สิบปีต่อมา
มหาวิทยาลัยแกรนดอน
“คิดอะไรอยู่” ลูคัสเข้ามากอดฉันจากด้านหลัง หอมแก้มซ้ายขวาไม่หยุดจนฉันต้องทุ้งศอกไปหนึ่งที
“คิดถึงเื่เมื่อสิบปีก่อน” ฉันตอบลูคัสก่อนมองออกไปสุดลูกหูลูกตา หลังจากที่แม่ฉันตายไปเมื่อห้าปีก่อน ฉันกับลูคัสก็ตัดสินใจมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่นี่ ทุกอย่างเปลี่ยนไปมากแล้ว ผู้คน อาคารสถานที่ ที่เหลือไว้คงจะมีแต่ความทรงจำมากมายทั้งดีและร้าย
“นอกจากฉันแล้ว นายคิดว่าแวมไพร์ยังมีอีกไหมบนโลกใบนี้”
ไม่รู้สิ ไม่มีแล้วมั้ง อ้อ ลืมไปยังมีเหลืออีกหนึ่งคน”
“พ่อคะ แม่คะ” เสียงเรียกเจื้ยวแจ้วดังมาแต่ไกล ลูกสาวตัวเล็กของฉันวิ่งเข้ามาให้ฉันอุ้ม ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง ฉันให้กำเนิดเด็กน้อยคนนี้ขึ้นมาทั้งที่ฉันกับลูคัสเราไม่เหมือนกัน และเขาก็พิเศษมาก เขาเป็เด็กลูกครึ่งแวมไพร์กับมนุษย์
“ว่าไงคะลูก”
“หนูอยากไปเที่ยวน้ำตก ไปกันนะคะพ่อ” เ้าตัวน้อยหันไปอ้อนคนเป็พ่อ
“ได้ครับ” คนตัวสูงรับลูกจากฉันไปอุ้ม ก่อนจะเดินพาไปขึ้นรถ ฉันมองตามหลังสองพ่อลูกแล้วยิ้มตาม
“รอแม่ด้วย ลูน่า”
The end
29
