ิเฟยหลงกำลังตรวจดูอาการของลู่เจียวจิงจึงพบว่านางถูกพิษของแคว้นฉิน เหมือนกับที่นิยายได้บอกเอาไว้ไม่มีผิด หว่านชิงเยว่มองไปที่นางเอกของเื่ไม่วางตาคนอะไรสวยมาก สวยมากๆ เลยไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยายถึงว่าทั้งพระเอกกับพระรองถึงหลงรักนางเมื่อพบหน้าครั้งแรก ขนาดปลอมตัวยังขนาดนี้หากจัดเต็มจะขนาดไหน ถึงแม้สีหน้าจะดูซีดเซียวไปบ้างแต่ก็ยังงดงามมาก หว่านชิงเยว่มองลู่เจียวจิงไม่วางตาด้วยสีหน้าเคลิบเคริ้มจนทำให้ทุกคนมองหน้านางแปลกๆ
“ข้าถอนพิษให้นางหมดแล้วให้นางนอนพักสัก2-3วันกินยาที่จัดไว้ให้หมดร่างกายก็จะฟื้นตัวเร็วยิ่งขึ้น”
“ขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือไม่ทราบว่าท่านมีนามว่าอะไร”
ลู่จิ้นฝานคารวะขอบคุณท่านหมอที่ช่วยลู่เจียวจิงเอาไว้ เพราะว่าหากไม่ได้เขาช่วยนางคงอาการหนักกว่านี้มากเพราะพิษของแคว้นฉินรุนแรงมากตั้งใจหมายเอาชีวิตกันเลยที่เดียว
“ข้าซูจิ้นเหิง ท่านไม่ต้องขอบคุณข้า ข้าเพียงทำตามที่ลูกแมวน้อยบอกให้ช่วยเท่านั้น”
ิเฟยหลงหันมาจ้องทางหว่านชิงเยว่จนนางสะดุ้ง เพราะว่านางกำลังจ้องมองสังเกตุสีหน้าของเขาอยู่ว่ามีอาการตกหลุมรักนางเอกหรือเปล่า เพราะตามเนื้อเื่เขาค่อนข้างเอาแต่ใจพอรักก็แย่งชิงทันทีนางต้องคอยระวังไม่ให้เขาลักพาตัวนางเอกไปจนต้องเสียเื่ ไม่ทันคิดว่าเขาจะหันกลับมา นางถึงกลับหลบตาเขาแทบไม่ทันได้ยินเพียงเสียงหัวเราะดังในลำคอเบาๆ จากเขาเท่านั้น
หว่านชิงเยว่ละล้าละลังไม่รู้จะทำอะไรต่อนางเหนื่อยมาก เจ็บก้นจนทนไม่ไหวยืนจะไม่อยู่แล้ว อยากอาบน้ำแล้วก็นอนพักผ่อนมากแต่ก็ไม่รู้ว่าจะพักที่ไหนไม่เห็นใครพูดอะไรเลยต่างคนต่างเงียบกันหมดนางเริ่มทนไม่ไหวคงไม่ใช่ว่าต้องยืนอยู่แบบนี้ทั้งคืนหรอกนะ
“ขอถามอะไรนิดนึงนะเ้าคะ เออ ข้าต้องไปพักตรงไหนเ้าคะ หรือจะให้ข้าอยู่ที่กระโจมเดียวกับองค์หญิงเ้าคะ”
หว่านชิงเยว่เอ่ยถามเบาๆ อย่างเกรงใจ ค่ายทหารมีแต่ผู้ชายมีผู้หญิงแค่นางกับองค์หญิงสองคนเท่านั้นพักด้วยกันจะได้ไม่ต้องลำบาก นางนอนที่พื้นเองก็ได้ปัดๆ หน่อยก็พอจะนอนได้แล้วอาจจะขอเสื้อคลุมสักตัวเพราะตอนนี้อากาศเริ่มหนาวแล้ว อยากอาบน้ำด้วยแต่ก็เกรงใจไม่อยากให้ใครว่าเื่มาก จึงตัดสินใจพูดเื่นี้ขึ้นมา เพื่อให้ทุกคนรู้ตัวว่าควรออกไปได้แล้วนางจะได้นอนสักทีนึง
ลู่จิ้นฝานมองหน้าหยางิหลง เพื่อหาทางออกเพราะกระโจมนี่ของเขาได้มอบให้ลู่เจียวจิงไปแล้ว ที่พักมีไม่พอเพราะไม่ได้เตรียมเอาไว้ด้วยเพราะเดินทางกระทันหันเลยไม่ได้แจ้งล่วงหน้าหากมีแต่บุรุษคงไม่ต้องคิดมากนี่เป็สตรีแถมเป็สตรีถึงสองคน ครั้นจะให้หว่านชิงเยว่นอนกับลู่เจียวจิงก็คงไม่ได้เตียงที่มีนอนได้แค่คนเดียวเท่านั้นเขาไม่ยอมให้นางต้องนอนพื้นแข็งๆ แน่ๆ งั้นก็คงมีกระโจมของหยางิหลงเพียงเท่านั้นจึงต้องถามเ้าของกระโจมก่อนว่าได้หรือไม่
“เ้าไปพักที่กระโจมพี่ก่อนเถอะนอนที่นี่ไม่ได้เพราะพี่ไม่ยอมให้เ้านอนพื้นแน่นอน มาเถอะเดี๋ยวพี่จะพาไป”
หยางิหลงพูดพลางจูงมือหว่านชิงเยว่ทำท่าจะเดินออกไป ิเฟยหลงก็ดึงมือนางกลับมาจนตัวลอย
“นางจะไปพักกับเ้าได้อย่างไรนางเป็ผู้หญิงแล้วอีกอย่างข้าไม่ไว้ใจเ้าด้วย”
“ข้าไม่ไปพักกับใครทั้งนั้นแหละข้าเหนื่อยมากไม่อยากมาทะเลาะไม่งั้นข้าก็จะนอนตรงนี้นี่แหละ”
หว่านชิงเยว่ทรุดลงนั่งพื้นอย่างหมดแรง ทำไมพวกผู้ชายถึงเื่มากกันนักนะ
“เ้านอนตรงนี้เดี๋ยวจะไม่สบายเอา ข้าไม่ได้พักกระโจมเดียวกันกับนางข้าแค่บอกให้นางไปพักที่กระโจมของข้า เ้าเดินไม่ไหวเดี๋ยวพี่อุ้มเ้าแล้วกันนะเยว่เออร์”
หยางิหลงไม่รอคำตอบจากใครก้มลงอุ้มหว่านชิงเยว่จนนางใรีบกอดคอเขาเอาไว้เพราะกลัวจะตก ิเฟยหลงรีบเดินตามออกไปนึกเหม็นขี้หน้าเ้าิหลงนั่นจนอยากจะฆ่าให้ตาย ที่บังอาจมาอุ้มลูกแมวน้อยของเขาต่อหน้าต่อตา
“ท่านปล่อยข้าลงเถอะเ้าคะ ข้ามีขาข้าเดินเองได้”
“พี่รู้ว่าเ้ามีขาแต่พี่ก็รู้ว่าเ้าไม่มีแรง เ้าขี่ม้ามาไกลขนาดนี้เป็ไปไม่ได้ที่จะไม่เ็ป ขนาดพี่เป็ผู้ชายฝึกขี่ม้าทุกวันก็ยังปวดเมื่อยแล้วเ้าที่ไม่ค่อยได้ขี่ม้าเหมือนกับพี่จะทนได้อย่างไร”
หยางิหลงอุ้มนางมาวางไว้ที่เตียงอย่างทะนุถนอม แล้วค่อยๆ ปล่อยแขนออกจากร่างบางช้าๆ อย่างเสียดายรู้สึกว่ากระโจมของเขามันใกล้เกินไปด้วยซ้ำเขาอยากจะอยู่กับนางนานๆ ต่ออีกสักหน่อย
“เดี๋ยวพี่ให้คนยกน้ำอุ่นเข้ามาให้เ้าอาบจะได้สบายตัวขึ้น อีกสักพักพี่จะเอายามาให้ เดี๋ยวพี่กลับมา”
“เออ..ขอบคุณเ้าค่ะ ถ้าหากไม่รบกวนจนเกินไปข้าขอยืมชุดของท่านได้มั้ยเ้าคะ ตอนมาข้าไม่ได้เตรียมอะไรมาเลยอยู่ๆ สหายของท่านก็ลากข้ามาที่นี่โดยไม่ได้ให้ข้าทำใจเลยสักนิด”
หว่านชิงเยว่แอบบ่นถึงเ้าหน้าั์นิดหน่อยแล้วก็รู้สึกเกรงใจหยางิหลงแต่ก็ไม่รู้จะขอกับใคร ไม่อยากจะขอชุดจากพระรองหน้าั์นั่น แต่ชุดนี้ของนางที่ใส่อยู่มันเน่ามาก นางกะว่าจะซักคืนนี้เอาไว้เปลี่ยนพรุ่งนี้ตอนกลับบ้าน
หยางิหลงอมยิ้มคิดภาพนางใส่ชุดของเขาจะเป็อย่างไรนะ เพียงแค่คิดหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นทันที
“แฮ่ม! ดะได้สิเดี๋ยวพี่หยิบมาให้”
หยางิหลงหยิบชุดสำหรับนอนสีขาวมาให้ นางจับดูเนื้อผ้าหนาใช้ได้ดูแล้วหากใส่ก็ดูไม่โป๊เท่าไหร่จึงเอ่ยขอบคุณเขาที่มีน้ำใจเสียสละที่นอนให้แต่ไม่กล้าถามว่าเขาจะไปพักที่ไหนเพราะไม่อยากจะรู้สึกผิดไปมากกว่านี้
ไม่นานได้ยินเสียงคนเปิดกระโจมก็นึกว่าหยางิหลงเอายามาให้กลับพบว่าเป็ิเฟยหลงที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ตรงทางเข้ากระโจม
“พี่ไม่ชอบที่เ้าสนิทสนมกับเ้าิหลงนั้น อย่าให้มันเข้าใกล้แบบนี้อีกไม่งั้นพี่จะ..”
“จะทำไมเ้าคะ ข้าจะสนิทกับใครมันก็เื่ของข้าท่านมาเกี่ยวอะไรด้วย ข้าไม่ชอบยุ่งกับผู้ชายของคนอื่น ไม่ชอบแย่งของใคร หากว่าพี่ิหลงไม่มีใคร แล้วเขารักและมีเพียงข้าคนเดียว ข้าผิดหรือที่จะเลือกคนแบบนี้เป็คู่ชีวิต”
หว่านชิงเยว่พูดแย้งขึ้นมาด้วยความโมโหทีเขามีเมียตั้งหลายคนยังทำได้นี่นางยังไม่ได้มีใครกับมาว่าแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน
“พี่ก็ไม่มีใครมีเพียงเ้าคนเดียวเหตุใดเ้าถึงไม่เชื่อพี่บ้าง เื่นั้นมันผ่านมานานแล้วพี่เองก็ไม่ได้กลับไปที่นั้นแล้ว เ้าจะให้พี่ทำอย่างไรเ้าบอกพี่สิ แต่อย่าบอกว่าเ้าจะไปชอบคนอื่นพี่ทนไม่ได้”
เสียงของิเฟยหลงแ่เบาลงเหมือนคนกำลังหมดแรง เขารู้สึกว่านางกำลังจะเลิกยุ่งกับเขาแล้วไม่นึกว่าความสุขในวันนั้นที่นางยอมตกลงคบกันมันจะหายไปในวันนี้
“หากว่าพี่ย้อนเวลากลับไปได้พี่จะไม่ตามพระทัยเสด็จแม่เลย แต่พี่ทำแบบนั้นไม่ได้ ลูกแมวน้อยอย่าได้ทรมานพี่แบบนี้เลย”
“หากท่านคิดจริงจังกับข้าอย่างที่ท่านพูดจริงๆ ท่านต้องพิสูจน์ตัวเอง ไม่ใช่แค่คำพูดทำให้ข้าเห็น ข้าดูที่การกระทำเท่านั้นข้าไม่ชอบความรู้สึกที่ต้องมานั่งระแวง อีกอย่างท่านต้องยอมรับความจริงว่าท่านมีสนมอยู่ที่วังมากมายอย่างที่ท่านว่าจริงๆ ป่านนี้ไม่ใช่ว่าลูกท่านจะโตขนาดไหนแล้วก็ไม่รู้”
“จะมีได้อย่างไรในเมื่อพี่ยังไม่มีอะไรกับพวกนางหากว่ามีคงไม่ใช่กับพี่แล้ว”
คำพูดของเขาทำให้นางต้องอ้าปากค้าง โม้แล้ว อย่าบอกนะว่ายังไม่เคย ิเฟยหลงเห็นอาการของนางก็หน้าแดงหูแดง
“อย่าบอกนะว่า..โกหกข้าไม่เชื่อ”
“จริง ตอนนั้นพี่อายุแค่16ปีอยู่ๆ พวกนางก็เข้ามา..พี่ก็เลยหนีมา”
ิเฟยหลงไม่กล้าเล่าละเอียดเพราะอับอายหากนางรู้ ตอนนั้นเสด็จแม่รู้ว่าเขาไม่เคยจึงได้ส่งพวกนางที่เคยมีประสบการณ์มาสอนเขาก่อนที่จะได้เจอกับสนมจริงๆ พวกนางมาแต่ล่ะคนแต่งหน้าแต่งตาจัดพร้อมกับพรมน้ำหอมมากมายจนเวียนหัวแถมส่งมาทีล่ะ3คนจนเขาหวาดกลัวพวกนางจนทนไม่ไหวหนีมาจนกระทั่งทุกวันนี้ยังไม่กล้ากลับไปเจอ
“หากเ้าไม่เชื่อพี่จะพาเ้าไปเจอไปถามกับเสด็จแม่ของพี่ได้เลย เ้าต้องเชื่อพี่นะในเมื่อพี่พูดเื่น่าอายของพี่ให้เ้ารู้แล้วแบบนี้”
“เออ..ข้าว่าเดี๋ยวเราค่อยคุยกันอีกทีตอนนี้ข้าไม่ไหวแล้วจริงๆ”
ิเฟยหลงพยักหน้าหงอยๆ ยื่นมืเอายามาให้นางเขาได้ยินที่นางพูดกับหยางิหลงเมื่อครู่แล้วจึงเตรียมเอาไว้ให้นาง
หลังจากนั้นก็มีคนเอาน้ำอุ่นมาส่งให้นางได้อาบ พอได้อาบน้ำก็สบายขึ้น รู้สึกว่ายาของหมอเทวดาน่าจะได้ผลนางรู้สึกไม่ค่อยเจ็บมากแล้ว ทายาเสร็จแล้วก็ล้มตัวลงนอน โดยลืมแม้กระทั่งว่าหยางิหลงบอกว่าจะกลับมา
2K
![[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1765398603_25410050.webp)
