ตอนที่ 6 การพบกันของผมและท่านแม่ (เพิ่มรูปเ้าชาย)
“ลูกสาวแม่โตขึ้นมาน่ารักมากเลยนะ... มานั่งใกล้ๆสิ”
ท่านแม่กวักมือให้ไปนั่งใกล้ๆ ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“ได้เลยค่ะ!”
ผมก็เข้าไปหาท่านแม่อย่างว่าง่าย
แล้วอยู่ๆท่านแม่ก็ขมวดคิ้ว ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วจึงหันมายิ้มให้กับผม
“ลูกจ้องไปทางประตูนะ”
แล้วอยู่ๆท่านแม่ก็ลุกขึ้นก่อนจะฟาดดาบไปข้างหลัง
ฉัวะ!!
เสียงเหมือนบางอย่างขาด
ก่อนที่ท่านแม่จะเก็บดาบที่มีบางอย่างสีดำๆคล้ายหมึกติดกลับมาด้วย
... เอ๋?
“ฮึก!! อ๊าก!!....”
เดี๋ยวนะ.... เสียงคนร้อง หลายคนด้วย!! ข้างหลังเรา!!
ผมพยายามจะหันไปดูแต่ท่านแม่จับผมอุ้มมานั่งตักซะก่อน
“ข้างหลังไม่มีอะไรหรอกนะ... แม่ว่าเรามาคุยเื่ที่ลูกหายไปดีกว่า แม่อุตส่าห์เข้ามารอเจอเราเลยนะ”
ดูก็รู้ว่าท่านแม่พยายามเบนความสนใจเราจากสิ่งที่เกิดขึ้นข้างหลัง... หมึกสีดำพวกนั้นกระเด็นมาโดนหน้าผมด้วย...
ถึงผมจะไม่หันไป แต่ผมก็เห็นภาพสะท้อนจากกระจกที่ติดเอาไว้...
พรวด!!
เอ่อ ....ผมไม่ควรหันไปจริงๆด้วย...
สภาพเืสาดกระเด็นเต็มผนัง แถมยังมีชิ้นส่วนเครื่องในกระเด็นเต็มไปหมด
อย่างกับหนังสยองขวัญ!! โคตรสยอง!!
ผมกลืนน้ำลายก่อนจะหันไปยิ้มฝืดๆให้กับท่านแม่
ผมไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้นแหละ!
“ที่หนูหนีไปเพราะกลัวคนน่ะค่ะท่านแม่ หนูไม่เคยเจอกับคนเยอะขนาดนี้มาก่อนเลยค่ะ...”
ไม่ใช่ว่าผมไม่ใกับภาพสุดสยองข้างหลังหรอกนะ
ผมแค่แสดงละครเก่งเท่านั้นเอง...
แต่ตอนนี้มือผมนี่เย็นเฉียบเลย หน้าผมก็คงจะซีดด้วยเช่นกัน
ถึงจะอยู่แก็งมาเฟียก็เถอะนะ แต่ผมก็ทำเฉยกับสภาพที่น่าสยดสยองที่อยู่เื้ัไม่ได้หรอกนะ
เหมือนท่านแม่สังเกตถึงความผิดปกติ แล้วหันไปเห็นกระจกรู้ทันทีว่าลูกเห็นภาพที่ไม่อยากให้เห็นซะแล้ว จึงเลิกปั้นหน้ายิ้มแล้วถอนหายใจออกมา
“แม่ขอโทษนะ ที่เจอกันครั้งแรกต้องให้มาเห็นอะไรแบบนี้... พวกนั้นเป็พวกปีศาจเลวที่แอบสะกดรอยตามแม่มา... ถ้าแม่จัดการได้แบบไม่เหลือซากลูกคงไม่ต้องมาเห็นอะไรแบบนี้หรอก ขอโทษทีนะลูม...”
อา...
เพราะท่านแม่เป็จอมดาบเทพเลยต้องมีศตรูเป็ธรรมดา...
แต่ที่ท่านแม่บอกว่าจะจัดการแบบไม่เหลือซากนี่มันยิ่งดูโหดยิ่งกว่าเหลือทิ้งซากไว้อีกนะนั่น...
แต่ก็...
เป็คุณแม่ที่ใจดีจังเพราะกลัวลูกจะเห็นอะไรที่มันไม่ดี เลยพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ท่านแม่ใจดีกับผมมากเลย...
“ดาบชิ้นนี้ก็เป็ของขวัญให้ลูกล่ะ... ล้างซักหน่อยเดี๋ยวก็เอี่ยมเหมือนใหม่แล้ว”
ท่านแม่หยิบดาบที่เพิ่งฟันปีศาจไปเมื่อซักครู่ขึ้นมา ก่อนจะมอบให้ด้วยรอยยิ้ม
... ท่านแม่...
ให้ดาบที่เพิ่งใช้ฆ่าแถมยังเปื้อนเืเป็ของขวัญลูกสาว 10 ขวบแบบนี้...
ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกยังไงดีแฮะ...
ก็แบบว่า ว้าว!
สุดยอดไปเลยนะ...
เป็ของขวัญที่นึกไม่ถึงเลยล่ะครับ
ถึงผมที่ตั้งใจจะเป็จอมเวทย์จะไม่ได้ใช้เลยก็เถอะนะ...
แต่ผมก็ดีใจนะ นี่เป็ของขวัญชิ้นแรกที่ได้จากท่านแม่เลยล่ะ!
“ลูกเข้าไปในงานได้แล้วนะ เดี๋ยวแม่ขอจัดการธุระอะไรซักหน่อย... อ้อ... บอกแมรี่ให้แม่หน่อยนะ... ว่าในห้องยังมีขยะต้องเก็บกวาดอีก ให้มาช่วยแม่เก็บกวาดด้วย”
ท่านแม่พูดด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนจะหันไป
ผมก็พยักหน้ารับคำก่อนจะเดินออกจากห้องตามคำสั่งของท่านแม่
... ถึงจะแค่ชั่วขณะก่อนที่ท่านแม่จะหันไป แต่ก็เห็นใบหน้าที่กำลังเดือดสุดๆเลย
ขอให้ไปที่ชอบๆนะพวกที่ตามท่านแม่มา...
ถ้าผมไม่เคยเห็นคนตายมามากมายก่อนหน้าที่จะมาโลกนี้ มีหวังสติแตกได้เลยนะนั่น...
พอออกมาจากห้องผมก็ออกไปบอกพี่แมรี่ ดูเหมือนพี่เค้าเปลี่ยนสีหน้าทันที กลายเป็ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ แล้วเดินเข้าไปในห้องที่ท่านแม่อยู่พร้อมกับดาบคาตานะ
พี่แมรี่น่ากลัวอ่ะ!!
เห้อ...
แล้วผมก็มานั่งสงบสติอารมณ์ เพราะไอ้ฉากสยองขวัญนั่นทำความอยากอาหารของผมหายเป็ปลิดทิ้ง...
“สวัสดี เลดี้ลูมินัส ผม...เ้าชายมอเฟียส ถ้าไม่รังเกียจเธอสนใจจะเต้นรำกับผมได้หรือไม่?”
เด็กชายท่าทางสง่างามเดินเข้ามายื่นมือชวนผมเต้นรำ...
เดี๋ยวนะ...
ไอ้เด็กนี่คือเ้าชายงั้นหรอ...
“ดิชั้นคงต้องขออภัยด้วยค่ะเ้าชาย... คือดิชั้นเต้นไม่ค่อยเก่ง เต้นๆไปอาจจะไปเหยียบเท้าเ้าชายก็ได้ค่ะ”
ผมปฏิเสธอย่างสุภาพ
เด็กหนุ่มนิ่งค้างไปเลย ก่อนจะยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็ไร...ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวคราวหน้าผมจะมาสอน”
“ม ไม่ดีกว่าค่ะ เกรงใจเ้าชาย…”
“ไม่ต้องเกรงใจผมหรอก เลดี้ลูมินัสไม่เดือดร้อนหรอก ผมเต็มใจ”
ไอ้เด็กแก่แดดนี่!!
ก็อยากจะไล่ไปให้พ้นๆอยู่หรอก แต่ถ้าปฏิเสธไปอีก ก็กลัวจะมีปัญหา.. เพราะอีกฝ่ายเป็ถึงเ้าชายด้วย...
“ถ้าอย่างนั้น จะเป็พระคุณอย่างสูงเลยค่ะเ้าชายมอเฟียส…”
ผมพยายามปั้นหน้ายิ้ม
“ไว้เจอกันคราวหน้านะเลดี้ลูมินัส!”
โอ้ย อยากจะบ้าตาย! นี่ผมโดนเด็กแก่แดดจีบอยู่หรอ???
เ้าชายมอเฟียส เ้าชายคนกลางมีใบหน้าที่น่ารักน่าชังและมักจะยิ้มตลอดเวลา
Credit : http://www.zerochan.net/2055137
![เมื่อตัวร้ายอ้อนรัก [นิยายจีนย้อนยุคทะลุมิติ โรมานซ์คอเมดี้ ฟิน++]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697445558_33040204.webp)
546
