" เธอมาทำไมเหรอ ควีน" ข้า ถามอย่าง งงๆ
" ข้าจะมาช่วยเ้าปราบ คิงส์ บี นะสิ " ควีน
" เ้าอ่านจดหมายนี่แล้วรึ "
" ถูกต้อง " ควีนพูดพร้อมเหนี่ยวสายธนูเตรียมพร้อม
" จบเื่นี้แล้ว เ้าอยากให้ข้าตอบแทนด้วยสิ่งใด "
" ช่วยข้าสู้กับ สำนักัคำรน " ควีน
" หมูไปไก่มา ดีๆ "
และแล้วพวกเรา ก็ออกเดินทางไปหยั่งคฤหาสต์ของ ดยุค ซัน ที่ๆ อาเชียน่าถูกจับไป โดยไม่มีแผนการอะไร
4 ทุ่ม 45
ตูมมมม!!! เสียงการบุกซึ่งๆหน้าดังขึ้น ข้าใช้วิทยายุทธ จัดการทหารที่เฝ้าประตูสองคนจนหมดสภาพ ตามด้วยลูกธนูของ ควีน ที่ยิงปักคอ ทหารอีกสองคนที่วิ่งมา หมายจัดการเรา
" แยกกัน " ข้าะโ
" เ้านี่ กินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไง ถึงได้บุกซึ่งๆหน้า " ควีนสบถออกมา ก่อนแยกจากข้าไปอีกทาง
ส่วนข้าก็บุกเข้าไปในคฤหาสต์อย่างตรงๆ แล้วจัดการทหารที่กรูกันเข้ามา เหมือนตบยุง
" เก่ง เก่งจริงๆ เก่งมาก " เหล่าทหารของดยุค ซัน พากันกล่าวชมฝีมือของข้า พวกมันไม่อาจหยุดยั้งข้าได้ เพียงเวลาไม่นาน ข้าก็บุกมาถึงห้องของดยุค ซัน มันเป็เ้าอ้วน น้ำหนักกว่า 300 กิโล นอนผึ่งพุงกอดสาวงามนับสิบๆอยู่บนเตียง โดยเฉพาะสาวงามเผ่าปีก์
" ไม่นะ อย่าฆ่าข้า ขอชีวิตข้าเถิด " ดยุค ซันกล่าว ทั้งๆที่มันกำลังจะขึ้น์กับหญิงงาม แต่มันดันต้องมาเจอยมฑูตเช่นข้า
" ไว้แค่ชีวิตนะ " ข้ากล่าว แล้วเตะ ทวนัอันเล็กจ้อยของมัน จนมันล้มลง ร้องไห้หาแม่
ข้ามองดู มันร้องครวญคราง ก่อนจะกระชากคอของมันขึ้นมา แล้วถามว่า อาเชียน่าอยู่ไหน ซึ่งได้คำตอบว่า คุกใต้ดินของคฤหาสต์ ซึ่งเป็ทางที่ ควีนกำลังไป ข้าจึงรีบตามเธอไป
แต่ระหว่างทาง ข้าััได้ถึงพลังงานออร่า ที่ทรงพลัง เพียงแค่เหลียวหลังไปดูเท่านั้น ขวานอันใหญ่ั์ก็จามลงมา
เคร้ง!!! เสียงของดาบที่ข้าริบได้จากทหารปะทะเข้ากับขวานั์ ของคิงส์ บี ชายที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก
" เ้าคือ คิงส์ บี เหรอ? "
" ถูกต้อง " ชายแบกขวานั์กล่าว
" มาจบเื่นี้กัน " ข้าะโแล้วคิงส์บี ก็ฟาดขวานอย่างต่อเนื่อง กดดันให้ข้าถอย
ข้าค่อยๆมองการแต่งกาย คล้ายยมฑูตของคิงส์ บี เขาสวมหน้ากาก ทำด้วย แพลทตินั่ม ข้างหลังใส่ปีกดอแรนแรร์ และถือขวานเมตัลคิงส์ +10 ช่างดูสมกับเป็ นักผจญภัย ไฮด์คลาสจริงๆ
ยิ่งสู้นานก็ยิ่งยาก ดูแล้วประสบการณ์การต่อสู้ของ คิงส์บี จะเทียบเท่าหรือสูงกว่าข้า
ฉัวะ เสียงขวานจามด้วยแรงกายของคิงส์ บี เขาผู้ทำหน้าขรึม กำลังยิ้มเยาะ และมองข้าอย่างดูถูก
" อย่าคิดว่า จะชนะข้าได้ง่ายๆนะ " ข้ากล่าวออกมาเบาๆ พร้อมกับเตะไปที่ชายโครงของ คิงส์ บี ซึ่งสร้างความเสียหายให้มันได้เล็กน้อย และดูเหมือนการต่อสู้ของเราคงไม่รุ้ผลง่ายๆ
ในขณะที่เราต่อสู้กัน พวกเราก็ได้ทำเื่ผิดพลาดครั้งใหญ่ขึ้น เมื่อคิงส์ บี ถูกเพลงเตะพายุกวาดใบไม้ของข้า แล้วกระเด็นถอยหลังๆ ไปชนกับ ตะเกียงใบหนึ่งที่ ดยุคซัน สะสมไว้
ฟิ้ววววว!!! เสียงของิญญาร้ายหลุดออกมาจากกรงขัง มันคือ แวมไพร์ลอร์ด ชื่อ วาโยก้า ที่ถูกผุ้วิเศษคนหนึ่งกักขังไว้ แล้วเอามาขายให้กับ ดยุค ซัน
" ขอบใจพวกเ้ามาก 5555+ ที่ทำให้ข้าได้รับการปลดปล่อย " วาโยก้า แวมไพรลอร์ดกล่าว อย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง ก่อนจะรีบหนีออกหน้าต่างไป
...กรรมของตรูแล้ว แบบนี้ชาวบ้านไม่รุ้อีกกี่คนต้องรับเคราะห์ จากแวมไพรลอร์ดตนนี้ ข้าคิด
" เฮ้ย ไอ้บ้า รีบตามไปสิ " คิงส์ บี ะโ แล้ววางขวานลง
" ไว้คราวหน้าค่อยมาตัดสินกัน " ข้ากล่าว ก่อนเดินผ่านคิงส์ บี ที่หมดอารมณ์สู้แล้วออกจากคฤหาสต์ไป
เมื่อข้าเดินมาถึงหน้าคฤหาสต์ ควีนก็มายืนรออยู่แล้ว พร้อมกับคนที่ข้าเป็ห่วง
" อาเชียน่า เ้าไม่เป็ไรนะ " ข้าเอ่ยทักนางที่กำลังอิดโรยอยู่ ซึ่งนางเอง ก็เอ่ยทักข้าเช่นกัน
" ท่านเทพคะ ขอบคุณ์ที่ท่านปลอดภัย" อาเชียน่า
" อืม คำพูดประโยคนี้สมควรเป็ข้าพูดกับเ้ามากกว่า " ข้ากล่าว แล้วค่อยๆ อาเชียน่า ก่อนใช้วรยุทธวิชาตัวเบาอันสูงส่งของข้า เหาะเหินเดินอากาศ กลับไปหยั่งบ้านไม้ที่เราสร้างมาด้วยกัน โดยมีควีน เหาะตามหลังมาเพื่อทวงสัญญา
************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป