานนั้นคือ คนของฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผา

พวกเขาไม่อาจจะหนีได้แม้ต้องตาย ดังนั้น พวกเขาจึงเลือกที่จะสู้แม้รู้ว่าต้องตาย

เมื่อสองนักรบหกดาบไม่ได้รับการสนับสนุนจากฉีเยี่ยน แม้ผลของพลังวิเศษร่างเหล็กยังอยู่ แต่เซี่ยซีหานก็ดูจะไม่เป็นกังวล

ในขณะที่นักรบหกดาบคนหนึ่ง เอาดาบฟันเซี่ยซีหาน เซี่ยซีหานบิดตัวหลบ จนนักรบหกดาบคนนั้นเสียจังหวะ เซี่ยซีหานเอามือข้างหนึ่งจับแขนชายคนนั้น ร่างชายคนนั้นอยู่ๆ ก็แข็งและหนาวเย็นอย่างสุดขั้วหัวใจ

"บัดซบ! ข้า... ข้าจะต้องไม่ตายแบบ... นี้" พูดจบประโยคร่างนักรบหกดาบผู้นี้ ก็กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งสีน้ำเงิน เซี่ยซีหานหมุนตัว มือของเซี่ยซีหานที่จับดาบไม้อยู่นั้น ด้วยพลังวิเศษของเซี่ยซีหาน ดาบไม้เปลี่ยนรูป และมันกลายเป็นค้อนขนาดใหญ่

แรงหมุนกับพละกำลังของเซี่ยซีหาน ทำค้อนไม้ยักษ์ที่ก่อตัวจากธาตุไม้และธาตุดิน กลายเป็นศาสตราวุธที่แสนน่าหวาดกลัว

!ปัง

ร่างนักรบหกดาบที่กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง ตอนนี้คล้ายกลายเป็นเศษกระจกชิ้นเล็กชิ้นน้อย ที่ยากจะประกอบกลับมาได้ใหม่

นักรบหกดาบอีกคนที่อยู่ไม่ไกล ดวงตาสั่นระริก เขารับรู้ว่าตัวเขาสู้ชายลึกลับไม่ได้ ตอนนี้แทนที่เขาจะคิดสู้ แต่เขาเลือกที่จะหนี เพราะนี่ดูจะเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดมากกว่า

หากแต่ดูเหมือนเขาตัดสินใจช้าเกินไป หากเขาทำแบบนักรบหกดาบที่เป็นข้ารับใช้ของฉีเยี่ยนผู้วิเศษเจ้ายมโลก เขาอาจจะหนีรอดจากเซี่ยซีหานไปได้

แต่น่าเสียดายระยะของเขากับเซี่ยซีหานใกล้กันเกินไป จากค้อนยักษ์ อยู่ๆ มันก็คล้ายกลายเป็นแส้ยักษ์ที่สั่นระริก เซี่ยซีหานเหวี่ยงแส้ และมันก็เริ่มเลื้อยเหมือนงู ไล่ล่านักรบหกดาบที่คิดหลบหนี

แส้จากรากไม้เลื้อยไปรัดขานักรบหกดาบผู้นั้นได้สำเร็จ เซี่ยซีหานเหวี่ยงชายผู้นี้ไปทางฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผา ที่ตอนนี้วิ่งหนีเร็วกว่าม้าควบเสียอีก

"นายท่าาาาาาาาาน ช่วยข้าด้วย" เสียงนักรบหกดาบแผดดัง

แต่เมื่อฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผาเห็นลูกน้องของตัวเองพุ่งมาทางเขา

เปรี้ยง หมัดใหญ่ที่ราวกับคนยักษ์สีเขียวของฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผา เหวี่ยงกลับด้านหลัง ร่างของนักรบหกดาบที่เป็นเหล็กถูกหมัดเหวี่ยงกลับหลังนี้กระแทก

กลางกายนักรบหกดาบปรากฏรอยมือกลางกายขนาดใหญ่ ไม่กี่อึดใจต่อมาเขาก็สิ้นใจ โดยในระหว่างนี้ก่อนเขาจะสิ้นใจสายตาของเขามองฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผาผู้ไร้น้ำใจอย่างโกรธแค้น เขาไม่คิดว่าฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผาจะลงมือกับเขาโหดเหี้ยมแบบนี้

"เจ้าอย่าได้บีบบังคับข้า แม้เจ้าจะแข็งแกร่ง แต่หากต้องต่อสู้เป็นตายกันจริงๆ ไม่ใช่ว่าเจ้าจะไม่มีสิ่งที่สูญเสีย นอกจากนั้นการต่อสู้นี้ ก็เป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์ยิ่งนัก และเจ้าก็ยังไม่ได้สูญเสียอะไรสักอย่าง สหายเหตุใดเราจึงไม่เลิกแล้วต่อกัน"

"ฮะฮาฮ่า... ฮะฮาฮ่า" เสียงหัวเราะของเซี่ยซีหานแผดดังไม่หยุด เขาพึ่งได้ยินวาจาบัดซบอันไม่น่าฟัง

นี่ฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผามันช่างกล้าพูด

ปัญหาตั้งแต่เริ่มต้นไม่ใช่มันเป็นผู้ก่ออย่างงั้นรึ แม้เหล่าสหายที่ตายของฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผาจะไม่รู้ว่า มันทำสิ่งบัดซบเรื่องอะไรไว้เบื้องหลัง แต่เซี่ยซีหานเล่า จมูกและสัญชาตญาณของเขาไวกับเรื่องแบบนี้ยิ่งนัก

ดวงตาวิหครุ่งอรุณของเซี่ยซีหานมองเห็นทุกสิ่ง ไอ้เจ้าวิญญาณนั้นที่รอบเข้ามาขโมยสิ่งของที่อานม้าของนางหญิงงามแพศยาหวงย่าซิน

หากฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผาไม่เอาสิ่งนั้นไป และเซี่ยซีหานเดินจากพวกเขาไปอย่างง่ายๆ เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นเหรอ

แต่ส่วนหนึ่งก็ต้องยอมรับ เซี่ยซีหานอยากเห็นเรื่องตลกร้ายเช่นกัน และเพราะแบบนั้น เขาจึงไม่เปิดโปงฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผา เมื่อเขาขโมยจารึกยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงครามไป

"เจ้าคือคนที่ขโมยของสิ่งนั้นไปจากอานม้าของหญิงนามหวงย่าซิน เจ้าแสร้งทำทีแสดงออกว่าของสิ่งนั้นถูกข้าขโมยไป เจ้าหลอกสหายและผู้ติดตามของเจ้าให้ไล่ล่าข้า... แต่ในช่วงเวลาแห่งการไล่ล่านั้น เจ้ากลับเป็นผู้ลงมือน้อยที่สุด ท่านฮุ่ยเฟิน... ท่านตั้งใจที่จะปล่อยข้าไป และให้ข้าเป็นแพะรับบาปแทนท่านใช่หรือไม่"

"!เจ้า" ฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผาใบหน้าดำมืด เขาถูกจับได้แล้วจริงๆ

"ตายกันไปข้าง" เซี่ยซีหานแผดเสียงพุ่งตัวเขาปะทะ

ฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผาร้อนรน เขาไม่มีเวลาเรียกใช้วงเวทย์ ทำให้เขาจำต้องระเบิดพลังวิเศษอันบริสุทธิ์ของตัวเอง รอบตัวฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผา ราวกับมีดอกไม้ใบหน้าคนจากนรกปรากฏเป็นทุ่งสวน มันงอกเร็ว มีดอกไม้หน้าคนฉีกยิ้มกว้าง ก่อนมันจะแผดเสียงร้องพร้อมๆ กัน

คลื่นเสียงอันน่าหวาดกลัวทำทั้งป่าใบไม้ปลิวหลุดจากต้น ต้นไม้หลายต้นที่อยู่ในระยะใกล้เหล่าดอกไม้หน้าคนถูกคลื่นกระแทก ทำต้นไม้ลอยพร้อมกับรากนับร้อยต้น

ดวงตาฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผามีเลือดออก แต่ดูแล้วไม่ใช่เพียงแค่นั้น แต่ทวารทั้งเจ็ดต่างมีเลือดไหลเช่นกัน ดูท่าไม้ตายนี้ของฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผาจะเป็นพลังทำลายที่ไม่แยกแยะมิตรและศัตรู

แต่ที่ฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผากล้าที่จะใช้มัน ส่วนหนึ่งก็เพราะตอนนี้ร่างกายของเขา ถูกขยายศักยภาพราวกับเป็นราชาปีศาจต้นไม้จริงๆ เขาคิดว่ากายเนื้อนี้แบกรับความเจ็บปวดไหว

และเพราะเซี่ยซีหานรวดเร็วมาก เขาจึงไม่มีทางร่ายเวทย์คุมกันคลื่นเสียงได้ทัน

แต่สิ่งที่ฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผาไม่อาจจะคาดคิด

"เป็นไปไม่ได้ เจ้า... เจ้าไม่เป็นอะไรเลยงั้นเหรอ" ร่างเซี่ยซีหานพุ่งเร็ว เขาแหวกผ่านคลื่นเสียงและสายลมที่ลากต้นไม้ หิน ใบหญ้าปลิดปลิว ดาบไม้ที่อาบไปด้วยเพลิงแดงของเซี่ยซีหาน ปักกลางหัวใจของฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผา แต่ร่างของฮุ่ยเฟินนั้นแข็งแกร่ง ร่างของเขาสั่นระริก ดาบไม้ปักเข้าไปได้ราวสี่เซน แต่ปัญญาก็คือ...

"ตายซะ!" เซี่ยซีหานแผดเสียงพร้อมวิ่งต่อ ดาบไม้ของเขาปักเขาร่างฮุ่ยเฟินลึกขึ้น ลึกขึ้นเรื่อยๆ ฮุ่ยเฟินในร่างราชาต้นไม้เจ็บปวด แต่เขาก็ไม่ยอมตาย เขารวบรวมกำลังและคิดที่จะใช้มือที่ใหญ่โตของเขา ทุบเซี่ยซีหานให้แหลกเละ ก่อนที่ดาบจะปักเข้าสู่หัวใจของเขาให้ได้สำเร็จ

"!งั้นก็มาตายด้วยกันไอ้บัดซบ"

(นิยายเล่ม 8 ขอเลื่อนออกไปอีกครั้งจากวันเสาร์ที่ 29 >>> เป็นวันจันทร์ที่ 31 นะครับวันนี้เขียนเต็มที่แล้วแต่ปิดจบเล่มไม่ได้จริงๆ คงปิดจบเล่มได้พรุ่งนี้ร่วมตรวจคำผิด ขออภัยผู้อ่านที่ติดตามทุกท่าน)