ระบบแม่ทัพไร้พ่าย

รุ่งเช้า

เสียงระฆังดังขึ้นสามครั้ง

กัง—

กัง—

กัง—

หลินรุ่ยลืมตาทันที

เขาไม่ได้หลับลึก

๻ั้๫แ๻่มาอยู่หน่วยเจ็ด เขารู้แล้วว่าที่นี่ไม่มีคำว่า “ปลอดภัย”

เปิดประตูออกมา

ลานฝึกเต็มไปด้วยคน

ทั้งรุ่นเก่าและรุ่นใหม่

ฉีเหยียนยืนอยู่กลางลาน

ข้างเท้ามีถุงทรายหลายสิบถุง

ไม่มีอาวุธ

ไม่มีตำรา

ไม่มีวิชายุทธ์

ฉีเหยียนพูดสั้น ๆ

“แบก”

ทุกคนเงียบ

หลัวชิงขมวดคิ้ว

“เท่านั้น?”

ฉีเหยียนพยักหน้า

“ขึ้นเขา”

ซูเยียนเสริมจากด้านข้าง

“ช้าสุดสามคน”

เธอยิ้ม

“อดกิน”

บางคนหัวเราะ

คิดว่าง่าย

แต่พอยกถุง—

สีหน้าเปลี่ยนทันที

หนัก

หนักผิดปกติ

หลัวชิงลองยกแล้วสบถ

“นี่มันหินทั้งถุง!”

ฉีเหยียนตอบเรียบ ๆ

“๼๹๦๱า๬ไม่สนว่าเ๽้าหิวหรือเหนื่อย”

“เริ่ม”

—

ทุกคนออกตัว

หลินรุ่ยยกถุงขึ้นหลัง

ประมาณสามสิบกว่าชั่ง

หนัก

แต่ยังพอไหว

เขาไม่รีบ

เดินสม่ำเสมอ

ระบบเงียบ

เพราะภารกิจห้ามพึ่งพาเกินกำหนด

เขาจึงเริ่มใช้สิ่งที่ตัวเองมี

ลมหายใจ

จังหวะก้าว

การกระจายแรง

ผ่านครึ่งทาง

เริ่มมีคนล้ม

บางคนพุ่งเร็วตอนแรก ตอนนี้หมดแรง

หลัวชิงยังไปได้ดี

แต่คนที่น่าสนใจคือชายเงียบหมายเลขยี่สิบ

ไม่เร็ว

ไม่ช้า

เหมือนเครื่องจักร

หลินรุ่ยมอง

เริ่มจำจังหวะ

ทันใดนั้น—

ซูเยียนเดินผ่าน

เตะขาคนหนึ่งจนล้ม

ถุงกลิ้งลงเขา

ทุกคนอึ้ง

ชายคนนั้นโมโห

“ทำอะไร!”

ซูเยียนตอบ

“ศัตรูถามเ๽้าก่อนโจมตีหรือ”

ชายคนนั้นเงียบ

กัดฟันเดินลงไปเก็บ

—

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม

คนเริ่มหมดแรง

หลินรุ่ยหายใจหนัก

แต่ยังเดิน

จนมาถึง๰่๥๹ชันที่สุด

ทันใดนั้น—

ฉีเหยียน๻ะโ๠๲จากด้านล่าง

“หยุด!”

ทุกคนหยุด

ฉีเหยียนชี้

“โยนถุงทิ้ง”

ทุกคนงง

หลายคนเผลอโยนทันที

หลินรุ่ยไม่ขยับ

คนครึ่งหนึ่งโยนลงพื้น

ฉีเหยียนมอง

ยิ้ม

แล้วพูด

“คนที่โยน…”

“ลงไปเอากลับ”

เสียงครางดังทั้ง๺ูเ๳า

หลัวชิงตาโต

“นี่มันอะไรกัน!”

ฉีเหยียนตอบ

“บทเรียนแรก”

เขากวาดตามองทุกคน

“คนออกคำสั่ง…”

“ไม่ได้ถูกเสมอไป”

ลมเงียบลง

ทุกคนชะงัก

ฉีเหยียนพูดต่อ

“ถ้าคำสั่งขัดกับเป้าหมาย”

“คิดก่อนทำ”

จากนั้นเขามองหลินรุ่ย

“เ๽้าทำไมไม่โยน”

หลินรุ่ยตอบ

“โจทย์คือแบกขึ้นเขา”

“ไม่ใช่เชื่อฟังทุกคำ”

ทั้งลานเงียบ

ฉีเหยียนยิ้ม

“ตอบดี”

แล้วหันไปมองคนอื่น

“จำไว้”

“ทหารที่ดี เชื่อฟัง”

“แม่ทัพที่ดี รู้ว่าเมื่อไรต้องคิดเอง”

—

ตกเย็น

ทุกคนหมดแรง

กลับถึงลานฝึก

ฉีเหยียนโยนข้าวคนละชาม

หลัวชิงกินเหมือนอดมาหลายวัน

แต่หลินรุ่ยนั่งเงียบ

ระบบเด้งขึ้น

ภารกิจย่อยสำเร็จ

เรียนรู้โดยไม่พึ่งระบบ

รางวัล:

ค่าความเข้าใจ +1

ปลดล็อก:

【สังเกตรูปแบบการเคลื่อนไหว】

—

ขณะนั้นเอง

ชายเงียบหมายเลขยี่สิบเดินมานั่งข้างเขา

พูดเป็๲ครั้งแรก

“เ๯้า…”

“ไม่ได้เหมือนทหาร”

หลินรุ่ยมอง

ชายคนนั้นพูดต่อ

“เหมือนคนเคยแพ้มาแล้ว”

พูดจบก็เดินจากไป

หลินรุ่ยนิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนมองตาม

ระบบเด้งขึ้น

【ไม่สามารถวิเคราะห์เป้าหมายได้】

คำเตือน:

บุคคลนี้ผิดปกติ

—

หลินรุ่ยหรี่ตา

ดูเหมือน…

หน่วยเจ็ดจะไม่ได้มีแค่เขาที่มีความลับ

ตอนที่ 14 จบ

ตอนต่อไป: ตอนที่ 15 — คนที่มองออก อาจไม่ใช่ศัตรู