ลมเย็นโชยพัดผ่านระเบียงคอนโดหรูยามค่ำคืน เสียงดนตรีจากงานเลี้ยงชั้นล่างดังลอดเข้ามาเบา ๆ แต่ มีนา ไม่ได้สนใจ เธอทอดสายตาออกไปมองแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่าง ความฝันที่จะเป็ดีไซเนอร์ชื่อดังดูเหมือนจะห่างไกลออกไปทุกที เพราะหลังจากบริษัทที่เธอทำงานอยู่ล้มละลาย เธอก็เหลือเพียงเงินเก็บก้อนสุดท้าย และความหวังอันริบหรี่
ในมือของเธอมีสร้อยเส้นหนึ่งที่ดูเรียบง่าย สร้อยที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้ก่อนจะเสียชีวิต มันเป็จี้หยกที่สลักลวดลายเมฆาโบราณ เธอเคยเอาไปให้ร้านอัญมณีดู แต่ก็ไม่มีใครรู้ที่มาของมัน วันนี้เป็วันครบรอบวันเกิดของเธอพอดี เธอจึงหยิบสร้อยเส้นนี้ขึ้นมาอธิษฐาน "ขอให้มีชีวิตที่ดีขึ้นได้ไหมนะ..." เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความสิ้นหวัง
ทันใดนั้น จี้หยกก็เปล่งแสงสีขาวนวลเจิดจ้าออกมา ทำให้มีนาต้องหลับตาลงด้วยความใ เมื่อเธอเปิดตาขึ้นมาอีกครั้ง โลกทั้งใบก็เปลี่ยนไปแล้ว
จากตึกระฟ้าและถนนที่เต็มไปด้วยรถยนต์ มีนากลับพบว่าตัวเองอยู่ในห้องไม้เก่า ๆ ที่มีกลิ่นอับชื้น เสื้อผ้าชุดใหม่ที่สวมอยู่ก็กลายเป็ชุดผ้าเนื้อหยาบสีซีด ทันทีที่เธอพยายามจะลุกขึ้น ประตูก็เปิดออก พร้อมกับหญิงวัยกลางคนรูปร่างผอมกะหร่องเดินเข้ามา "ตื่นแล้วหรืออีมีนา รีบไปทำความสะอาดห้องพระตำหนักของเ้าชายอคินได้แล้ว ชักช้าเดี๋ยวก็โดนเฆี่ยนอีกหรอก!"
มีนาเบิกตากว้างด้วยความใ หญิงตรงหน้าเรียกเธอว่า "มีนา" แต่เธอก็รู้สึกได้ว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธออย่างสมบูรณ์ มันเป็ความรู้สึกที่แปลกประหลาด ราวกับิญญาของเธอถูกดึงมาสวมทับร่างของใครบางคน และที่สำคัญ...ใครคือเ้าชายอคิน? นี่มันเื่บ้าอะไรกัน!
เธอถูกลากไปที่ห้องพระตำหนักซึ่งตกแต่งอย่างหรูหราอลังการตามสถาปัตยกรรมโบราณ มีภาพวาดบนผนังเป็รูปนักรบกำลังรบกับอสูรตัวมหึมาที่ลอยอยู่กลางอากาศ นั่นคือโลกแห่งเทพเซียนในตำนานที่เธอเคยอ่าน! หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและหวาดกลัวไปพร้อมกัน
มีนาใช้เวลาไม่นานนักในการสังเกตสิ่งรอบตัว เธอมองเห็นรูปปั้นเทพเซียนที่อยู่บนแท่นบูชา แววตาของรูปปั้นนั้นดูมีชีวิตชีวา และจี้หยกของเธอก็ส่องแสงสลัว ๆ อีกครั้งในขณะที่เธอเดินผ่าน
"ช่างเป็ทาสที่ไร้มารยาทโดยแท้" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเ็าดังขึ้นจากด้านหลัง มีนาหันไปมอง และหัวใจเธอก็หยุดเต้นไปชั่วขณะ ชายหนุ่มผู้สง่างามราวกับภาพวาดในตำนานกำลังยืนอยู่ตรงหน้า เขาคือ เ้าชายอคิน ผู้ที่ชะตาของเธอถูกผูกติดไว้ด้วยในโลกใบใหม่นี้