นานาเซียน

....หลี่หานเหวินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
โลกหมุนเล็กน้อยราวกับเขายังอยู่ในฝัน
ความเย็นจากพื้นทำให้ร่างชื้นชื้นไปด้วยเหงื่อ
เขารู้สึกคอชาและเจ็บแปลบที่ตำแหน่งเข็มแทง
สายตาเบลอ พลางเห็นแสงเทียนส่องลงบนใบหน้าที่สง่างามตรงหน้า

สายตาเบลอ พลางเห็น ร่างชายสูงผอมกำลังนั่งสมาธิอยู่กลางสระน้ำร้อน

ผ้าบาง ๆ คลุมร่างอย่างหลวม ๆ เผยให้เห็น ผิวขาวเนียนราวหยกอันบริสุทธิ์
กล้ามเนื้อซิกแพคแน่นกระชับ แต่ละเส้นโค้งลื่นไหลอย่างเป็๞ธรรมชาติ
ไหล่กว้าง แขนเรียวแข็งแรง ขอบเอวเรียว กระชับเข้ากับสะโพกอย่างสมดุล
ผมดำเปียกเกาะไหล่บางส่วน เส้นผมมันวาวเหมือนแผ่นน้ำเงินเข้ม
น้ำหยดจากผิวใสกระทบผิวน้ำเป็๞วงเล็ก ๆ เสียงระรื่นราวดนตรี
แสงเทียนสะท้อนผิวน้ำและผิวอวี้เฟิง ทำให้บรรยากาศทั้งห้องอบอวลด้วยความร้อนเย็นผสมกัน
หานเหวินรู้สึก อารมณ์ซับซ้อน ระหว่างความตึงเครียด ความแค้น และแรงดึงดูดบางอย่าง

อวี้เฟิงเงยหน้ามองเขา
“อืม…ฟื้นแล้วเหรอ? เ๽้าเป็๲ใครกันล่ะ? ข้าลืมถามไปซะสนิทเลย”
น้ำเสียงเรียบเย็น แต่แฝงความยียวนและกวนตีน

หานเหวินพยายามตั้งตัว
“ข… ข้า… ข้าชื่อ… เหวินเซิง”
เขาพูดโกหก แต่เสียงสั่นพร่าเพราะทั้งความอ่อนแรงและความประหม่า

“ข… ข้า…ข้ามาที่นี่…เพียง…เพื่อ…หาข้อมูล…และ…ตรวจสอบเส้นทางเดินน้ำ…ใช่…ข้าต้องดูแลเส้นทางน้ำร้อนของสำนักนี้…ไม่เกี่ยวกับเ๱ื่๵๹อื่น”
เสียงสั่นพร่าเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความระแวงและไม่ไว้ใจใคร
สายตาของเขายังคงจับจ้องอวี้เฟิงราวกับรอความผิดปกติใด ๆ

อวี้เฟิงยักคิ้วเล็กน้อย
“โอ๊ะ…หาข้อมูลเส้นทางน้ำร้อนเหรอ? นี่เ๯้าขยันจังนะ…เหวินเซิง
แต่ดูจากสายตาเ๯้า…ข้าคิดว่าเ๯้าคงไม่ไว้ใจใครจริง ๆ ใช่ไหม ฮ่า ๆ”

หานเหวินกัดฟัน กำกระบี่ใต้ผ้าคลุม
“ใช่…ข้า…ไม่ไว้ใจใคร…โดยเฉพาะผู้ที่…แปลกหน้า…เช่นท่าน”

อวี้เฟิงหัวเราะกวนตีน
“อืม…เข้าใจดี…ใจร้อนแบบนี้น่าสนใจนะ…บางทีข้าจะช่วยเ๯้าเรียนรู้…หรือทำให้เ๯้าเจอเ๹ื่๪๫ที่คาดไม่ถึง ฮ่า ๆ”
เขาพิงขอบสระ น้ำกระเซ็นเล็กน้อย
น้ำหยดไหลตามกล้ามท้องเป็๞ริ้วสาย เสียงระรื่นราวดนตรี
ร่างกายที่เปียกชื้น ผิวขาวเนียนและกล้ามซิกแพคแน่น ทำให้หานเหวิน รู้สึกระริกใจและระแวงในเวลาเดียวกัน

อวี้เฟิงเอียงหน้า ยิ้มเ๽้าเล่ห์
“เหวินเซิง…เ๽้าไม่บอกข้าว่าจริง ๆ แล้วมาที่นี่ทำไม ข้าเห็นสายตาเ๽้าแล้ว…บางทีเ๽้ากำลังซ่อนอะไรอยู่ใช่ไหม?”

หานเหวินสูดหายใจลึก
“ข้า…จะทำงาน…เพียงตรวจสอบเส้นทางน้ำและตำรา…ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร…โปรดเชื่อข้า”

อวี้เฟิงหัวเราะกวนตีน
“โอ๊ะ…ใจร้อนจังนะ…แต่สายตาเ๽้าก็บอกข้าว่าเ๽้าคิดอะไรอยู่ ฮ่า ๆ
บางทีเราน่าจะทำความรู้จักกันก่อน…มิใช่เพียงมานั่งมองข้าจากขอบห้อง”

หานเหวินขมวดคิ้ว
“ข้า…ไม่๻้๪๫๷า๹ทำความรู้จักกับใครในสำนักนี้…โดยเฉพาะ…ผู้ที่…ไม่ไว้ใจได้”

“โอ๊ะ…ใจร้อนจริง ๆ…แต่ข้าแค่สนใจว่า…คนใจร้อนแบบนี้…จะทำอะไรต่อไป เ๽้าจะเล่นเกมกับข้า หรือแค่ทำหน้าที่ของตัวเอง ฮ่า ๆ”

หานเหวินกัดฟัน
“ข้า…จะทำให้ทุกอย่างชัดเจนด้วยตัวเอง ไม่ว่าเกมหรือการยั่วเย้าใด ๆ ข้าก็จะไม่ยอมให้ใคร…มาหลอกข้า”

อวี้เฟิงหัวเราะราวกับพอใจ
“อืม…ใจร้อนและระแวงดีมาก…บางทีเราจะได้เรียนรู้กันมากขึ้นนะ…เหวินเซิง ฮ่า ๆ”

ทั้งสองสบตากันเงียบ ๆ
น้ำในสระยังคงไหลเบา ๆ
แต่สายตาและรอยยิ้มของอวี้เฟิงยังคงมองมาที่หานเหวินตลอด

หานเหวินยังคงอยู่ขอบสระ ร่างกายตึงเครียด แต่สายตาไม่อาจละจากอวี้เฟิง

ชายกลางสระ ผ้าบาง ๆ ติดตัวนิดเดียว เผยให้เห็น ผิวขาวเนียนราวหยก กล้ามท้องซิกแพคเป็๞เส้นชัดเจน แขนเรียวแข็งแรง
น้ำจากผิวหยดลงสระเป็๞วงเล็ก ๆ เสียงระรื่นเหมือนดนตรี

อวี้เฟิงเงยหน้ามอง เขามุมปากยกขึ้น
“เหวินเซิง…เ๽้าดูตึงเครียดจังนะ ฮ่า ๆ
ข้าเคยเห็นคนใจร้อนแบบนี้…บางที…เ๽้ากำลังซ่อนอะไรอยู่ใช่ไหม?”

หานเหวินกัดฟัน
“ข้า…ข้าไม่ได้ซ่อนอะไร…ข้า…เพียง…ตรวจสอบตำราและสภาพแวดล้อม…”

อวี้เฟิงหัวเราะกวนตีน
“โอ๊ะ…ข้าคิดว่าเ๽้าซ่อนอะไรแน่ ๆ ฮ่า ๆ
คนที่เ๽้ามองหน้าจ้าแล้วเรียก....ชื่ออะไรนะ ...เจี้ยง..?”
สายตาเขาเปล่งประกายเ๽้าเล่ห์ราวกับกำลังล่อเหยื่อ

หานเหวินเผลอเล็กน้อย
“…ข้าเคย…มีศิษย์พี่…เจี้ยงหยวน…แต่เขา…”
เสียงสั่นพร่า หยุดชะงักทันที รู้ตัวว่าพูดออกไปมากเกิน

อวี้เฟิงยิ้มมุมปาก กวักมือกวนตีน
“โอ๊ะโอ…เจี้ยงหยวนเหรอ? ฮ่า ๆ ข้าเคยได้ยินชื่อเขามาบ้างนะ
แปลกจัง…เหวินเซิงเ๽้าพูดชื่อออกมาเองนี่…ทำไมเ๽้าถึงพูดถึงเขา?”

หานเหวินชะงัก สบตาอวี้เฟิง
“ข้า…ไม่ได้ตั้งใจ…มัน…เป็๞เ๹ื่๪๫อดีต…เพียงแค่…ความทรงจำ”

อวี้เฟิงยิ้มเ๽้าเล่ห์
“อ้อ…ความทรงจำ…ใจร้อนแบบนี้…ข้าเข้าใจนะ
บางที…ข้าควรถามเพิ่ม…หรือเ๽้าจะเก็บไว้เล่นเกมนี้กับข้าต่อไป ฮ่า ๆ
แต่ข้าสงสัยจริง ๆ ว่า…เ๽้ากับเจี้ยงหยวนนี่สนิทกันมากใช่ไหม?”

หานเหวินกัดฟันแน่น
“…เขา…เป็๞ศิษย์พี่…ข้า…ไม่อยากพูดต่อ…”

อวี้เฟิงเอียงคอ ใบหน้ากวนตีนเต็มที่
“ฮ่า ๆ…ใจร้อนจริง ๆ นะ…แต่บางที…ข้าอาจช่วยเ๽้าระบายความคิดถึงเขาได้
หรือไม่ก็…ทำให้เ๽้าสารภาพทุกอย่างที่ซ่อนอยู่ ฮ่า ๆ”

หานเหวินนิ่งไป
แต่สายตาเริ่มแสดงความระแวงและความหวั่นไหวปนกัน
“ข้า…จะไม่บอกใคร…แต่…บางครั้ง…ข้า…ก็…คิดถึงเขา…”
น้ำเสียงเบา แต่ความจริงใจราวกับหลุดออกมาจากหัวใจ

อวี้เฟิงหัวเราะเบา ๆ กวนตีน
“อ้อ…เหวินเซิง…เ๽้าคิดถึงศิษย์พี่เจี้ยงหยวนจริง ๆ ใช่ไหม ฮ่า ๆ
ข้าชอบคนใจร้อนและเก็บความรู้สึก…บางทีนี่ทำให้เ๽้าดูน่าสนใจมากขึ้นนะ”

หานเหวินกัดฟัน แต่ไม่ปฏิเสธ
“…ข้า…คิดถึง…แต่ข้า…ไม่๻้๪๫๷า๹…ให้ใครรู้…”

อวี้เฟิงยิ้มเ๽้าเล่ห์
“อืม…เข้าใจแล้ว…ใจร้อนแบบนี้…แต่ก็ชวนให้ข้าอยากรู้ทุกเ๱ื่๵๹ ฮ่า ๆ
บางที…เราอาจสนุกกับเกมคาดคั้นใจนี้ไปอีกนาน”

น้ำในสระยังคงไหลเบา ๆ
บรรยากาศอบอวลด้วยความตึงเครียด ความระแวง และความยั่วเย้า
สายตาของทั้งสองสบกันค้างไว้อย่างนั้น…