ร้อยดาวตะวันเดียว [My DayLight]

        “ซุปไก่เย็นหมดแล้วค่ะ คุณรีบกินแล้วรีบกลับไปพักผ่อนเถอะนะคะ”

        จิณณวัตรให้เสียดายเหลือกำลังที่ถูกห้ามปราม แต่ก็เป็นลูกผู้ชายมากพอที่จะไม่หัดหารน้ำใจหญิง หากยังไม่ยินยอมพร้อมใจ จึงถอยกายออกห่างร่างนุ่มเพียงเล็กน้อย ทว่ายังคงประคองกอดเอาไว้อยู่เช่นเดิม และส่งประโยคอ่อนหวานไปหา

        “แบบเมื่อกี้จะทำให้ผมแข็งแรงยิ่งกว่าซุปไก่เป็นไหนๆ”

        แล้วก็ได้สายตาดุๆ เป็นคำตอบแทน จึงยกสองมือขึ้นเป็นเชิงว่ายอมแพ้ เลยหันไปหาถ้วยแล้วยกขึ้นจิบ แถมทำหน้าเหยเกกับรสชาติให้อีกคนเห็น แต่สุดท้ายก็ดื่มจนหมด ตั้งใจจะรั้งร่างนุ่มมากอดก่อนกลับสักนิด ดันมีเสียงออดดังขัดจังหวะพอดี

        “คงจะเป็นมี่น่ะค่ะ”

        เพราะดึกดื่นอย่างนี้ไม่มีใครแน่ จิณณวัตรถึงได้ลุกขึ้นแทบจะพร้อมกับอีกคนที่กำลังเดินตรงไปหาประตู แต่เขายังไม่ยอมให้เปิดง่ายๆ จึงจับมือบางที่อยู่กับลูกบิดไว้ก่อน แล้วรวบตัวเล็กๆ เข้ามาก่อนและยื่นจมูกโด่งไปหาแก้มนุ่มด้วยความเสียดาย

        “อื้ห์มมมม แก้มคุณหอมจังเลย ผมยืนกอดยืนหอมอยู่ตรงนี้ไปถึงเช้าได้นะ ถ้าคุณจะไม่เปิดประตูรับเพื่อนน่ะ”

        แล้วกระซิบไปข้างๆ หูเจ้าของแก้ม เลยได้กำปั้นลงไปหาไหล่หนึ่งตุ๊บ เขาเลยยอมแพ้ด้วยการละวงแขนและขยับออกห่างประตู

        “อุ๊บ!!! มี่มาผิดเวลาอีกหรือเปล่าคะ”

        เอมิกาหน้าตื่นเล็กน้อย เมื่อประตูเปิดให้ก็เห็นร่างสูงใหญ่ยืนไม่ห่างกายเพื่อนนัก จิณณวัตรยิ้มบางๆ ให้ ก่อนเอ่ยด้วยถ้อยคำและท่าทีสุภาพ

        “ไม่ครับ ผมกำลังจะกลับพอดี ไว้เจอกันนะครับคุณมี่”

        เขาเบี่ยงกายเล็กน้อยเดินออกประตูไป โดยไม่ได้หันมองสองสาวที่ยืนมองแผ่นหลังเขาจนเดินลับไปตรงทางเลี้ยวไปหาลิฟท์ เอมิการหันไปหาเพื่อนส่งสายตาล้อเลียนแกมอยากรู้ แม้ในแววตานั้นจะเศร้าหงอยปะปนอยู่ด้วยก็ตามที อาทิตยาเลี่ยงเดินเข้าห้อง แต่เพื่อนก็ตามไปจ้องหน้าเพื่อหาคำตอบ

        “เขาก็แค่มากินข้าวด้วย พอมี่มาก็กลับ”

        “แค่นั้นจริงๆ เหรอจ๊ะเพื่อนรัก บอกมาให้หมดซะดีๆ ไม่งั้นจะสืบเองนะ”

        เอมิกาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งจึงแหย่เข้าให้ แต่อีกคนก็ยืนยันเสียงแข็ง

        “แค่นั้นล่ะ ว่าแต่มาเอาป่านนี้มีอะไรหรือเปล่า หรือว่าพ่อหนุ่มเมียเผลอบริการไม่ประทับใจ ถึงได้ทำตาโศกตาเศร้ามาหา”

        เอมิกามักจะยอมแพ้ในความละเอียด ช่างสังเกตของเพื่อนเสมอมา เฉกเช่นกับตอนนี้ที่เดาทางได้ถูกเผง ร่างในชุดนอนผ้าแพรจึงเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างคุ้นเคย แล้วนิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ จนอาทิตยาขึ้นไปนอนข้างๆ ถึงได้ยอมเปิดปากบอก

        “เขากำลังมีคนใหม่ สดกว่า เด็กกว่า เอาใจเก่งกว่า เราก็เลยคิดว่าคงถึงเวลาแล้วที่จะต้องตัดใจจากเขาจริงๆ”

        “และควรจะมองหาคนใหม่ที่เกิดมาเพื่อเป็นของเราคนเดียวด้วยนะ เชื่อสิว่าสักวันมี่จะต้องเจอแน่ สำคัญว่าอย่ารีบร้อน อย่าบุ่มบ่าม อย่าใจเร็ว ด่วนได้ด่วนเสียก่อนเท่านั้น”

        “เหมือนตัวเองรอคนเมื่อกี้ใช่ไหมล่ะ”

        แม้จะอยู่ในห้วงเศร้าโศกเสียใจ แต่ก็ยังมีอารมณ์ขันที่จะแซวอยู่ดี ทำเอาอาทิตยาต้องพากายมุดลงไปในผ้าห่มเพื่อหนีหน้าเพื่อน

        “โอเคๆ ไม่แซวแล้วล่ะ ว่าแต่เราจะทำยังไงถึงจะลืมเขาได้ล่ะตะวัน มันไม่ง่ายเลยนะ”

        แล้วเลขาแสนสวยก็ผันตัวเองมาเป็นศิราณีให้เพื่อนรัก ที่จะต้องฝ่ามรสุมหัวใจให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีจนเวลาล่วงเลยไปถึงตีสอง และต่างคนต่างหลับไปในที่สุดนั่นเอง

         

        สมาชิกของมูลนิธิเกือบยี่สิบคนต่างกำลังถกเถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตายในที่ประชุม เพื่อหาข้อสรุปในการให้ทุนไปเรียนต่อต่างประเทศของเด็กด้อยโอกาสในความอุปการะมาตั้งแต่จบมัธยมจนใกล้จะจบปริญญาตรีแล้ว และกำลังจะเข้าไปเรียนต่อโท

        “ถ้ายังไม่มีใครออกความคิดเห็น ฉันขอสรุปว่าให้เรายึดเอาผลการเรียนมาวัดเป็นเรื่องสำคัญก็แล้วกันนะคะ ส่วนนิสัยใจคอแต่ละคนเป็นยังไง พวกเราเองก็ไม่เชี่ยวชาญมากพอที่จะตัดสิน จะเป็นการทำร้ายเด็กหากเราตัดโอกาสคนที่ตั้งใจเรียนดีมาตลอด แต่ดันมาเสียเอาตอนโค้งสุดท้าย ฉันว่าเราควรจะตักเตือนเป็นลายลักษณ์อักษรก็พอ เอาไว้ให้มีความผิดเกิดขึ้นซ้ำอีกครั้งเราค่อยมาพิจารณาเรื่องการตัดสิทธิ์ ตกลงตามนี้นะคะ เถียงกันมานานแล้วจะได้จบๆ สักที จะได้ว่าต่อวาระอื่น และจะได้กินข้าวสักที เริ่มจะหิวแล้วล่ะ”

        เมื่อประธานฯ คุณหญิงออกโรงยุติปัญหา สมาชิกทั้งหลายต่างก็ยอมถอย แม้จะยังไม่พอใจสักเท่าไหร่ก็ตาม โดยเฉพาะชมจันทร์ ออกอาการมากกว่าใครเพราะเป็นคนตรง

        ส่วนเพื่อนสมาชิกที่เป็นคู่กรณีกันมาแต่ไหนแต่ไรก็ใช่ว่าจะยอมลดราวาศอกให้ เพียงแค่ถอยเพื่อหาโอกาสเอาคืนหนักๆ เท่านั้น อาทิตยารีบออกจากที่ประชุมไปดูความพร้อมในครัว

        ก็เห็นผ่อนกับเด็กๆ กำลังวุ่นวายอยู่ตามเคย พอเห็นท่าว่าจะเตรียมไม่ทันท่วงที เพราะเจ้านายอยากให้เสิร์ฟตอนอาหารร้อนๆ ไม่ยอมให้ทำทิ้งไว้นานเกินไป ก็ไม่รีรอที่จะช่วยอีกแรงจนนำไปบริการแขกได้ทันท่วงทีและอิ่มหมีพีมันไปตามๆ กัน

        “กินผัดไทยทะเลที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่าฝีมือแม่ผ่อนของคุณเอ้จริงๆ เลยค่ะ”

        คุณหญิงเพลินพิศเอ่ยชมด้วยความจริงใจ เมื่อกินเข้าไปถึงสามจาน ตามติดด้วยลอดช่องกะทิสด ตบท้ายด้วยผลไม้รวมที่ทยอยมาเติมให้เรื่อยๆ คนถูกชมชื่นชอบจนหน้าบ้านเป็นการใหญ่ แถมคุยโวอวดอีกต่างหาก

        “เอ้เน้นกับตะวันไว้เลยค่ะว่าเนื้อปูจะต้องสด กุ้งก็ต้องเน้นเอาตัวใหญ่ๆ หมึกก็ต้องให้เลือกเอาหมึกหอม ถั่วงอกก็เด็ดห่างออกทุกอันเลยนะคะ ไม่งั้นจะไม่อร่อยค่ะ”

        อาทิตยารีบเดินหนีไปนั่งข้างพะยอมด้วยอาการเบื่อนิดๆ เพราะกว่าจะทำตามคำสั่งคุณผู้หญิงได้จนครบถ้วนนั้น ทำเอาคนในบ้านลิ้นห้อยไปตามๆ กัน

        อันที่จริงอยากจะให้กลับไปเป็นตอนที่จิรนันท์เป็นข่าวใหม่ๆ แล้วคุณผู้หญิงสลดเป็นผักลวกมากกว่า เพราะงดรับแขก งดงานสังสรรค์ต่างๆ ตัวเองกับคนในบ้านค่อยสบายหน่อย

        “ศาลาหลังใหม่นี่ก็สวยนะคะคุณพี่เอ้ ออกแบบมาดีรับลมได้ทุกด้านเลย แถมยังมีพัดลมไอน้ำเผื่อเอาไว้ให้อีก ช่างคิดจังเลยนะคะ”

        คู่กรณีที่ฉะกันในที่ประชุมมองเห็นลู่ทางจะเล่นรุ่นพี่จอมโม้ได้แล้ว จึงแสร้งตีหน้ายิ้มแย้ม ยินดีปรีดากับข้าวของที่ชมจันทร์มีและสรรหามาไว้ในบ้าน

        “ไม่ได้หรอกค่ะจ่ายแพงเราก็ต้องได้ของดีสิคะ อีกหน่อยถ้าบัวพวกนี้ออกดอกเต็มบึงจะสวยยิ่งกว่านี้ค่ะ พออากาศร้อนๆ เราก็ใช้ศาลาฟากโน้นที่ติดแอร์เอาไว้แล้ว สะดวกสบายค่ะ”

        เจ้าของบ้านที่ไม่รู้ตัวว่ากำลังจะถูกเล่นกลับหลงกลจนเผลออวดอ้างความมั่ง รุ่นน้องคู่กรณีแอบหันไปหาเพื่อนรุ่นเดียวกัน หัวอกเดียวกันที่หมั่นไส้รุ่นพี่ขี้โวอยู่แล้วอย่างรู้ทัน

        “พอมีเงินนี่อะไรๆ ก็พร้อมไปหมดนะคะ จะผุพังยังไง จะเน่าเสียยังไง เงินก็เนรมิตให้เหมือนใหม่ได้เสมอๆ แต่กับความผิดพลาดในอดีตนะ เงินไม่สามารถมาล้างความทรงจำของผู้คนได้เลย เน่าเสียผุพังยังไงก็เน่าอยู่อย่างนั้นเปลี่ยนไม่ได้ แถมประจานผู้คนให้เราอับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนอีกด้วย คุณพี่เอ้ว่าจริงหรือเปล่าคะ”

        ชมจันทร์ถึงกับชะงัก และจ้องมองรุ่นน้องปากดีตาเขม็ง หัวใจเต้นตุ๊บตั๊บๆ เร็วและแรงกว่าเก่า หน้าก็แดงด้วยความโกรธจนคนรอบข้างสังเกตเห็น ไม่เว้นแม้แต่อาทิตยาที่แม้จะอยู่ไกลก็ได้ยินถ้อยคำตอกย้ำบาดแผลในใจเจ้านายได้เป็นอย่างดี

        “เอ่อ! จริงสิคะคุณเอ้ ฉันลืมบอกไปเลยว่าปีนี้จะเสนอชื่อคุณเอ้ขึ้นรับเครื่องราชฯ นะคะ ทำคุณงามความดีคู่กับฉันมานานหลายปีต้องได้รางวัลสูงส่งหน่อยแล้วล่ะค่ะ”

        คุณหญิงเองก็หวาดหวั่นว่าชมจันทร์จะรับไม่ไหวกับน้ำคำบาดใจนั้น จึงรีบหยิบยกเอาเรื่องดีงามที่ตัวเองยังไม่มีแผนจะป่าวประกาศให้ใครในตอนนี้ เพื่อหวังให้สถานการณ์ดีขึ้น

        “จริงเหรอคะคุณหญิง ขอบคุณมากค่ะที่กรุณาเอ้”

        เป็นจริงอย่างที่หวังไว้เมื่อชมจันทร์ปรับสีหน้าจากโกรธมาเป็นยิ้มได้ และควบคุมอารมณ์ตัวเองได้จนกระทั่งประชุมเสร็จสิ้น ส่งแขกกลับบ้านเรียบร้อย ถึงได้มีอาการอ่อนระทวยจนอาทิตยาและคนในบ้านต้องพาขึ้นไปนอนพักบนห้อง พร้อมกับเรียกหมอประจำตัวมาดูอาการถึงบ้าน

        +++++

E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ 

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

สนใจโหลดตัวอย่างอ่านก่อนซื้อได้ค่ะ

ร้อยดาวตะวันเดียว [My Daylight]กันเกราwww.mebmarket.comอ้อ!!! บีบน้ำตาด้วย บอกแล้วไงว่ากับผมไม่ต้องบิ้วมากหรอก แค่นี้น้องชายผมก็ตื่นจะแย่แล้วอยากจะเถียงหรือด่าทอกลับเต็มกำลัง

****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเรื่องจะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็นกำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในครอบครองอยู่แล้วค่ะ ******

ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

        และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง


เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้

        ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ

        

        

สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗

ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็นลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็นประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น