หลังจากที่อินดี้นำข้าวมาให้บิลลี่ 2 ครั้งแล้ว ครั้งที่ 3 เธอจึงไม่พลาดและมาตรงเวลา 6 โมงเย็นพอดี อินดี้ลากกระสอบอาหารสุนัขลงจากบันไดตรงไปยังหน้าบ้าน ซึ่งในตอนนี้บิลลี่ก็ได้คาบจานข้าวมารอเธออยู่หน้าประตูบ้านแล้ว...คาบนี้ไม่สายเว้ยมาตรงเวลาซะด้วย..ขอบคุณนะครับคุณอินดี้ที่ไม่ลืมผมอีก…บิลลี่ส่ายหางไปมาด้วยความดีใจ
"มากินข้าวได้แล้วเ้าหมาอ้วน เห็นไหมบอกแล้วว่าคาบนี้อินดี้จะไม่มาสายแน่นอน วันนี้จัดไปเต็มๆ 1 กระสอบใหญ่ๆ แล้วเดี๋ยวประมาณตอน 20:00 น. อินดี้ก็จะเอามาให้อีกนะ"
"คงจะไม่รบกวนคุณอินดี้หรอกค่ะ เพราะเวลา 20:00 น. นั้น ป้าจะเป็คนเอาอาหารให้เ้าหมาตัวนี้เอง ตอนนี้คุณอินดี้หมดธุระแล้วก็กลับเข้าไปพักผ่อนในห้องเถอะค่ะ เดี๋ยวที่เหลือป้าจะจัดการเองทุกอย่าง!!" ป้าเคกระเเท่นเสียงใส่อินดี้พร้อมกับทำสีหน้าไม่พอใจใส่ จนเธอเห็นได้ชัดว่าป้าเคกำลังไม่สบอารมณ์กับอะไรบางอย่างในตัวเธอ
"แปลกจัง สองสามวันมานี้ ทำไมป้าเคถึงได้พูดจากับเราแปลกๆ สีหน้าท่าทางที่แสดงออกมาด้วย เพราะอะไรงั้นหรอเ้าหมาอ้วน อินดี้ทำอะไรให้ป้าแกไม่พอใจงั้นหรอ เฮ้อ!!ฉันลืมไปว่านายพูดไม่ได้นี่นา เเต่ก็เอาเถอะ ดีเหมือนกัน เวลาที่ฉันระบายอะไรกับนาย นายจะได้ไม่เอาไปพูดให้ใครฟังเนาะ...ต่อไปนี้เรามาเป็เพื่อนกันนะเ้าหมาอ้วน" อินดีใช้มือของเธอลูบไปที่หัวของบิลลี่ในขณะที่เขากำลังกินข้าวอยู่ ซึ่งบิลลี่ก็รับรู้ได้ว่า เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและเหงามาก ในบ้านหลังนี้ไม่มีใครดูเป็มิตรกับเธอเลย ยกเว้นเอเธนส์คนเดียวเท่านั้น ด้วยความที่บิลลี่กับมาเรียยังไม่ได้สนิทกับเธอมาก เธอจึงไม่ค่อยสุงสิงกับพวกเขาซะเท่าไหร่
"นายอยู่บ้านหลังนี้มานานแล้วหรอเ้าหมาอ้วน เฮ้อ!!บางทีฉันก็คิดอิจฉานายนะ ไม่ต้องพูดกับใคร ไม่ต้องสนใจว่าใครจะมองยังไง อยู่แบบสันโดษ ชีวิตที่แสนสงบ ฉันอยากมีชีวิตแบบนั้นบ้างจัง แม่จ๋า..ป่านนี้แม่จะเป็ยังไงบ้างนะ ั้แ่ฉันมาทำงานที่นี่ก็ไม่ได้ติดต่อหาแม่เลย ทำไงได้ล่ะก็ที่นี่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์นี่นา เฮ้อ!!" อินดี้นั่งลูบหัวบิลลี่จนกระทั่งบิลลี่กินข้าวหมดกระบะ เขารับรู้ได้ว่าตอนนี้อินดี้้าเพื่อนหรือใครสักคนที่คอยอยู่ปลอบใจเธอ บิลลี่เดินเข้ามาหาอินดี้ใกล้ๆและเอาขนนุ่มๆของเขา ไปถูที่ขาของอินดี้และใช้หัวมุดเข้าไปที่ตักของเธอ เหมือนกำลังจะทำท่าอ้อนเธอเพื่อให้เธออารมณ์ดีขึ้น สาเหตุที่บิลลี่ต้องทำแบบนี้ก็เพื่ออยากจะแสดงออกให้เธอเห็นว่าเขาจะอยู่เป็เพื่อนเธอเอง และเหมือนว่าอินดี้ก็จะเข้าใจในสิ่งที่บิลลี่้าจะสื่อเธอยิ้มกว้างและก้มลงจูบที่กลางหน้าผากของบิลลี่ไปหนึ่งฟอด
"แกอยากอยู่เป็เพื่อนฉันหรอเ้าหมาอ้วน...น่ารักจัง" ความรู้สึกในตอนนี้ อินดี้รู้สึกว่าเธอได้มีเพื่อนเพิ่มมาอีก 1 คนแล้ว ถึงแม้ว่าเพื่อนคนนี้จะไม่ใช่มนุษย์ก็ตามแต่เธอก็รู้สึกว่าเขาจะเข้าใจความโดดเดี่ยวและอ้างว้างของเธอมากที่สุดในตอนนี้
"เอาล่ะ..ฉันต้องไปทำงานอย่างอื่นต่อแล้ว นายก็กลับเข้าไปนอนในบ้านของนายแล้วกัน ไว้ฉันทำงานเสร็จ แล้วฉันจะมาเล่นด้วยใหม่นะ" อินดี้ลูบหัวบิลลี่เบาๆก่อนจะลุกขึ้นไปรดน้ำต้นไม้หน้าบ้านต่อ เธอทำภารกิจทุกอย่างเสร็จก็เกือบจะทุ่มกว่าๆ อินดี้กำลังจะเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดทั้งหมดและนำไปไว้ในห้องเก็บอุปกรณ์ ในตอนนั้นเองเธอก็ได้ยินเสียงป้าเคที่กำลังคุยกับลุงคริสอยู่
"ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วนะคุณ ถ้ายัยนี่ยังอยู่ในบ้านของเราอีกล่ะก็ ฉันคงจะเป็บ้าตายแน่ๆ เราต้องหาวิธีไล่เธอออกจากบ้านหรือไม่ก็ฆ่าเธอทิ้งซะ!!'
"ทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะเธอมีความจำเป็ในการสืบทอดเผ่าพันธุ์ของเราอยู่ อดทนอีกหน่อยได้ไหม?"
"แต่ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว...ฉันเกลียดขี้หน้ายัยเด็กคนนั้นจนแทบจะอ้วกออกมาแล้ว คุณจะให้ฉันทนอะไรอีก!!" อินดี้ไม่รู้ว่าต้นสายปลายเหตุในการคุยกันของป้าเคกับลุงคริสคืออะไร แต่พวกเขาสองคนดูเหมือนว่ากำลังจะพูดถึงเธออยู่ อินดี้ถึงกับน้ำตาไหลพรึ่บ เมื่อเธอได้รู้ว่าทั้งป้าเคและลุงคริส้าจะกำจัดเธอออกไปจากบ้านหลังนี้ แต่ด้วยความที่ภาระหนี้สินยังมีมากมาย เธอจึงไม่สามารถที่จะออกไปจากบ้านหลังนี้ได้ แกร่ก!! ในขณะที่กำลังสติหลุด อินดี้ก็เผลอไปชนกับถังขยะจนล้มเกิดเสียงดังขึ้น วินาทีนั้นใจเธอร่วงลงไปอยู่ที่เท้าเพราะกลัวว่า ถ้าป้าเคกับลุงคริสจับได้ว่าเธอแอบฟังอยู่ พวกเขาจะต้องจัดการเธออย่างแน่นอน…
"ทำไงดีล่ะอินดี้..คิดสิ คิดๆๆๆ อุ่บ!!"
"ชู่วววว..เงียบ..อยู่นิ่งๆ!! มือที่เอื้อมมาปิดปากจากทางด้านหลังทำให้อินดี้ใ แต่เมื่อเธอรวบรวมสติได้ เธอจึงรีบหันกลับมาดูและพบว่าคนที่เอามือมาปิดปากเธอนั้น ไม่ใช่คนที่มีพิษมีภัยอะไรเพราะเขาก็คือมาเรียนั่นเอง มาเรียรีบพาเธอกลับเข้าไปในห้องเก็บอุปกรณ์และบอกให้อินดี้ห้ามส่งเสียงอะไรเด็ดขาด...ซึ่งอินดี้ก็ทำตามแต่โดยดีเพราะตอนนี้เธอทำอะไรไม่ได้ นอกจากเชื่อฟังคำสั่งของมาเรียเพียงอย่างเดียว
"คุณอินดี้อยู่ในนี้ไปก่อนนะคะ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด เดี๋ยวมาเรียกลับมาค่ะ อย่าลืมนะคะห้ามออกไปไหนเด็ดขาด!!" อินดี้พยักหน้าตอบรับมาเรียด้วยน้ำตาที่ห่อเบ้า มาเรียยิ้มให้เธอก่อนจะปิดประตูเข้าอย่างช้าๆ ซึ่งในตอนนั้นป้าเคกับลุงคริสก็วิ่งเข้ามาพอดี
"อ้าว!!มาเรียเองหรอ หนูมาทำอะไรที่นี่ลูก?"
"อ๋อ มาเรียมาหาไม้กวาดไปกวาดห้องน่ะค่ะ...สงสัยเมื่อวานมาเรียน่าจะเผลอทำอะไรหกที่พื้นนะคะ วันนี้ก็เลยจะเก็บกวาดซะหน่อย ถ้าพี่เอเธนส์ไปเห็นเข้า จะดุว่ามาเรียเป็น้องสาวที่สกปรกน่ะค่ะ แล้วนี้ป้าเคกับลุงคริสทำอะไรอยู่งั้นหรอคะ..แอบนินทาพี่เอเธนส์อยู่รึป่าวเนี้ย?"
"ป่าวๆจ้ะ..ป้ากำลังจะขึ้นไปทำความสะอาดข้างบน ส่วนลุงคริสก็กำลังจะเข้าไปทำความสะอาดห้องรับรองแขกนะจ๊ะ งั้นป้ากับลุงไปก่อนนะ…"
"ค่ะ..มาเรียก็จะไปเหมือนกันค่ะ.."
"จ่ะ..ไปเถอะคุณ…" ทันทีที่สองผัวเมียนั้นเดินออกไป มาเรียรีบถอยหายใจเเบบโล่ง ก่อนจะเดินกลับมาที่ห้องเก็บอุปกรณ์เพื่อเปิดประตูให้อินดี้ออกมา เเต่ทว่าเมื่อเปิดประตูออกก็เห็นอินดี้ในสภาพช็อคเกร็งไปทั้งตัวเหมือนกับว่าเธอกลัวอะไรบางอย่าง มาเรียเห็นท่าไม่ดีจึงรีบพาเธอขึ้นไปบนห้องของเอเธนส์ เพื่อให้เขาดูอาการของอินดี้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อกๆๆ ก่อกๆๆ
"พี่เอเธนส์ตื่นเถอะค่ะ เกิดเื่ใหญ่แล้ว พี่เอเธนส์ ก่อกๆๆๆก่อกๆๆๆ" เสียงเคาะประตูระรัวนั้น ทำให้เอเธนส์รีบลุกจากเก้าอี้โยกแล้วเดินมาเปิดประตูให้มาเรีย น้องสาวจอมยุ่งของเขาทันที
"มีเื่อะไรใหญ่นักหนาหรอยัย….อ่าวนี่อินดี้เป็อะไรไปน่ะมาเรีย?"
"มาเรียก็ไม่ทราบค่ะ มาเรียรู้แต่ว่า พอมาเรียเปิดประตูห้องเก็บอุปกรณ์ออกมา คุณอินดี้เธอก็อยู่ในสภาพนี้แล้วค่ะ"
"ห้องเก็บอุปกรณ์? แล้วอินดี้จะเข้าไปทำอะไรที่นั่น?"
"หรือว่าเธอจะได้ยินเื่นั้นแล้ว!!!"
"เื่อะไร?!!!" เสียงเอเธนส์คำรามด้วยความใ เพราะสีหน้าท่าทางของมาเรียนั้น มันมีความเป็ไปได้ที่จะทำให้เอเธนส์คิดว่า เธออาจจะรู้ความจริงว่าพวกเขาไม่ใช่มนุษย์เข้าแล้ว มาเรียเอาเเต่ก้มหน้ามองอินดี้สวยสายตาที่สงสารและรู้สึกถึงความอึดอัดในใจของมนุษย์อย่างอินดี้ ในตอนนี้พี่ก็รู้แล้วว่าทั้งป้าเคและลุงคริสพวกเขาสองคนไม่ได้เต็มใจที่จะให้เธออยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไปเลย หลังจากนี้กินดิจะต้องวางตัวยังไง เธอจะรู้สึกอึดอัดแค่ไหนติดตามต่อได้นะ EP หน้านะคะ
6K
