พีท ยืดแขนเพื่อบิดความเมื่อยล้าสายตาคมเข้มมองมาพร้อมกับยิ้มเ้าเล่ห์ “สรุปว่าเย็นนี้ไปกินชาบูที่ไหนกันแน่นะ?”
อันนา ที่กำลังเก็บของชะงักไปนิดหน่อยก่อนตอบ“โชติบอกว่าร้านชาบู หน้ามอ ร้านเดิมที่เคยไปกินประจำ”
พีท เงยหน้ามองหญิงสาวอย่างช้า ๆ ก่อนลากเสียงถาม“ที่เคยไปกินประจำ….ไปกินด้วยกันบ่อยรึไง?” เสียงเขาดูไม่สบอารมณ์มากนักเมื่อได้ยินคำตอบ
อันนา เงยหน้าขึ้นมองพีทที่จู่ ๆก็เปลี่ยนท่าที สีหน้าเขาดูนิ่งขึ้น แต่แววตากลับมีอะไรบางอย่างแฝงอยู่
“ก็… เคยไปกินด้วยกันบ้างเป็ครั้งคราว”เธอขมวดคิ้ว “ทำไมหรอ?”
พีท เท้าแขนลงกับโต๊ะ จ้องเธอนิ่ง“ไปกันบ่อยแค่ไหน?”
หญิงสาว เริ่มรู้สึกแปลก ๆกับน้ำเสียงและท่าทางของเขา “ก็… หลายครั้งอยู่ ทำไม นายมีปัญหาหรือไง?”
พีท พ่นลมหายใจออกมาเบา ๆก่อนยืดตัวขึ้นเต็มความสูง “เปล๊า~ แค่สงสัยว่าไปกันแค่สองคนหรือไปกันหลายคน”
อันนา เลิกคิ้ว “บางทีก็หลายคนบางทีก็แค่ฉันกับโชติ”
คำตอบนั้นทำให้ พีท ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะหรี่ตาลงเล็กน้อย “แค่เธอกับโชติ?”
อันนา เริ่มจับสังเกตได้ว่าเขาดูไม่พอใจ
“อืม บางครั้งก็แค่ฉันกับโชติสองคนทำไมหรอ?”
พีท จ้องเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแค่นหัวเราะเบาๆ “ไม่หรอก… ก็ดี”
“ก็ดี? นายหมายความว่าไง?”
“ก็หมายความว่า… ไม่นึกเลยว่าโชติจะสำคัญขนาดที่เธอไปกินข้าวกับเขาแค่สองคนได้บ่อยๆ” พีท พูดเสียงเรียบ แต่แววตาไม่ปกติเลยสักนิด
“นี่นาย ฉันจะไม่มัวมาทะเลาะกับนายแล้วละฉันจะรีบไป โชติรออยู่” หญิงสาวรีบสะบัดหน้าหนีและรีบเดินหนีห่างจากตัวเขาอย่างเร็วและก่อนที่เธอจะก้าวพ้นประตูห้อง
ทันใดนั้น….
หญิงสาวหัวใจต้องเต้นโครมครามขึ้นอีกครั้งเมื่อถูก พีท รั้งตัวเข้าไปติดกับชั้นเอกสาร มุมนี้ของห้องเงียบสงัดมีเพียงเธอกับเขา ล้อมรอบด้วยเงาของชั้นเอกสารสูงที่บดบังร่างของทั้งสองคนจากสายตาของคนภายนอก
เขาคว้าเอวของอันนาเข้ามาในอ้อมแขนอย่างรวดเร็วดึงร่างของเธอให้แนบชิดกับตัวเขา แขนของเขากอดรัดเธอไว้อย่างแ่า
เนื้อแน่นกำยำของเขาประทะกับอกอิ่มนุ่มของเธออย่างไม่มีที่ว่างจนเธอหายใจแทบไม่ออก ความรู้สึกร้อนผ่าวเกิดขึ้นมาก่อนพุ่งเข้าเต็มหัวใจเธอพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่สามารถหลบหลีกได้
“….นี่นายจะทำอะไร…นี่มันในตึกเรียนนะ…นายอย่าทำบ้าๆอะไรอีกนะ?” หญิงสาวใ เธอพยายามคุมเสียงตัวเองให้มั่นคงแต่ก็รู้ดีว่ามันสั่นเล็กน้อย
พีท ไม่ตอบ โน้มหน้าอันหล่อเหลาลงมาจ้องมองเธอด้วยดวงตาคมกริบ
สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนทั้งขุ่นเคือง หงุดหงิด และบางอย่างที่อันนาไม่กล้าตีความ
“เธอกับโชติสนิทกันขนาดนั้นเลยเหรอ?” น้ำเสียงของ พีท ต่ำลง ดุดันกว่าปกติ
“สนิทกันขนาดที่ไปกินข้าวกันสองคนบ่อยๆ เลยรึ?”
อันนา เม้มริมฝีปาก พยายามไม่แสดงพิรุธแม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา
“มันก็แค่…เื่ปกติของเพื่อนกัน”
พีท แค่นหัวเราะเบา ๆก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนปลายจมูกแทบแตะกัน
“เพื่อนกัน!!! สนิทแบบแแ่เนื้อเหมือนเธอกับฉันตอนนี้เลยรึเปล่า?” เขาทำไมถึงรู้สึกไม่พอใจอย่างนี้นะ
อันนา อ้าปากจะเถียงแต่คำพูดกลับสะดุดเมื่อััถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของ พีท ที่อยู่ใกล้จนแทบััได้
“หรือว่า…” พีทเอียงคอเล็กน้อยดวงตาเป็ประกายอย่างอันตราย
“เธอให้สิทธิ์ความแแ่นั้นด้วยความเต็มใจแค่นายหน้าตี๋นั่นเพียงคนเดียว? ”
อันนา กัดริมฝีปากแน่น สายตาและร่างกายของพีทตรึงเธอไว้จนไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้
เธอควรจะผลักเขาออกไป เธอควรจะโต้เถียงแต่ทำไม… ทำไมร่างกายของเธอกลับแข็งทื่อ หัวใจเต้นรัว และแก้มก็ร้อนขึ้นทุกที?
หญิงสาวใจเต้นไม่เป็จังหวะขณะที่เธอยืนอยู่ตรงนั้น ความรู้สึกเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเธอเธอยังไม่ลืมการััที่ร้อนแรงและหนักหน่วงของพีทที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นเร็วเกินไป
"นี่นายปล่อยฉันได้แล้วนะ..."เสียงเธอสั่นนิดหน่อย พยายามแกะมือของเขาออก แต่เธอไม่อาจจะสู้แรงกอดอันมหาศาลของชายหนุ่มได้เลย
ยิ่งเธอดิ้นรนร่างกายของเธอก็เบียดเสียดเข้ามาหาร่างกายกำยำของเขามากกว่าเดิมสองเต้าก็เบียดเสียดสีไปมากับแผ่นอกที่กว้างใหญ่ของเขา นั่นยิ่งกระตุ้นอารมณ์ชายของเขาให้เริ่มพลุ่งพล่านขึ้นอีกครั้ง
เขา โน้มตัวเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้นริมฝีปากของเขาเกือบจะัักับแก้มของเธอ
อันนา สั่นเทาความรู้สึกสับสนผสมปนเปกันไปหมด เธอไม่สามารถปฏิเสธเขาได้แต่ก็ไม่สามารถยอมรับได้อย่างเต็มใจเช่นกัน
พีท รั้งมือขึ้นมาแตะข้างแก้มของเธอลูบไล้ปลายนิ้วเบา ๆ อย่างระมัดระวัง
ขณะที่สายตาของเขายังคงจ้องมองใบหน้าได้สัดส่วนของอันนา ดวงตาอันกลมโตที่จ้องมองเขาด้วยความหวาดหวั่น แต่ยั่วยวนเขายิ่งนัก แม้ใครจะมองว่าเธอหน้าตาธรรมดาภายใต้กรอบแว่นตา แต่สำหรับเขา ทุกอย่างที่เธอเป็มันกลับมีเสน่ห์ในแบบของมันเอง
มือของเขาค่อยๆคลายจากการกอดรัดเอวหญิงสาว เคลื่อนมาถอดแว่นตาของเธอออกพร้อมวางมันอย่างเบามือไว้ที่ชั้นเอกสารทำให้มองเห็นดวงตากลมโตของเธอได้อย่างถนัด มันช่างอ่อนหวาน อ่อนโยนเมื่อเธอมองมาที่เขา ทำไมเขาถึงชอบสายตาของหญิงสาวเหลือเกิน
"อันนา..." พีทพูดเสียงต่ำจ้องมองมาที่ริมฝีปากที่ยั่วยวนนั่นอีกครั้ง เขาโหยหาความอ่อนหวานของมันอยู่ร่ำไป
หญิงสาว เองก็ไม่สามารถหลบสายตาของเขาได้รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอกำลังหายไปในขณะที่เธอกำลังยืนอยู่ตรงนี้กับ พีท
เมื่อเขามองมาที่ริมฝีปากอันบางอิ่มของเธอเขาก็ไม่รอช้า และเขาจงใจทำสิ่งที่อันนาไม่ทันได้ตั้งตัวทันที…
29K
![RINGER [ริงเกอร์: สงครามแหวนมนตรา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1588630049_23434104.webp)
