[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 47 ไปรษณีย์ของเฮอร์มีส

        สองพี่น้องต่างเดินกันข้ามถนนไปยังอีกฝั่งโพรทาเลียคิดอยู่อย่างเดียวว่าตัวเองต้องหาจิตวิญญาณให้เจอแล้วจะได้กลับค่ายไปอย่างสบายใจแต่กลับไปคงโดนพ่อต่อว่าเรื่องที่ออกมาจากค่ายแน่ๆ สีหน้าเธอซีเรียสหน่อยๆที่นึกถึงพ่อ พอข้ามกันมาอยู่หน้าร้าน ทั้งสองมองหน้ากันแล้วเดินผ่านประตูเข้าไปเมื่อเข้ากันไปข้างในก็เจอพนักงานต้อนรับอยู่ทางเข้า แต่จำนวนพวกเขาเยอะมากๆเพราะลูกค้าเยอะมากๆ จนพนักงานชายคนหนึ่งเดินตรงมาทางพวกเธอ

        “คุณลูกค้ามาใช้บริการอะไรครับ ส่งของ จ่ายเงิน หรือซื้อแสตมป์สะสมครับ?”

        ทั้งสองคนมองชายตรงหน้าที่ถามจนทำให้พวกเธอไม่รู้จะพูดยังไงแต่โพรทาเลียก็ตั้งใจจะพูดบางอย่างออกไปเป็นภาษากรีก

        “Ψάχνω τονΕρμή.[ข้าตามหาเฮอร์มีส]”

        ***ภาษาตรงนี้เป็นภาษากรีกที่แปลในเน็ต

        ถ้าผิดพลาดยังไงก็ขออภัยด้วยนะคะ

        คำพูดนั้นทำให้ชายตรงหน้าอึ้งไปสักพักสีตาเขาเปลี่ยนไปก่อนจะเขยิบตัวไปด้านข้างแล้วโบกมือไปข้างหลัง

        “เชิญทางนี้ครับ!”

        พนักงานเดินนำทางพวกเธอไปยังประตูบานหนึ่งเมื่อเปิดเข้าไปในนั้นกลายเป็นสถานที่ที่มีเครื่องจักรและพนักงานมากมายกำลังทำงานกันโพรทาเลียนั้นมองอย่างสงสัยว่าร้านเล็กนี้ มีพื้นที่ขนาดใหญ่ขนาดนี้ สองพี่น้องเห็นกันต่างก็ตกใจหน่อยๆโพรทาเลียถามโฟกัสว่าเส้นที่กำลังเลื่อนอยู่นั้นคืออะไรน้องสาวก็บอกว่าเป็นเส้นสายพานนำส่งของ แล้วของต่างๆเป็นพัสดุที่ลูกค้ามาใช้บริการที่นี้ทำให้โพรทาเลียสงสัยเลยว่าของในนั้นคืออะไรมั้ง

        พนักงานคนเดิมเดินมาหาพวกเธอแล้วเอ่ยพูดกับพวกเธอ“ท่านเฮอร์มีสอยู่ข้างบนนั้นขอเชิญตามกระผมไปยังห้องของท่านเลยนะขอรับ!”

        “ครับ/ค...ค่ะ...”

        พอขานรับออกไปพนักงานชายก็เดินนำทางพวกเธอไปยังห้องของเฮอร์มีสที่อยู่ชั้น3ของสถานที่นี้ พอขึ้นบันไดกันจนมาถึงชั้น3แล้วเดินจนมาถึงประตูหนึ่งที่มีป้ายเขียนว่าเจ้าของร้านทำให้เธอรู้เลยว่านี้ห้องของเฮอร์มีสแน่ๆ พนักงานชายเคาะประตูสองสามครั้ง

        “ขอประทานอภัยขอรับ ท่านเฮอร์มีส เรามีแขกมาหาท่านขอรับ”

        ชายที่อยู่ภายในคิดอย่างสงสัยว่าใครกันที่มาหาเขาในวันนี้“ใครมากัน! ?”

        พนักงานหันไปหาเด็กทั้งสองโพรทาเลียลืมบอกไปว่าทั้งสองคนเป็นใคร

        “กระผม คีย์ วันเดอร์เลอร์และพี่สาว ลิซ่าวันเดอร์เลอร์ ขอรับ” โพรทาเลยตะโกนออกไปให้คนข้างในได้ยิน

        เฮอร์มีสได้ยินชื่อของคนที่มาหาทำให้เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ของตนเองทันที“พาเข้ามาเลย!!”

        เสียงอีกฝ่ายพูดดังออกมาทำให้สองพี่น้องมองอย่างสงสัยว่าเขาดูมีน้ำเสียงตื่นเต้นพนักงานชายก็เปิดประตูให้พวกเธอทั้งสองคนก็มองเข้าไปข้างในเห็นชายที่หันหลังให้พวกเธอ เขาแต่งกายเหมือนชุดที่ดูเป็นทางการกางเกงขายาวสีน้ำเงินเข้ม เสื้อแขนยาวสีเดียวกับกางเกงโพรทาเลียไม่รู้ว่าชุดที่อีกฝ่ายใส่อะไร โฟกัสก็อธิบายว่าชุดที่อีกฝ่ายใส่เรียกว่าชุดสูทเธอก็ไม่รู้ว่าชุดสูทคืออะไร แต่ก็ดูเป็นชุดที่ดูดีพวกเธอเข้ามาข้างในเป็นที่เรียบร้อย ชายคนนั้นก็ค่อยๆ หันมาหาพวกเธอ

        “ข้าไม่คิดเลยนะว่าพวกเจ้าจะมาเร็วแบบนี้เลยนะ สายเลือดโครนอส!”

        เฮอร์มีสหันมาทำให้ทั้งสองคนได้เห็นใบหน้าอันเด่นชัดใบหน้าอีกฝ่ายช่างน่าหลงใหลแบบสุดๆแต่โพรทาเลียนั้นรีบส่ายหน้าเพื่อไม่ให้หลงใหลใบหน้าอีกฝ่าย เธอค่อยๆย่อตัวทำความเคารพอีกฝ่าย

        “ถวายบังคมขอรับ ท่านเฮอร์มีส”

        โฟกัสเห็นพี่ย่อตัวทำความเคารพเธอก็ทำตามทันที “ถวายบังคมเจ้าค่ะ”

        “ลุกขึ้นเถอะ!” เฮอร์มีสเดินเข้าไปใกล้ๆเด็กทั้งสองคน “ไม่ต้องทางกลางมากหรอกนะสายเลือดโครนอส”

        ทั้งสองคนค่อยๆลุกขึ้น เงยหน้ามองอีกฝ่ายใบหน้าอีกฝ่ายช่างหล่อเหลาจงน่าหลงใหลจนโฟกัสเกิดหลงใหลแต่เธอก็สามารถควบคุมตัวเองได้ โพรทาเลียก็เอ่ยพูดต่อทันที

        “ไม่ต้องเรียกพวกเราว่าสายเลือดโครนอสก็ได้ครับ ท่านเฮอร์มีสเรียกชื่อพวกเราเถอะขอรับ”

        “โอเคๆ คีย์” เขายิ้มให้แก่เด็กทั้งสอง“งั้นเรียกข้าว่าเฮอร์มีสละกันนะ”

        “จะดีเหรอขอรับ?” โพรทาเลียขมวดคิ้วอย่างสงสัย

        “ได้สิ ถ้านับๆ ดูเจ้ากับข้าเป็นญาติกันด้วยซ้ำ เรียกได้ตามสบาย” เฮอร์มีสเข้ามาหาคีย์แล้วตบไหล่เด็กชายเบาๆเขาหันไปมองเด็กสาวอีกคนที่อยู่ข้างๆ เด็กชาย “เจ้าลิซ่าสินะ”

        “จะ..เจ้าค่ะ ลิซ่าค่ะ” โฟกัสรีบตอบไปทันทีดีที่เธอมีสติไม่งั้นได้เรียกชื่อจริงตัวเองแน่ๆ

        “ข้าได้ยินจากโครนอสนะว่าซุส พ่อข้ามีแฝดที่เป็นน้องสาวแต่ข้าไม่คิดเลยว่าเขาจะมีน้องสาวที่...” เฮอร์มีสมองจากหัวจรดเท้า โฟกัสรู้สึกประหม่าหน่อยๆ “ถ้าโครนอสไม่ห้ามข้ายุ่งกับเจ้าข้าคงหลงใหลเจ้าจนพากลับบ้านข้าไปแล้วล่ะนะ”

        “เอ๋!!” ใบหน้าของโฟกัสขึ้นเป็นสีแดงทันทีอย่างตกใจกับคำพูดอีกฝ่าย

        โพรทาเลียได้ยินรีบเข้ามาขวางทางทันที“ขอประทานอภัยนะขอรับถ้าแตะพี่สาวข้า ข้าจะฟ้องท่านพ่อจริงๆ ด้วยนะ เฮอร์มีส”

        “แหมๆ ใจเย็นๆ นะ ข้าแค่ล้อเล่นนะ คีย์” เฮอร์มีสยิ้มอ่อนๆ แต่โพรทาเลียเริ่มไม่ไว้ใจคนคนนี้ขึ้นมาล่ะ

        “ขอให้จริงเถอะขอรับ”

        “แฮะๆ อะแฮ่ม เอาล่ะๆ พวกเธอสนใจมาทำงานพิเศษที่นี่สินะ” เฮอร์มีสเปลี่ยนอารมณ์กลับมาเข้าเรื่องทันที

        “ขอรับ เนื่องจากเราอยู่บ้านหมายเลข 11 เลยอาสามาทำกันนะครับ”

        “เอ๋!! พวกเจ้าอยู่บ้านข้าเหรอ?”

        “ครับก็เหมือนพวกเราเป็นบุตรธิดาท่านแล้วเมื่อกี้ท่านจะจีบลูกตัวเองนะขอรับ” โพรทาเลียพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

        “แฮะๆ” เฮอร์มีสถึงกับยิ้มแห้งๆเขารู้สึกกลืนน้ำลายลำบากสุดๆ “เอาล่ะๆ งั้นวันนี้เดียวข้าเรียกพนักงานของข้ามาดูแลพวกเจ้าแล้วเขาจะอบรมเจ้าแล้วดูแลเจ้าเป็นเวลา 7 วัน”

        “โอ้...7 วันเหรอขอรับ” โพรทาเลียนึกเวลานี้คงพอได้อยู่ เธอก็นึกถึงจิตวิญญาณขึ้นมาว่าตนที่4จะอยู่ที่ไหนในที่แห่งนี้กัน

        ระหว่างที่เธอคิดอยู่นั้นเฮอร์มีสให้พวกเธอนั่งรอพนักงานมารับพวกเธอไปอบรมโฟกัสมองพี่สาวที่ไม่ขยับตัวเธอเลยจูงมือพาไปนั่งลง เธอไม่ได้สนใจรอบๆเพราะเอาแต่คิดว่าจะเจอกับจิตวิญญาณดวงที่4ยังไง แล้วต้องทำยังไงเมื่อเจออีกฝ่ายแล้ว ทำเอาเธอสงสัยจะใช่ สายเลือดของเฮอร์มีสไหมแต่จดหมายที่เธอจับแล้วเห็นภาพในอดีต อยู่ๆ ก็มีเสียงโผล่ขึ้นมา

        ‘อยากหาข้าก็หาให้เจอ!’

        โพรทาเลียสะดุ้งทันทีเธอเงยหน้ามองซ้ายมองขวาทันที โฟกัสมองพี่สาวที่อยู่ๆ ก็มองซ้ายมองขวา

        “พี่เป็นอะไรเหรอ?” โฟกัสถามด้วยน้ำเสียงเบาๆอย่างสงสัย

        “เมื่อกี้ได้ยินอะไรไหม?” โพรทาเลียถามน้องสาวเบาๆ

        โฟกัสส่ายหน้า“ไม่ได้ยินนะ ทำไมเหรอ?”

        โพรทาเลียมองซ้ายมองขวาก่อนจะส่ายหน้า “เปล่า...พี่คงคิดไปเอง...”

        โพรทาเลียสงสัยเลยว่าเสียงเมื่อกี้มันเสียงใครเมื่อนึกถึงเสียงนั้นอีกมันช่างดูมีเอกลักษณ์จนกระทั่งนึกถึงเสียงที่เคยได้ยินผ่านความทรงจำที่จำได้เสียงของเด็กชายที่เป็นเจ้าของร่าง ตอนที่เธอสัมผัสจดหมายที่เฮอร์มีสส่งมานั้นทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าเสียงนั้น เป็นเสียงของจิตวิญญาณตนที่เธอตามหาอยู่แต่จิตวิญญาณนั้นกลับมาพูดแบบนั้นทำเอาเธอเสียวสันหลังวาบทันที

        ‘เจอเรื่องตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลยสินะ...’

        เวลาต่อมามีพนักงานคนหนึ่งก็เดินจนมาถึงห้องของเฮอร์มีสพร้อมกับเคาะประตูเฮอร์มีสได้ยินแบบนั้นเขาก็เชิญให้พนักงานคนนั้นก็เข้ามาทันที

        “เชิญเข้ามา!”

        พอได้ยินคำเชิญเข้าไปข้างในพนักงานคนนั้นเธอเข้ามาข้างในโดยทันที

        “ผมมาแล้วครับ ท่านเฮอร์มีส!” เสียงพนักงานพูดขึ้น

        เสียงเขานั้นดูนุ่มและละมุนจนสาวๆได้ยินคงใจละลาย แต่ไม่ใช่กับสองสาวที่ได้ยินเสียงของพนักงานชายคนนั้นทำให้พวกเธอคุ้นเคยมากๆ ว่าเสียงพนักงานรู้สึกคุ้นหู ทำให้ค่อยๆหันไปมองจนถึงกับอึ้งทันทีที่เห็นคนคนนั้น

        “เห้ย!! โทมัส! ทำไมมาอยู่นี่ล่ะ!”

        “โอ้ว! ไงเจ้าน้องชาย! ไงลิซ่า!”

        “คะ...พี่...เอ้ย...โทมัสทำไม นายถึงมาอยู่นี่กัน?”

        “ฉันไม่ได้บอกพวกเธอสองคนสินะ ว่าฉันทำงานกับพ่อนะ ฉันอายุก็20 แล้วเลยมาทำงานเวลาที่ว่างๆ วันไหนไม่ว่างก็อยู่ค่ายนะ” โทมัสถึงกับยิ้มออกมาแบบสดใส

        แต่โพรทาเลียกับรู้สึกอยากชกเขาที่ไม่บอกว่าทำงานอยู่กับเฮอร์มีสแต่ตัวเธอก็ไม่เคยถามเขาด้วยนี่สิ

        “พี่เนี่ยน่า...ทำเอาผมเสียเวลาหมด!”

        “เสียเวลายังไง ถ้าเสียเวลามาที่นี่ นายไม่ได้ถามพี่นี่น่า”โทมัสพูดอย่างชอบใจทำเอาโพรทาเลียยิ่งอยากชกหน้าอีกฝ่ายจริงๆ

        “แหมๆ พวกเธอคุยกันจนลืมฉันเลยนะ!”

        “อ๊ะ! ขอโทษครับ ท่านพ่อ วันนี้มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ?” โทมัสหันไปโค้งให้คนเป็นพ่อทันที

        “งั้นพ่อฝากโทมัสดูแลทั้งสองคนละกันนะ 7 วันนี้สอนทั้งสองคนเกี่ยวกับงานของครอบครัวเราหน่อยละกันนะ”

        “รับทราบครับ!” โทมัสขานรับโดยไม่ปฏิเสธแต่อย่างใดเขาหันไปมองพี่น้องสองคนพร้อมกับรอยยิ้มอย่างมีความสุข “ฉันเป็นพี่เลี้ยงพวกเธอแล้วสินะ”

        “เหอะๆ” ทั้งสองคนต่างมองโทมัสอย่างเซ็งๆก่อนจะลุกขึ้นกัน

        “ฝากตัวด้วยนะ พี่โทมัส!”

        “ฉันก็ด้วยนะ ฝากตัวเช่นกัน” โฟกัสโค้งให้โทมัสอย่างสุภาพ เธอไม่รู้ว่าลิซ่าทำแบบนี้ไหมแต่เธอก็จะทำเพื่อความเป็นมารยาท

        “ฉันก็เช่นกัน นั้นพวกเราไปกัน!” โทมัสโค้งตัวให้ผู้เป็นพ่อก่อนจะเดินออกจากห้องพร้อมกับทั้งสองคนที่เดินตามมา

        “เอาล่ะงั้นพวกเราไปดูแผนกต่างๆ กัน พวกเธอได้เหนื่อยแน่วันนี้”

        “เหนื่อย? งานคงหนักสินะ” โฟกัสพูดถามขึ้นมาอย่างสงสัย

        “ใช่ อย่าคิดว่าง่ายๆ นะ” โทมัสหันมามองทั้งสองคน เขาหันกลับไปมองทางต่อ

        พวกเธอสองคนก็มองหน้ากันอย่างสงสัยว่าอะไรงานพวกนี้จะยากแค่ไหนโพรทาเลียได้รู้จากโทมัสว่างานพวกนี้เป็นธุรกิจเกี่ยวกับการขนส่งจดหมาย พัสดุหรืออะไรอีกมาที่เฮอร์มีสนั้นมาเกี่ยวข้องด้วย โทมัสพาทั้งสองคนไปดูแผนกต่างๆแผนกคนรับของ ขายพัสดุบรรจุ คนคัดแยก ตรวจสอบพัสดุ หรือจำหน่ายพัสดุถึงลูกค้าโพรทาเลียมองหน้าที่ต่างๆมันช่างมหัศจรรย์ที่มีคนหลากหลายที่กำลังทำงานในหน้าที่ของตัวเองอย่างขยันโทมัสพาทั้งสองย้อนกลับไปที่จุดแผนกคัดแยกพัสดุต่างๆ

        “เอาล่ะ หน้าที่แรกของพวกเธอคือคัดแยกพัสดุพวกนี้!”

        โทมัสโบกมือไปทางกองพัสดุมากมายทำเอาโพรทาเลียกับโฟกัสจ้องมองอย่างอึ้งๆ ว่ากองงใหญ่ขนาดนี้จะให้เธอทำเหรอ

        “พี่จะให้เราสองคนทำงานกับกองพัสดุพวกนี้เหรอ?” โพรทาเลียถามออกไป

        “ถูกต้อง คีย์ ถือว่าเป็นการฝึก เราจะแยกตามรัฐต่างๆตามเอกสารที่พี่จะให้พวกเธอสองคนจดจำ ถ้าเข้าใจทุกอย่างแล้วก็เริ่มทำงานได้เลยนะ!”

        โทมัสวางเอกสารสองใบที่เคลือบด้วยอะไรที่โปร่งใสจนโพรทาเลียยกมาอย่างสงสัยว่ามันคืออะไรมันคือแก้วเหรอ ในหัวของโพรทาเลียคิดอย่างสงสัยมากๆ ก่อนจะหันไปตอบโทมัส

        “เฮ้อ...รับทราบครับ”

        “งั้นพี่ไปล่ะ ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็เรียกพี่ได้เลยนะทั้งสองคน”

        “ครับ/ค่ะ!”

        ทั้งสองคนขานตอบโทมัสอีกฝ่ายก็เดินจากไปสองพี่น้องมองหน้ากันก่อนจะอ่านเอกสารโพรทาเลียมองอย่างสงสัยว่าอะไรคืออะไร โฟกัสเลยต้องสอนพี่สาวเกี่ยวกับสถานที่ต่างๆให้ในเอกสาร พอเข้าใจแล้วทั้งสองก็เริ่มทำงานกันทันที ตอนแรกๆ โพรทาเลียก็ยังเก้ๆกังๆ กับงานนี้อยู่ แต่พอจับทางการทำงานได้ โพรทาเลียก็คัดแยกพัสดุได้อย่างรวดเร็วโฟกัสเห็นพี่สาวทำงานเร็วแบบนี้ทำเอาเธอรู้สึกแปลกใจที่พี่สาวมีความสามารถในการเรียนรู้จริงๆแต่โฟกัสไม่ยอมแพ้พี่สาวแน่ๆ เธอก็ทำงานอย่างรวดเร็วและแม่นยำมากๆจนทำให้พวกพนักงานคนอื่นต่างมองกันอย่างอ้ำอึ้งที่เด็กมาใหม่ทำงานกันอย่างรวดเร็วสุดๆจนการคัดแยกเสร็จในเวลาไม่ช้า

        “เสร็จสักที!” โพรทาเลียยืดเส้นยืดสายทันที

        “พี่นี้ทำเร็วจังนะ” โฟกัสพูดขึ้น

        “แหะๆ ก็พอเข้าใจและทำงานอย่างเต็มที่ก็เริ่มทำได้”

        “ค่ะๆ พี่นี้มีพรสวรรค์ในการเรียนรู้จริงๆ”

        ทั้งสองคนกำลังคุยกันอย่างสนุกโทมัสก็เดินมาตรวจดูทั้งสองคน แต่เขาก็แปลกใจที่สองคนนั่งคุยกันแล้วงานที่เขาสั่งก็ดูเรียบร้อยมากๆ จนอึ้งไปเลย

        “ว้าว! พวกเธอสองคนเก่งเป็นบ้า งานเสร็จเร็วดีนี่!”

        “พี่โทมัส”

        “พวกเราทำไปเรื่อยๆ นะ โทมัส” โฟกัสหันไปยิ้มให้โทมัส

        “เหรอ แต่ก็เร็วกว่าพนักงานทั่วไปหรือพวกสายเลือดเฮอร์มีสคนอื่นอีกนะ”

        “งั้นเหรอ?” โพรทาเลียสงสัยว่าพวกเธอเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ

        “อืม!” โทมัสพยักหน้าทันที "งั้นขออีกงานละกันนะ!"

        “อีกงาน! ?”

        ”อืม! ช่วยพี่จัดของเข้ารถหน่อยสิเดียวตอนเย็นพวกพนักงานจะนำไปส่งที่ศูนย์ย่อยอีกนะ”

        ทั้งสองมองหน้ากันพอเข้าใจก็พยักหน้าแล้วหันไปหาชายหนุ่ม “ได้เลยครับ/ค่ะ!”

        โทมัสนำทางทั้งสองคนไปที่ยังจุดที่จะต้องเอาพัสดุที่วางกองอยู่ในรถเข็นขึ้นไปยังรถบรรทุกพอทั้งสองคนเห็นก็คิดเลยว่าเป็นงานง่ายแต่อาจจะยากตรงจุดที่ต้องเรียงโทมัสพาทั้งสองไปยังรถบรรทุกอีกคันที่ไม่มีใครอยู่พอมาถึงก็เห็นแค่รถเข็นสองคันวางอยู่ ทำให้โพรทาเลียสงสัยเลยว่าต้องทำอะไรมั้ง

        “พวกเราต้องทำอะไรมั้งนะ โทมัส?”

        “ก็เอาพัสดุที่อยู่ในรถเข็นใหญ่นี้จัดเรียงเข้าไปในรถบรรทุกให้หมด”

        “สองคันนี้เนี่ยนะ?” โฟกัสชี้ไปที่สองคันที่ตั้งอยู่นั้น

        “ใช่แล้ว ลิซ่า” โทมัสพยักหน้าทันที“งั้นฉันฝากพวกเธอทำให้เสร็จละกันนะไปก่อนนะ!”

        “พวกเราจะจัดการเองนะครับ!” โพรทาเลียพูดออกไป

        พออีกฝ่ายออกไปแล้วสองพี่น้องต่างยิ้มให้กันก่อนจะเริ่มงาน พวกเธอแบ่งกันคนละหน้าที่ โฟกัสส่งของให้แก่โพรทาเลียโพรทาเลียก็รับของแล้วนำมาจัดเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยการจัดเป็นการจัดอันที่ส่งหลังสุด อันแรกๆ ให้เอาไว้ด้านนอกพวกเธอจัดของเสร็จภายใน 2 ชั่วโมงทำเอาพนักงานคนอื่นๆ ต่างอึ้งไปกันอีกแล้ว โทมัสเดินกลับมาดูหลังจากที่เราเสร็จงานก็เห็นสองคนนั่งพักกันไปแล้วเขาจ้องมองด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนจะเดินไปหาทั้งสองคน

        “พวกเธอทำเสร็จแล้วเหรอ?”

        โพรทาเลียหันไปหาต้นเสียงทันที“ใช่แล้ว โทมัสงานพวกนี้ช่างง่ายจังเลยนะ”

        โทมัสเดินไปดูในรถบรรทุกการจัดวางช่างเรียบง่ายอย่างมากๆทำเอาคนที่ทำงานมานานถึงกับอายได้เลย โทมัสหันไปหาทั้งสองคน

        “พวกเธอไม่เคยทำแน่เหรอ?”

        “ไม่เคย นอกจากฝึกอย่างเดียวล่ะ!” ทั้งสองคนต่างพูดพร้อมกัน

        เล่นเอาคนได้ยินถึงกับงุนงงเลยว่าทั้งสองคนพูดพร้อมกันอย่างกับรู้ใจกันว่าจะพูดอะไร

        “งั้นเอาล่ะถึงเวลาพักของพวกเธอแล้วล่ะวันนี้”

        “ทำแค่นี้เหรอ โทมัส” โฟกัสถามอีกฝ่ายอย่างสงสัย

        “แค่นี้ก็พอแล้ว พวกนายทำงานไม่ได้เงินนี่น่าถึงนี่จะเป็นแค่การฝึกแต่อย่าคิดว่าพรุ่งนี้จะเป็นงานเบาเหมือนวันนี้นะ!”

        “…”ทั้งสองคนต่างหน้าซีดโดยทันทีว่าพรุ่งนี้พวกเธอจะเจองานแบบไหนกัน “พรุ่งก็ขอฝากตัวอีกรอบด้วยนะครับ/ค่ะ”

        “อืมๆ งั้นไปพักกัน!”

        “ครับ/ค่ะ”

        ณเวลานี้ก็ใกล้ตกเย็น แสงอาทิตย์กำลังจะตกลงโพรทาเลียมองแสงนั้นก่อนจะเดินตามโทมัสและโฟกัสที่เดินเข้าไปในร้านแล้วโทมัสนำทางพวกเธอไปยังสถานที่หนึ่งในร้านมันอยู่ชั้นหนึ่ง แต่พอมองดีๆที่นี้มีขนาดใหญ่กว่าภาพหน้าร้านที่ดูมีแค่ชั้นเดียว ทำเอาโพรทาเลียรู้สึกชอบใจกับพลังพิเศษของเทพจริงๆโทมัสพาทั้งสองคนจนมาถึงหน้าประตูหนึ่งที่เป็นประตูสีขาวธรรมดาๆเมื่อเปิดประตูเข้าไปข้างในก็พบกับลานกว้างที่มีเก้าอี้และทางเดินภายในมีพนักงานที่ใส่ชุดฟอร์มเดินกันไปมาทำเอาโพรทาเลียกับโฟกัสมีสีหน้าที่อึ้งไปเลย

        “ที่นี้...ร้านนี่ข้างในช่าง...กว้างกว่าภาพร้านขนาดนอกอีกนะ…”

        “ก็นะ พลังของเทพทำอะไรได้หลายอย่างน่านะ” โทมัสยิ้มอย่างชอบใจ ก่อนจะเดินนำหน้าอีกครั้ง "ที่นี้คือสถานที่พักของพนักงานตามฉันไปยังห้องของพวกเธอต่อเลยละกัน!”

จบตอนที่47 โปรดติดตามตอนที่ 48ต่อไป

ข้อความจากนักเขียน

        สวัสดีผู้อ่านทุกท่านช่วงนี้กลายเป็นช่วงที่ไรท์หาเวลาว่างไม่ได้เลยเนื่องจากงานที่พึ่งเข้ามาโคตรเยอะเลยค่ะเลยทำให้ไรท์ต้องพักการแต่งนิยายไปหลายวันจนเป็นเดือนแบบนี้ ตอนนี้ก็แต่งมาได้แค่ 2 ตอนเอง เลยอยากขออภัยในการที่ลงได้เท่านี้ของวันนี้

        เลยอยากขอบอกว่าหลังจากนี้เราจะขอลงแบบไม่มีกำหนดว่าจะลงวันไหนเมื่อไร แต่ก็จะลงช่วงเวลาเดิมๆที่ลงประจำแต่ไม่ได้ลงเมื่อทุกครั้งนะคะ ว่างก็จะมาลงไว้นะคะขออภัยให้แก่คนอ่านที่รออ่านมาตั้ง 1เดือน

        แล้วก็ช่วงโควิดมาอีกหลายรอบก็โปรดระวังตัวกันด้วยนะคะไรท์โคตรระวังตัวเพื่อจะได้ไม่ป่วยจะได้เขียนนิยายให้คนอ่านได้คนอ่านทุกคนก็ระวังตัวกันด้วยนะคะ

นักเขียน

YukiCoCo