หลังจากค่ำคืนแห่งความจริงนั้นได้ผ่านพ้นไป...ซึ่งผมยังคงจำได้สนิทตา ถึงความสุขที่บอกไม่ถูก เมื่อได้รู้สึกตัวลืมตาตื่นขึ้นก็พบว่า หล่อนยังคงนอนอยู่ในผ้าห่ม และโอบกอดของผม อย่างมิได้ไปไหน เสมือนเป็เครื่องยืนยันกลายๆ ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น.
ถึงแม้สิ่งที่เกิดขึ้นอาจจะไม่ขาวสะอาด แต่ ก็ไม่ได้เป็สีดำสนิทก็ตาม....
ผมที่รู้สึกตัวตื่นนั้นก็ค่อยๆ พลิกกายหันไปมองเธออย่างเต็มๆ อย่างระมัดระวัง มิให้เธอรู้สึกตัวตื่น เนื่องจากน้ำฟ้านั้นเธอนอนทับแขนข้างขวาของผมอยู่....ผมที่ขยับเอียงกายหันไปมองเธอ พร้อมกับขยับแขนซ้ายเข้าลูบไล้ยังแก้มของเธอ ถึงแม้ใบหน้าและร่างของเธอจะมีคราบสีขาวที่แห้งเกรอะติดอยู่ก็ตาม แต่มันก็ไม่ทำให้ผมรู้สึกรังเกียจเธอเลย...
ใช่ ความรู้สึกของผมในตอนนั้นมันมีแต่ ความสุข ความอบอุ่น ถึงแม้จะมีเื่ข้องใจมากมายหลายอย่างเกี่ยวกับตัวของเธอ แต่ผมก็เชื่อว่า เธอคงเล่าให้ผมฟัง..ไม่ว่าเื่ราวมันจะเป็ไง หรือตัวตนของเธอตอนนี้จะเป็แบบไหนก็ตาม...ผมก็ไม่มีวันที่จะนึกรังเกียจเธอ หรือ ทอดทิ้งเธอเด็ดขาด....
ใช่...ผมสัญญากับตัวเองไว้แบบนั้น...สัญญาเอาไว้ ั้แ่ตัดสินใจ มาพูดกับเธอให้รู้เื่ั้แ่เมื่อคืนแล้ว....
“ฟ้า...” ผมเอ่ยเรียกชื่อเออย่างเบาๆ และนั้นก็ดูเหมือนว่าจะทำให้เธอรู้สึกตัวตื่น..
“อืออออ..” เสียงครางอย่างเบาๆ ของสาวสวยผมดำยาวที่เอ่ยร้องขึ้น ก่อนที่ดวงตาของเธอจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น ซึ่งเธอก็ยิ้มให้กับผมทันทีที่ลืมตาขึ้นมา....
“อรุณสวัสดิ์ แอ็ค...” เธอเอ่ยทักทายกับผมด้วยรอยยิ้มที่แสนหวาน....ใช่รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของผมพองโตมากขึ้นไปอีก
“เช่นกันฟ้า.....” ผมทักตอบ..ก่อนที่เธอจะขยับกายลุกขึ้นนั่งและเอ่ยร้องถามผม..
“นี่มันกี่โมงแล้วค่ะ? ..” คำถามของเธอที่ทำให้ผมกับเธอหันไปมองนาฬิกา ก่อนที่จะได้รับคำตอบ โดยที่ไม่ต้องเอ่ยอย่างเป็ถ้อยคำ...ซึ่งตอนนั้นก็เป็เวลา เวลาเที่ยงยี่สิบ นั้นเอง...
“นี่ ฟ้า ตื่นสายขนาดนี้เลยเหรอ? ..” เธอเอ่ย ขึ้นหลังจากเห็นเวลาที่นาฬิกาติดฝาผนั่งนั้นแสดงออกมา...
“ก็ไม่แปลบหรอกที่จะตื่นสายนะ...เมื่อคืนฟ้าโดนผมเล่นหนักซะขนาดนั้นนี่..” ผมที่ตอบเธอ ด้วยถ้อยคำที่ดูแหย่ๆ ซึ่งนั้นก็ทำให้เธอหันควับมามองผม...และเอ่ยตอบเหมือนประชดประชัน..แต่สีหน้ากลับยิ้มหวานให้กับผม...
“ใช่ ใครจะนึกละค่ะ ว่า แอ็คจะคึกเล่นอัด ฟ้าไปตั้ง 4 ยกแบบนี้...นี่ยังไม่รู้เลยว่า ฟ้าจะลุกขึ้นเดินไหวรึเปล่า? ..” ถ้อยคำของเธอที่ทำให้ผมอมยิ้ม...
“ใครให้ฟ้า...ท้าทายผมละ..” ผมตอบกลับ ซึ่งมันคือเื่จริง เมื่อคืนเธอท้าทายผมเอง...
“ไม่ได้ท้าทาย ฟ้าแค่ บ่นว่าอยากรู้ว่า แอ็คจะยิงได้กี่ประตูเท่านั้นเอง...” เธอตอบอย่างบ่นอุบ เสียงค่อยๆ จนทำให้ผมยิ้มไม่หุบกับกริยาดั่งกล่าวของเธอ ก่อนที่น้ำฟ้าจะนิ่งไปเล็กน้อย เมื่อเธอหันไปมองดูตัวเองที่สะท้อน จากกระจกที่ติดอยู่ข้างฝา
“แอ็ค? ....แอ็ครับฟ้าได้จริงๆ เหรอ? ” คำกล่าวของเธอที่ทำให้บรรยากาศอิ่มอกอิ่มใจเมื่อครู่นั้นหายวาบไปทันตา แน่นอนว่าผมก็จ้องมองเธอด้วยท่าทีนิ่งๆ อย่างรู้สิ่งที่เธอกำลังเอ่ยถึง...
“ฟ้า ให้แอ็คคิดดูดีๆ อีกรอบนะ...เพราะผู้หญิงอย่างฟ้า ไม่คู่ควรกับแอ็คหรอก...” เธอเอ่ยกล่าวต่อ ด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ดูจริงจัง....
“แล้วทำไม ฟ้าถึงไม่คู่ควรกับผมละ? ...” ผมถามเธอกลับ ซึ่งนั้นก็ทำให้เธอทำท่าที อย่างตาปริบๆ เหมือนกับ งง เล็กน้อยก็ไม่ป่าน...
“กะ..ก็ฟ้า...เป็ผู้หญิงไม่ดี สำส่อน ร่าน มั่วผู้ชาย...อย่างที่แอ็คเห็นเมื่อคืน..แค่นี้มันก็เพียงพอแล้ว ไม่ใช่เหรอ? ที่ฟ้าจะไม่คู่ควรนะ..” เธออธิบาย..ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วเหมือนเธอกลั้นใจเอ่ยออกมาเลยทีเดียว....
“ก็จริง....อย่างที่ฟ้าว่า..ผู้หญิงแบบนั้น อย่างดี ก็เป็ได้แค่ เครื่องคลายเหงาเท่านั้น...” ผมที่นิ่งไปก็ตอบ ซึ่งถ้อยคำของผมก็ดูแรงและมันทำให้ น้ำฟ้าสะอึกไม่น้อย...
“ชะ ใช่มัยละ..ฉะนั้นแล้ว...” เธอเอ่ยตอบผมด้วยเสียงที่ดูสั่นเครือ....แต่ผมไม่รอให้เธอเอ่ยจบ เอ่ยถามเธออย่างทันที
“รักแอ็คมัย? ....ตอนนี้ฟ้ารักแอ็คอยู่รึเปล่า? ..” ผมถามอย่างไม่สนใจ ว่าเธอจะเอ่ยตอบผมว่าอะไร...คำถามนั้นก็ทำให้เธออึ้งและมองผม ซึ่งผมก็มองเธออยู่นาน...ก่อนที่ริมฝีปากของเธอนั้นจะขยับเอ่ย....
“ระ รัก...รักสิ...รักมากด้วย...เพราะรักเลยกลุ้มใจไง และกลัวว่าฟ้าจะทำให้แอ็คเสียใจ...” เธอเอ่ยอย่างน้ำตาค่อยๆ ส่งเสียงสะอึกสะฮื้น และหยาดน้ำตาที่ไหลริน...
“แค่นั้น ก็เพียงพอแล้วละฟ้า....แค่ฟ้ายังรักแอ็ค แอ็คก็ไม่สนใจอีกแล้ว..” ผมที่ดึงร่างของเธอเข้ามาสวมกอด....ซึ่งเธอก็ชะงัก ก่อนที่เธอจะกอดผมตอบและเอ่ยออกมาเบาๆ ว่า...
“ขอบคุณนะ..”
“แอ็คค่ะ...” เธอที่เอ่ยเรียกผม หลังจากที่ผมค่อยๆ ผละออกจากการสวมกอดร่างของเธอ ซึ่งมือไม้ของผมก็ยังคงขยับปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอนั้น...การเรียกของเธอก็ทำให้ผมสนใจอย่างจ้องมอง ก่อนที่เธอจะเอ่ยกล่าวบอกกับผมต่อว่า
“ฟ้าสัญญาค่ะ ว่าฟ้าจะพยายามกลับเป็ฟ้าคนก่อน คนที่แอ็คเคยรู้จักให้ได้” เธอเอ่ยซึ่งทำให้ผมยิ้ม และตอบเธอกลับว่า
“อืออออ....ค่อยๆ เป็ค่อยๆ ไปก็ได้นะ แอ็คไม่รีบ..” ผมเอ่ยและก้มลงประทับริมฝีปากของเธออย่างเบาๆ ซึ่งเธอก็ตอบรับผมด้วยรอยยิ้มอย่างสั้นๆ ...
“อือออออ...” ใช่ ผมไม่รีบร้อน ขอให้เธอเปลี่ยนพฤติกรรมตอนนี้หรอก....สิ่งที่ผม้าในตอนนี้ คืออยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ สาเหตุที่ทำให้เธอเป็เช่นนั้น....แต่ผมก็จะรอให้เธอเป็ฝ่ายเล่าออกมาเอง...
6K
