สลับร่าง พลั้งชน

เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายวันหลังจากค่ำคืนที่แสนวุ่นวายในคอนโดของ ครูแพรว เหตุการณ์สลับร่างที่เคยทำให้ชีวิตของทั้งคู่ปั่นป่วนกลายเป็นเพียงความลับของทั้งคู่ ที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงมันอีก บรรยากาศในโรงเรียนกลับเข้าสู่สภาวะปกติอย่างน่าประหลาด ครูแพรวกลับมาทำหน้าที่พยาบาลสาวแสนน่ารักใจดีในห้องพยาบาลเหมือนเดิม ส่วน อาร์ต ก็กลับมาเป็นเด็กนักเรียนชาย สวมกางเกงขาสั้น กับรองเท้าผ้าใบตามเดิม

แต่ทุกครั้งที่เขาเดินผ่านห้องพยาบาลแล้วเห็นครูแพรวในชุดพยาบาลสีขาวเดินไปมาอยู่ข้างใน เขามักจะเผลอก้มมองมือหนาๆ และร่างกายของตัวเองแล้วถอนหายใจด้วยความเสียดาย

ในขณะที่อาร์ตกำลังเดินทอดน่องไปตามโถงทางเดินอาคารเรียนด้วยสีหน้าเซื่องซึม วันนี้เขาเพิ่งซ้อมบอลเสร็จ เหงื่อไคลไหลย้อยจนเสื้อนักเรียนเหนียวเหนอะหนะ กลิ่นสาบเหงื่อของผู้ชายทำให้เขารู้สึกพะอืดพะอมอย่างบอกไม่ถูก

เขาเผลอก้มมองมือหนาๆ ที่เต็มไปด้วยรอยถลอกจากการแย่งบอล แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"เฮ้อ... กลับมาเป็นไอ้อาร์ตคนเดิมนี่มันน่าเบื่อชะมัด" อาร์ตพึมพำพลางเตะฝุ่นบนพื้นโถงทางเดิน "คิดถึงตอนเป็นครูแพรวชะมัด... ทั้งตัวหอม ผิวก็นุ่ม แถมใส่ชุดพยาบาลรัดรูปเดินไปไหนก็มีแต่คนเกรงใจ ไม่ต้องมานั่งดมกลิ่นเหงื่อตัวเองแบบนี้"

ความโหยหาในสัมผัสร่างกายที่บอบบางและภาพลักษณ์ที่ดูดีเกินห้ามใจของร่างผู้หญิงเริ่มกัดกินใจหนุ่มของ เขา เขาเริ่มเบื่อชีวิตหยาบๆ แบบเด็กผู้ชาย และลึกๆ เขากำลังรอคอย "โอกาส" ที่จะได้กลับไปสัมผัสโลกที่สวยงามแบบนั้นอีกครั้ง

ในขณะที่อีกฟากหนึ่งของหัวมุมตึก "พิม" ดาวโรงเรียนชั้น ม.5 ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเพียบพร้อมกำลังเดินประคองพานดอกไม้ประดับมุกอย่างสง่างาม วันนี้มีงานต้อนรับคณะกรรมการสถานศึกษา พิมจึงอยู่ในชุดนักเรียนที่เนี๊ยบกริบทุกระเบียดนิ้ว ผมหางม้าถูกรวบตึงด้วยริบบิ้นสีขาวสะอาดตา ถุงเท้าข้อยาวสีขาว ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะเน้นเรียวขาที่เรียวสวยไร้ที่ติ และรองเท้าหนังสีดำเงาวับที่กระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

พิมเดินอมยิ้มน้อยๆ ตามฉบับกุลสตรี สายตาจดจ่ออยู่กับการรักษาความสมดุลของพานในมือ โดยไม่ทันสังเกตเห็น "พายุลูกใหญ่" ที่กำลังจะพัดเข้าหาเธอจากอีกด้านของหัวมุมกำแพง

อาร์ตที่มัวแต่เดินก้มหน้าจมอยู่กับความคิด อยู่ๆ เพิ่งนึกได้ว่าจะเข้าเรียนสาย เลยเร่งความเร็วฝีเท้าขึ้นเพื่อจะรีบไปให้ทันเรียน เขาเลี้ยวโค้งที่หัวมุมตึกอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันระวัง เป็นจังหวะเดียวกับที่พิมเดินสวนมาพอดีในระยะประชิด!

ปึก!

หน้าผากของทั้งคู่ปะทะกันอย่างจัง เสียงพานโลหะที่หลุดจากมือพิมตกลงพื้นดังกังวาน เคร้ง! ดอกไม้และมุกประดับกระจายเกลื่อนพื้นหินอ่อน

แต่ในวินาทีที่สัมผัสกันนั้น "ความรู้สึกภายใน" ของทั้งสองคนกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง อาร์ตที่กำลังโหยหาการกลับไปร่างหญิงปะทะเข้ากับพิมที่กำลังตกใจและวิตกกังวลเรื่องพานดอกไม้ถึงขีดสุด จิตวิญญาณของทั้งคู่ถูกกระชากสลับที่กันในชั่วพริบตาโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

ทุกอย่างเงียบสงัดลง... มีเพียงความมึนงงที่เข้าปกคลุม

อาร์ต ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เขาพบว่าสายตาของเขามองเห็นโลกในมุมที่ต่ำลง ความรู้สึกแรกที่จู่โจมคือความ "ตึง" ของผิวหนังบนศีรษะที่ถูกริบบิ้นรวบผมไว้แน่น และความรู้สึก "โอบรัด" ที่แสนนุ่มนวลของ ถุงเท้าข้อยาว ที่รัดรึงหน้าแข้งของเขาอยู่

อาร์ตก้มมองมือตัวเอง... มันคือมือเล็กเรียวบางที่ขาวเนียนประดุจตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ เขาเริ่มรับรู้ถึงความสั้นพริ้วไหวของกระโปรงนักเรียนจีบรอบที่คลุมต้นขาบอบบางของเขาไว้

"ระ... ร่างนี้มัน... พิม ม.5 งั้นเหรอ?" อาร์ตพึมพำออกมาด้วยเสียงหวานใสที่ฟังดูบริสุทธิ์จนเขาใจสั่น

"ยัยพิม! เป็นอะไรไหมลูก!" เสียงกลุ่มเพื่อน "นางฟ้า" ของพิมนับสิบคนวิ่งกรูเข้ามาหาทันทีที่เห็นเพื่อนล้มลง "ตายแล้ว! พานพังหมดเลย พิม... ทำไมเดินซุ่มซ่ามแบบนี้ล่ะลูก หน้าซีดเชียว!"

เพื่อนๆ ไม่รอช้า ต่างรีบเข้ามาประคองร่างของอาร์ต (ในร่างพิม) ให้ลุกขึ้น โดยไม่มีใครสังเกตเห็นแววตาอันเปลี่ยนไปที่ซ่อนอยู่ในร่างสาวน้อยแสนหวาน

"ไปเร็วพิม! อย่าเพิ่งห่วงพาน เสื้อยับและเปื้อนฝุ่นหมดแล้ว เดี๋ยวพวกเราพยุงไปห้องแต่งตัวไปแต่งตัวใหม่ก่อน แขกผู้ใหญ่จะมาแล้วนะ ต้องไปรีบจัดการด่วนเลย!"

อาร์ตในร่างพิมถูกกลุ่มเด็กสาวห้อมล้อมและกึ่งลากกึ่งจูงเดินออกไปจากตรงนั้นทันที เขารู้สึกถึงแรงบีบที่ต้นแขนบอบบางและการถูกสัมผัสเนื้อตัวอย่างใกล้ชิดแบบที่ผู้ชายไม่เคยได้รับ ทิ้งให้ร่างเดิมของเขา (ที่มีจิตวิญญาณของพิมอยู่) นั่งนิ่งอึ้งอยู่ท่ามกลางซากดอกไม้ที่พังทลาย...

อาร์ตกำลังจะได้รับบทเรียนบทใหม่ ในฐานะ "ตุ๊กตาหน้าร้าน" ที่ต้องถูกจับแต่งตัวและรักษาภาพลักษณ์ให้สมบูรณ์แบบที่สุด ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่รอชมความงามของเขา!

[จบบทที่ 53]