หลังจากกลับมาถึงบ้านพัชชาก็หอบหิ้วถุงผลไม้วิ่งเข้าครัวไปแจกพวกป้าๆและพี่ๆด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"ทุกโค้นนนน พัชกลับมาแล้ว มีของฝากมาให้ด้วยค่ะ" พัชชากองถุงผลไม้วางไว้บนโต๊ะ
"โห่~ ซื้อมาเยอะจัง" กิ๊กเข้ามาดูสิ่งของที่อยู่บนโต๊ะ ก่อนจะเอาไปเก็บเข้าตู้เย็น แบ่งบางส่วนออกมาปอกกิน
"เอ็งรวยรึไง ถึงซื้อมาเยอะขนาดนี้" ป้านวลเอ่ยว่าพลางเด็ดผักใส่ตระกร้า
"เปล่าหรอกจ้ะ หนูไม่ได้ซื้อ คุณลุงต่างหากซื้อให้"
"คุณลุง?"
"ก็นั่นไงคะ" พัชชาชี้ไปยังร่างสูงที่กำลังเดินเข้าบ้าน
"อ้อ นายใหญ่หรอ" กุ๊กถามอย่างไม่แน่ใจ พัชชาพยักหน้าหงึกหงักๆ ก่อนจะเอามะม่วงไปปอกแล้วล้าง ส่วนกิ๊กทำน้ำพริก
"ซี๊ดดด~ น้ำลายไหล" เธอจิ้มพริกเกลือพลางซูดปาก
"ปกตินายใหญ่ไม่ค่อยเลี้ยงอะไรแบบนี้หรอก ถ้าอยากกินก็ไปซื้อกินกันเอง ท่านจะให้เงินไปซื้อ" ป้านวลบอกกล่าว นึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน
"หรอคะ"
"น้องพัช" เสียงทุ้มเอ่ยเรียกพัชชาที่หน้าประตูก่อนที่เธอจะหันไปมอง
"อ้าว พี่ทิว มาค่ะ กินมะม่วง" พัชขากวักมือเรียกหย่อยๆ พลางหยิบมะม่วงเข้าปาก
"เสี่ยเรียกให้ไปพบครับ" เขาอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวกลับ
"นายใหญ่จะเรียกเธอทำไมอ่ะ" กิ๊กถามอย่างสอดรู้
"ไม่รู้สิ งั้นเดี๋ยวพัชมานะจ้ะ" เธอล้างมือเรียบร้อย ก่อนจะเดินไปยังตึกใหญ่ ขาเรียวยาวก้าวเข้าไปในห้องโถงที่มาเฟียหนุ่มนั่งรออยู่
"มีอะไรหรอคะ"
"ฉันลืมบอกข้อตกลงเธอ"
"ข้อตกลง...อะไรคะ?" เด็กสาวมองหน้าเขาฉงน
"ก็ที่เธอจะมาเป็เด็กฉันไง"
"อ้อ ค่ะ"
"ข้อตกลงคือ เธอไม่มีสิทธิ์ใดใดในตัวฉัน ห้ามหึง หวง ห้ามทำตัวเป็เ้าของของฉัน" พัชชาได้แต่นิ่งฟัง แล้วทำไมเธอต้องหึง หวง อะไรเขาด้วยล่ะ
"......."
"ห้ามยุ่งกับผู้หญิงของฉัน เธอมีหน้าที่แค่ทำให้ฉันพอใจก็พอ ฉันสั่งให้ทำอะไรเธอก็ต้องทำ" ลีวายเอ่ยเสียงเรียบ แววตาทอดมองหญิงสาวที่เบ้หน้าใส่
"ค่ะ แล้วมีอะไรอีกไหมคะ" พัชชาเอ่ยถาม ถ้าแค่นี้เธอทำได้สบายๆอยู่แล้ว
"อ้อ อีกข้อ... เธอต้องย้ายมานอนที่ห้องฉัน จะได้ปรนนิบัติฉันสะดวกๆ นี่คือหน้าที่ใหม่ของเธอ"
"ห๊ะ! ย้ายไปนอนห้องลุงนี่นะ ไม่เอาหรอก" ยังไงมันก็ไม่สมควรอยู่ดี ผู้หญิงกับผู้ชายไม่ได้เป็แฟนกันจะอยู่ด้วยกันได้ไง อีกอย่างเธอก็เป็แค่สาวใช้
"ฉันสั่ง.."
"ไม่เอาค่ะ ข้อนี้หนูไม่ตกลง หนูนอนที่ห้องเดิมก็ได้นี่คะ เวลาทำงานคุณก็เรียกสิ" พัชชาเอ่ยแย้ง เื่อะไรจะไปล่ะ ลีวายถอนหายใจเบาๆ
"ทำไมดื้อแบบนี้วะ นี่แค่คำสั่งแรกยังทำไม่ได้เลย" เขาเอ่ยอย่างหงุดหงิด
"หนูไม่ย้ายนะคะ ลุงจะให้หนูทำอะไรก็ได้ แต่หนูไม่ย้าย คิดดูสิ คนอื่นเขาจะคิดยังไงถ้าหนูไปนอนห้องเดียวกับคุณ หนูเสียหายนะ" พัชชาทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ
"ตกลงจะไม่ย้าย?"
"ค่ะ"
"อืม ไม่ย้ายก็ไม่ย้าย งั้นคืนนี้ก็เริ่มงานแรกของเธอก็แล้วกัน มาหาฉันสามทุ่ม" มาเฟียหนุ่มเอ่ยปากสั่ง ยิ่งทำให้เธอหน้าเบ้ขึ้นไปอีก
"ทำไมต้องสามทุ่มคะ มันดึกแล้วนะ สองทุ่มหนูก็นอนแล้ว" เด็กสาวคัดค้าน จะเรียกไปทำไมดึกๆ ดื่นๆ
"นี่เธอจะขัดทุกอย่างเลยใช่ไหม" ลีวายเริ่มจะไม่พอใจ ทำไมเด็กนี่มันเข้าใจอะไรยากจังวะ กับคนอื่นเขาไม่เห็นต้องเหนื่อยแบบนี้เลย
"ค่ะ สามทุ่มก็สามทุ่ม" เด็กสาวเอ่ยอย่างจำใจ มือหนาตบเบาะข้างๆ
"มานี่สิ" พัชชาเดินเข้าไปใกล้ๆเขาเพียงนิด มันไม่ทันใจเขาเลย มือหนากระชากแขนเธออย่างแรงจนร่างบางเซถลานั่งบนตักเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
"อุ๊บ! อื้อ!"
พัชชาเบิกตากว้างอย่างใ เมื่อชายหนุ่มประกบปากเธออย่างรวดเร็ว มือหนาประคองท้ายทอยเธอไว้แน่นไม่ให้ดิ้นหนี มืออีกข้างรวบแขนเธอไว้ ริมฝีปากอวบอิ่มถูกบดขยี้อย่างรุนแรง ลิ้นหนาสอดเข้าไปในโพลงปากของหญิงสาวอย่างช่ำชอง พัชชาดิ้นเร้าๆ ในอ้อมแขนแกร่ง นานอยู่หลายนาทีจนเธอหายใจไม่ทัน
"อื้อ!!" ปากอวบอิ่มเป็อิสระ เธอหอบหายใจเร็วๆถี่เมื่อขาดอากาศหายใจนาน เขาไม่ปล่อยให้เธอเป็อิสระนาน ปากหยักบดจูบเธออีกครั้งและครั้งนี้มันเร้าร้อนยิ่งกว่าเดิม เด็กสาวตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว แม้จะถูกเขาจูบมาแล้ว แต่ครั้งนี้เธอรู้สึกแปลกไปกว่าเดิม อารมณ์เขามันรุนแรงกว่าที่ผ่านมา
"เสี่ยครับ!" เลขาคนสนิทวิ่งพรวดพราดเข้ามาโดยไม่ทันมองทำให้มาเฟียหนุ่มชะงักกึก ก่อนจะถอนจูบออก
"อะไร!!" ลีวายตะคอกอย่างหงุดหงิด ทิวรู้ว่าเขามาขัดจังหวะ แต่มันเื่ด่วนเขาจึงทำใจสู้เสือ
"เอ่อ.." เขาลอบมองเด็กสาวที่นั่งตัวสั่น เธอมองมาเฟียหนุ่มน้ำตาคลอก่อนจะลุกวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว
"มีอะไรก็ว่ามา! ถ้าไม่ด่วนกูจะฆ่ามึง!!" เขาเอ่ยเสียงเหี้ยม รู้สึกเสียดายเด็กสาว
"เอ่อ คือสายของเรารายงานมาว่าเห็นลูกน้องไอ้ริวตะมาวนเวียนอยู่หน้าผับอีกแล้วครับนาย"
"หึ ไอ้หมาลอบกัด! อยากจะเด็ดหัวฉันมากสินะ มึงสั่งคนของเราให้เตรียมพร้อม อย่าให้เกิดเหตุการณ์แบบคราวที่แล้ว ให้คนของเราาเ็น้อยที่สุดถ้ามีการปะทะ"
"ครับนาย ผมว่าวันนี้นายอย่าเพิ่งเข้าผับเลยครับ"
"คนอย่างกู ถ้าไม่ไปก็กลัวมันน่ะสิ มึงไปเตรียมรถ" ขาเอ่ยด้วยแววตาหมายมาด เสืออย่างเขา ไม่จำเป็ต้องกลัวหมาขี้เรื้อนอย่างมัน
"แต่..." เขาเป็ห่วงนาย เกรงว่าจะเกิดเหตุ
"ไปสิ!!"
"ครับๆ " ทิวเดินออกจากห้องไป เหลือเพียงเขานั่งอยู่ในห้อง นึกถึงริมฝีปากอวบอิ่มของเด็กสาว สงสัยวันนี้เขาคงต้องปล่อยเธอไปก่อน ถือว่าไม่ใช่วันของเธอก็แล้วกัน
"เธอหนีฉันไม่พ้นหรอกสาวน้อย"
ลีวายพ้นควันบุหรี่ออกจากปาก การจะกินเนื้อหวานมันต้องค่อยๆกิน ถ้ารวบรัดเธอ เดี๋ยวมันจะไม่อร่อย มาเฟียหนุ่มคิดอย่างเ้าเล่ห์
ด้านพัชชาวิ่งหนีกลับมาที่ห้อง ใจเธอเต้นไม่เป็จังหวะ มันรู้สึก ตื้อ ด้านไปหมด ทำไมอยู่ในอ้อมแขนเขาเธอกลับหมดแรงเอาเสียดื้อๆ มือบางยกมือขึ้นแตะปากตัวเอง แล้วคืนนี้เธอจะเอายังไงดี...
1K
