หลังจากฉากไคลแมกซ์บนโซฟาแดงที่จบลงด้วยการ "แตกใน" อันลึกซึ้ง ทุกคนในกองต่างคิดว่านั่นคือที่สุดแล้ว แต่พี่จูนยังมี "ะุนัดสุดท้าย"
มันคือฉากที่เล็กที่สุด... แต่สำคัญที่สุด
"โอเคทุกคน!" เสียงพี่จูนดังไปทั่วสตูดิโอสีขาวที่บัดนี้ดูโล่งโหวงเหวง "นี่คือช็อตสุดท้ายจริงๆ! ช็อตปิดปก! ช็อตโปสเตอร์!"
ทีมงานที่กำลังเริ่มอ่อนล้ากลับมาตื่นตัวอีกครั้ง
เรมิ ภาสิกา ถูกเรียกกลับเข้าฉาก เธอเพิ่งไปทำความสะอาดร่างกายจากฉากที่แล้ว และกลับมาด้วยใบหน้าที่ถูกเติมแต่งใหม่... สวยคม... ไร้ที่ติ
"ทัต!" พี่จูนเรียก "ตาคุณ... นี่คือซีนปิดปก พี่้าพลังของคุณ แต่เรมิ... พี่้าสายตาของหนู"
เคนได้ทำหน้าที่ของเขาไปแล้วในฉากอารมณ์ คราวนี้ถึงตาของ "ทัต" ชายผู้เจนจัดและทรงพลัง ที่จะมามอบ "ลายเซ็น" สุดท้ายให้กับผลงานชิ้นนี้
ฉากเล็กๆ นี้ ไม่มีอะไรมาก...
เรมินั่งคุกเข่าอยู่กลางพื้นสีขาว... เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย... จ้องตรงมาที่เลนส์กล้องหลัก
สายตาของเธอ... ไม่ใช่สายตาที่อ้อนวอน... ไม่ใช่สายตาที่ยอมจำนน...
มันคือสายตาของ "ผู้ชนะ"
ทัตยืนอยู่ข้างกล้อง... นอกเฟรม... เขากำลัง "ทำงาน" อย่างมืออาชีพ... ใช้มือของเขาเอง รู้งาน... เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับ "ช็อต" ที่สมบูรณ์แบบที่สุด
นี่ไม่ใช่ฉากเซ็กส์... นี่คือ "การถ่ายทำ"
"เรมิ... จ้องกล้อง... ใช่... แบบนั้น..." พี่จูนบรีฟเสียงเครียด "ทัต... พร้อมนะ... พี่จะนับ..."
ทัตพยักหน้า... เหงื่อซึมที่ขมับ... นี่คือแรงกดดันมหาศาล... มันต้องออกมาสวยงามในเทคเดียว
"สาม... สอง... หนึ่ง... แอคชั่น!"
ทัตก้าวเข้ามาในเฟรม...
เขายืนอยู่เหนือเรมิที่คุกเข่าอยู่...
กล้องซูมไปที่ใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติของภาสิกา...
ทัตคำรามในลำคอ... เกร็งร่าง...
"อ๊ากกกก!"
และเขาก็ "แตก"
น้ำรักสีขาวขุ่นพุ่งกระฉูด... สาดกระจาย...
มันคือ "ฉาก Facial" แตกบนหน้า
แต่มันคือศิลปะ...
น้ำรักสาดลงบนแก้มเนียน... บนปลายคาง... บางส่วนกระเซ็นไปโดนหน้าผาก...
และตลอดเวลาที่เกิดขึ้น...
เรมิ "ไม่กะพริบตา"
เธอไม่หลบ... ไม่เบือนหน้าหนี... ไม่แสดงอาการรังเกียจ...
เธอยังคงจ้องเลนส์กล้อง... ด้วยสายตาที่ "เหนือกว่า"
น้ำรักสีขาวไหลย้อยลงมาบนใบหน้าสวยคมของเธอ... เป็ภาพที่ตัดกันอย่างรุนแรง... และ "ทรงพลัง" อย่างที่สุด
เธอถือภาพนั้นค้างไว้...
หนึ่งวินาที... สองวินาที... ห้าวินาที...
สตูดิโอเงียบกริบ...
"คัท! คัท! คัท! เราได้แล้ว! ปิดกล้อง!"
เสียงของพี่จูนะโลั่น... เป็เสียงที่เจือสะอื้นด้วยความดีใจ
วินาทีนั้นเอง... ความเงียบก็ถูกทำลายลง
"เฮ!!!!!!!!!!"
เสียงปรบมือดังเกรียวกราว...
ไม่ใช่การปรบมือตามมารยาท...
มันคือการ "ะเิ" ออกมาจากความชื่นชมอย่างสุดหัวใจ...
ตากล้องวางกล้องลงแล้วปรบมือ... ทีมไฟที่อยู่้าเคาะคานเหล็กเสียงดัง... ผู้ช่วย ผู้จัดการกอง... ทุกคนในสตูดิโอ... ไม่ต่ำกว่ายี่สิบชีวิต... กำลังยืนขึ้น "ปรบมือ" ให้กับผู้หญิงคนเดียวที่ยังคงคุกเข่าอยู่กลางห้อง
เรมิ... ยังคงนิ่ง...
ผู้ช่วยรีบวิ่งเอาผ้าขนหนูอุ่นๆ เข้าไปให้เธอ...
เธอรับมา... ค่อยๆ ซับใบหน้าของตัวเอง...
แล้วเธอก็ลุกขึ้นยืน... ในร่างที่เปลือยเปล่า... แต่สง่างามราวกับสวมชุดราตรีที่แพงที่สุด
เธอไม่มีอาการเหนื่อยล้า... ทั้งที่ผ่านการถ่ายทำสุดโหดมา
บนใบหน้าของเธอ... มีเพียงความ "พอใจ" ในผลงาน
เรมิโค้งคำนับ 90 องศา ให้กับทีมงานทุกคน
"ขอบคุณค่ะ" เสียงของเธอใสและมั่นคง "ขอบคุณทุกคนมากค่ะ... ที่เหนื่อยมาด้วยกัน"
เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง...
และคนที่ฝ่าวงล้อมเข้ามาหาเธอเป็คนแรก... คือพี่จูน
ผู้กำกับหญิงมากฝีมือ... บัดนี้ตาแดงก่ำ... น้ำตาไหลอาบแก้ม...
พี่จูนไม่พูดอะไร... เธอโผเข้า "กอด" เรมิ... กอดแน่น... เหมือนกอดที่พึ่งพิงสุดท้าย
"เรมิ... ฮือ... เรมิ..." พี่จูนสะอื้น...
"ขอบคุณค่ะพี่จูน" เรมิเป็ฝ่ายพูดก่อน... ลูบหลังปลอบโยนผู้กำกับ
พี่จูนผละออกมา... จับไหล่ของเรมิไว้... จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอัจฉริยะสาว
เรมิยิ้มรับ... เป็รอยยิ้มที่อบอุ่น...
หนึ่งชั่วโมงต่อมา...
หลังจากอาบน้ำ... สระผม... และเปลี่ยนกลับมาอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดา... เรมิก็เดินออกมาจากห้องแต่งตัวส่วนตัว
เธอกำลังจะกลับ...
แต่มีคนสองคนยืนรอเธออยู่ที่ทางเดิน...
เคน... และ ทัต...
ทั้งคู่ไม่ได้อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำอีกต่อไป... พวกเขาอยู่ในชุดธรรมดา... ดูเหมือนผู้ชายปกติ... แต่ในสายตาของเรมิ... พวกเขาคือ "เพื่อนร่วมรบ" ที่ยอดเยี่ยมที่สุด
นี่คือการพูดคุยนอกฉาก... ครั้งแรก
ทัต... นักแสดงรุ่นพี่ผู้เจนจัด... เป็ฝ่ายเปิดก่อน... เขาดูประหม่าเล็กน้อย... ซึ่งเป็ภาพที่หาดูได้ยาก
"เรมิ... พี่..." ทัตเกาหัว "พี่อยู่ในวงการนี้มาเกือบสิบปี... พี่ถ่ายมา... พี่ไม่รู้... น่าจะหลายร้อยเื่"
เขามองสบตาเธอ... ด้วยแววตา "ยอมรับ" อย่างหมดหัวใจ
"พี่ยอมรับเลย... พี่ไม่เคยเจอใครแบบเรา... ไม่เคยเลย" เขาส่ายหน้า "ไอ้ที่พี่ทำไป... ไอ้ท่าทาง... ความแรง... ปกติพี่ต้องเป็คน 'คุม' นางเอก... แต่กับเรมิ..."
"มันเหมือน... เรมิ 'อ่าน' พี่ออกทุกจังหวะ... เรมิ 'ตอบสนอง' กลับมา... มันไม่ใช่การแสดง... มันคือการ 'สื่อสาร'... ขอบคุณนะ... ที่ทำให้พี่ได้เจองานที่ 'สุด' ขนาดนี้"
เคน... ที่ยืนเงียบๆ... พูดเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่า
"สำหรับผม... มันไม่ใช่แค่งานครับเรมิ" เขายิ้มเขินๆ "มันคือ... การเต้นรำ... โดยเฉพาะฉากบนโซฟาแดงวันนั้น..."
"การตอบสนองของคุณ... สายตาของคุณ... มัน 'จริง' ทุกอย่าง... มันทำให้ผมเชื่อ... ทำให้ผม 'เป็' ตัวละครนั้นจริงๆ"
เคนโค้งหัวให้เธอเล็กน้อย...
"คุณคือ 'อัจฉริยะ' ที่พี่จูนว่าไว้จริงๆ... ไม่ใช่แค่อัจฉริยะทางร่างกาย... แต่คือ 'อัจฉริยะทางอารมณ์'... ผมดีใจ... และเป็เกียรติมากครับ... ที่ได้เป็คนแรก... และคนสุดท้าย... ในเดบิวต์ระดับตำนานเื่นี้"
เรมิยิ้มกว้าง... เป็รอยยิ้มที่สดใสของสาววัย 20 ปี
"ขอบคุณพวกพี่ทั้งสองคนเหมือนกันค่ะ" เธอยกมือไหว้ขอบคุณ "ถ้าเรมิไม่ได้คู่แสดงที่ 'เก่ง' และ 'เป็มืออาชีพ' ขนาดนี้... เรมิก็แสดงศักยภาพออกมาไม่ได้เต็มที่ขนาดนี้... พวกพี่... คือส่วนที่สมบูรณ์แบบที่สุดของงานชิ้นนี้ค่ะ"
ทั้งสามคนมองหน้ากัน... และก็หัวเราะออกมาเบาๆ
มันคือความเข้าใจ... และความเคารพในฐานะ "ศิลปิน" ที่มีให้แก่กัน
ค่ำคืนนั้น...
ในห้องเพนท์เฮาส์หรูริมแม่น้ำเ้าพระยา...
เรมิกลับมาสู่โลกส่วนตัวของเธอ...
เธอยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานั์บานเดิม... บานที่เธอตัดสินใจ "รับงาน" นี้เมื่อหลายวันก่อน
เธอยังอยู่ในชุดเสื้อยืดและกางเกงยีนส์...
มือเรียวของเธอ... หยิบสำลีแผ่นหนา... ชุบคลีนซิ่ง...
เธอเริ่ม "เช็ดเครื่องสำอาง"
เครื่องสำอางกันน้ำที่กองถ่ายใช้... ค่อยๆ หลุดออก...
เธอลบอายไลเนอร์ที่ทำให้เธอดูคม... เธอลบลิปสติกที่ทำให้เธอดูน่าจูบ... เธอลบรองพื้นที่ปกปิดผิว...
จนในที่สุด... ใบหน้า "เปลือยเปล่า" ของ ภาสิกา ก็ปรากฏขึ้น...
เธอมองตัวเองในกระจก...
เธอนึกถึงสี่วันที่ผ่านมา... นึกถึงััในอ่างน้ำกับเคน... นึกถึงความมันลื่นของน้ำมันกับทัต... นึกถึงความลึกซึ้งบนโซฟาแดง... นึกถึงความเหนียวเหนอะของไคลแมกซ์สุดท้ายบนใบหน้า...
คนทั่วไปอาจคิดว่าเธอ "สูญเสีย"
สูญเสียความบริสุทธิ์... สูญเสียชื่อเสียง... สูญเสียคุณค่า...
แต่เรมิ... เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของตัวเองในกระจก...
"เธอไม่ได้รู้สึกว่าตัวเอง 'สูญเสีย' อะไรไป"
ไม่เลย...
ตรงกันข้าม...
"เธอกลับรู้สึกว่าตัวเอง 'สมบูรณ์แบบ' ยิ่งกว่าเดิม"
เธอรู้สึก "เต็ม"
เธอได้ใช้ "เครื่องดนตรีชั้นเลิศ" ที่เรียกว่าร่างกายของเธอ... เล่น "ซิมโฟนี" ที่ยากที่สุด... และเธอก็ทำมันได้สำเร็จ...
เธอได้ปลดปล่อยศักยภาพทุกอณูที่เธอมี...
เธอได้พิสูจน์แล้วว่า... คำว่า "อัจฉริยะ" ของเธอ... ไม่ได้มีไว้แค่ให้คนอื่นชื่นชมความงาม... แต่มีไว้เพื่อ "สร้างสรรค์" ผลงานที่คนอื่นทำไม่ได้
เรมิในกระจก... ค่อยๆ ยิ้มออกมา...
เธอยิ้ม...
"เพราะเธอกำลังจะได้ดู 'ผลงานศิลปะชิ้นโบแดง' ของตัวเอง"
เธอแทบรอไม่ไหว... ที่จะได้เห็นสิ่งที่เธอ... เคน... ทัต... และพี่จูน... ร่วมกันสร้างขึ้นมา
และรอยยิ้มนั้น... มันก็กว้างขึ้น...
เพราะเธอรู้ดี... ว่านี่ไม่ใช่ "จุดจบ"... นี่ไม่ใช่ "จุดสูงสุด"...
นี่มันเป็เพียง...
"ก้าวแรก... ของตำนานที่ชื่อ 'เรมิ'"
511
