4.44.44 น. มิติสยอง

        "โอ้ย!"

        "ที่นี่มัน..."

        ภาพเพดานห้องเรียนที่คุ้นตาบวกกับแสงของพระอาทิตย์ที่ใกล้ลับขอบฟ้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องจนย้อมสีเพดานกลายเป็๞สีส้มอ่อน เป็๞ภาพแรกที่ผมเห็นเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา เสียงของเข็มนาฬิกายังคงดังก้องไปทั่วทั้งห้องชวนให้รำคาญหูเหมือนดังเช่นเคย

        ผมลุกขึ้นนั่งพร้อมกับอาการมึนหัวอย่างรุนแรงจนแทบจะล้มพับไป แต่ก็พยายามสาดส่องสายตาไปทั่วทั้งห้อง โต๊ะและเก้าอี้ที่ถูกจัดเก็บอย่างเป็๲ระเบียบภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น 

        "ห้องเรียน? ไม่ได้เป็๞ป่าที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายหรอกเหรอ?"

        บรรยากาศภายในห้องไม่ต่างจากห้องเรียนทั่วๆ ไปในตึกเก่าเลย ความทรงจำก่อนหน้านี้ค่อยๆ กลับมาจนทำให้ผมเจ็บหัวจี้ด แม้ภาพที่เห็นจะเป็๲ห้องเรียนปกติที่ไม่มีอะไรผิดแปลก แต่ความรู้สึกมันช่างแตกต่างจากห้องเรียนปกติอย่างบอกไม่ถูก

        ผมค่อยๆ พยายามพาร่างเล็กๆ ของผมลุกขึ้นแล้วแล้วหันไปมองหน้าต่างภายในห้อง แม้ว่าภายในห้องจะมีแสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเข้ามาแต่หน้าต่างกลับดำมืดสนิทไม่ต่างจากตอนกลางคืน ภาพวิวของสนามฟุตบอลที่ควรจะเป็๞กลับมืดสนิทจนมองอะไรไม่เห็น

        ผมพยายามเปิดหน้าต่างนั้นแต่ก็ไม่สามารถเปิดได้ แสงของดวงอาทิตย์ค่อยๆ หายไปอย่างรวดเร็วเหลือเพียงแต่ความมืดมิด

        "กี่โมงแล้วนะ?"

        ผมหันควับไปมองนาฬิกาประจำห้องที่คุ้นเคย แต่เวลาของนาฬิกาดันค้างอยู่ที่ 4 โมง 44นาที 44วินาที แม้ว่าแสงของดวงอาทิตย์เริ่มดับลงและเสียงของเข็มนาฬิกาที่ยังก้องไปทั่วห้อง

        "เอาจริงดิ?!"

        ผมตั้งสติก่อนที่จะมองหากระเป๋าเป้ที่เตรียมมาด้วย โชคดีที่มันไม่หายไป บรรยากาศภายในห้องเริ่มเย็น๶ะเ๶ื๪๷อย่างบอกไม่ถูกทันทีที่แสงอาทิตย์ได้หายไป แสงแฟลชจากมือถือได้เปิดขึ้น มือถือแบตเตอรี่ 100 เปอร์เซ็นต์พร้อมกับแบตสำรองที่ผมเตรียมไว้คงได้ใช้งานอย่างคุ้มค่า 

        ติ้ง!

        เสียงแจ้งเตือนกระทู้ยอดฮิตของเว็บบอร์ดประจำโรงเรียนได้ดังขึ้นผ่านมือถือผม น่าเหลือเชื่อที่ผมสามารถใช้งานเว็บบอร์ดนี้ได้ แต่ไม่สามารถใช้แอพลิชั่นอื่นได้เลย แม้ว่าสัญญาณมือถือและอินเทอร์เน็ตจะใช้งานได้เหมือนปกติ

        ผมกดเข้าไปในกระทู้ยอดฮิตเพื่อเช็คดูว่าเกิดอะไรขึ้น

        [รู้หรือเปล่าว่าวันสอบวันสุดท้ายเป็๞วันศุกร์ที่ 13?! ใครอยากจะพิสูจน์เ๹ื่๪๫เล่าประจำโรงเรียนขอให้ไปเจอกันที่ตึกเก่าห้อง XX เวลา 4 โมงครึ่งระ เราจะพิสูจน์เ๹ื่๪๫นี้ไปด้วยกัน!]

        กระทู้ที่เคยเป็๲กระทู้ยอดฮิตเมื่อสองสัปดาห์ก่อนกลับกลายมาเป็๲กระทู้ยอดฮิตอีกครั้ง? มันเป็๲เ๱ื่๵๹ที่เป็๲ไปได้ยากที่กระทู้เก่าๆ จะได้รับความนิยมอีกครั้ง ผมรีบเข้าไปส่องคอมเม้นต์ในทันที

        มีความผิดแปลกหลายอย่างกับเว็บบอร์ดนี้ เมื่อผมสังเกตเห็นว่าทั้งเวลาของการโพสกระทู้และคอมเม้นต์ต่างไม่แสดงออกมาเหมือนปกติและเมื่อผมลองเช็คกระทู้ล่าสุดของเว็บบอร์ดมันกลับกลายเป็๞กระทู้ที่ผมเคยเห็นเมื่อสองสัปดาห์ก่อน

        ช่างน่าแปลกใจว่ากระทู้หลังจากนั้นหายไปไหน? ผมเริ่มต้นสร้างกระทู้ของตัวเองเพื่อทดสอบว่ามันจะสามารถโพสได้เหมือนปกติหรือเปล่า

        [ยากที่จะพูดแต่เ๹ื่๪๫เล่าของโรงเรียนเราเป็๞เ๹ื่๪๫จริง ฉันอยากให้ทุกคนเลิกพิสูจน์อะไรบ้าๆ ได้แล้วมันอันตรายมาก]

        ปกติผมไม่ค่อยได้เป็๲คนสร้างกระทู้สักเท่าไหร่ ชอบที่จะแอบส่องกระทู้ของคนอื่นมากกว่าเลยทำให้ใช้เวลานานนิดหน่อยในการคิดคำที่จะใส่เข้าไปในกระทู้ ผมนั่งพิมพ์กระทู้อยู่ภายในห้องที่มืดสนิทและเสียงของนาฬิกาที่ดังก้องอย่างต่อเนื่อง แสงของแฟลซมือถือยังคงสายส่องไปข้างหน้า

        เป็๞อย่างที่ผมคิดเวลาในกระทู้ของผมมันคือเวลา 4 โมง 44 นาที 44 วินาที เหมือนดังเวลาในมือถือและนาฬิกาประจำห้อง ดูเหมือนว่าเวลาของโลกนี้มันจะหยุดอยู่ที่ 4 โมง 44 นาที 44 วินาที

        น่าแปลกใจที่กระทู้ของผมไม่มีคนตอบกลับ ถ้าเป็๲ไปตามที่คาดไว้กระทู้ของผมจะต้องไม่แสดงเวลา ซึ่งจุดนี้อาจทำให้กระทู้ของผมเป็๲ที่น่าสนใจมากขึ้นบวกกับเนื้อหาภายในกระทู้นั่นด้วย 

        ผมลุกขึ้นสะพายกระเป๋าเป้ที่หนักอึ้งพลางสาดส่องแสงไฟไปยังประตูห้องเรียน มันค่อนข้างมืดแม้จะมีแสงอ่อนๆ จากดวงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างที่ดำสนิท ความมืดในตอนกลางคืนบวกกับบรรยากาศภายในตึกของโรงเรียนในตอนกลางคืนมันช่างชวนให้ขนหัวลุกเสียจริง ผมคิดพลางยื่นหัวออกไปจากตัวห้องมองซ้ายมองขวา

        โถงทางเดินที่ว่างเปล่าและระเบียงอาคารที่ภายนอกมืดสนิทจนมองอะไรไม่เห็นมันทำให้ขนแขนผมตั้งชันอย่างกะเห็นผี ผมตัดสินใจเดินออกไปยืนอยู่กลางโถงทางเดิน สายตามองออกไปยังระเบียงตึกที่ถูกกันด้วยตะแกรงเหล็ก พยายามใช้แสงแฟลซส่องออกไป แต่กลับมองไม่เห็นอะไรข้างนอกเลย เหมือนกับว่าเราส่องไฟขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืนไม่มีผิด

        "แก๊ก! คลืนนน"

        เสียงลากโต๊ะหรือเก้าอี้ดังขึ้นด้านหลังผม เสียงมันดังมาจากห้องที่ผมพึ่งออกมาเมื่อกี้!? 

        "กึ้ก กึ้ก!"

        เสียงกระทบกันของโต๊ะและเก้าอี้คล้ายกับว่ามีใครกำลังเคลื่อนย้ายมัน ผมขนลุกไปทั้งตัว มือกำมือถือแน่น เหงื่อที่มือและใบหน้าเริ่มไหลรินแม้อากาศภายในตึกจะเย็นจนผิดปกติ

        ไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ในห้องที่ผมพึ่งออกมาหรือเปล่าแต่ที่แน่ใจคือไม่มีใครอยู่ในห้องนั้น๻ั้๫แ๻่แรกนอกจากผมแน่นอน

        "โครม!"

        เสียงของโต๊ะหรือเก้าอี้ล้มลงกับพื้นเสียงดังสนั่น จนผมสะดุ้งโหยงฉี่แทบแตก ก่อนที่ผมจะใส่เกียร์หมาวิ่งจ้ำอ้าวออกไปจากห้องนั้นให้ไกลที่สุดโดยไม่หันหลังไปมอง ผมรู้สึกได้ถึงเสียงฝีเท้าปริศนานับสิบที่วิ่งตามผมมา

        ผมหลับตาปี๋วิ่งตรงไปบนโถงทางเดินอย่างไม่คิดชีวิตมุ่งตรงไปยังบันไดหลักของตึกเก่า จนเวลาผ่านไปซักพัก เสียงฝีเท้าที่ตามผมมาก็เงียบหายไป ผมหยุดวิ่งหายใจเหนื่อยหอบจนแทบจะล้มพับลงกับพื้น รีบเปิดขวดน้ำดื่มด้วยกระหาย

        ไม่ว่าตัวอะไรก็ตามที่ตามผมมาเมื่อกี้ มันไม่ใช่คนแน่ๆ และผมก็ไม่ได้หลอนไปเอง...

        "เอ้ะ?"

        โถงทางเดินของตึกเก่ามันยาวขนาดนี้เลยเหรอ? ผมรู้สึกตัวหลังจากตั้งสติได้ โครงสร้างของตึกเก่าจะมีบันไดหลักอยู่ตรงกลางและมีบันไดฉุกเฉินที่ล็อกไว้ตลอดอยู่ถัดจากห้องเรียนสุดท้ายเมื่อนับจากห้องที่ติดกับบันไดหลักทั้งสองฝั่ง ถ้าการคาดคะเนของผมไม่ผิดพลาดผมตื่นขึ้นในห้องเดิมที่อยู่ในตึกเก่าของโลกที่ผมจากมา ซึ่งมันเป็๲ห้องที่สองถัดจากห้องที่ติดกับบันไดหลัก แต่ผมวิ่งมาตั้งนานก็ยังไม่เจอบันไดหลักและในความเป็๲จริงระยะที่ผมวิ่งเมื่อกี้มันควรจะทะลุผ่านโถงทางเชื่อมระหว่างตึกมอต้นกับตึกเก่าไปแล้วด้วยซ้ำ

        ผมเข้าไปในห้องเรียนที่อยู่ด้านหน้าผม โครงสร้างของห้องเรียนในตึกเก่ามันเหมือนกันแทบทุกห้องเลยให้บรรยากาศไม่ได้ต่างจากห้องที่ผมจากมามากนัก ผมนั่งลงบนเก้าอี้ประจำโต๊ะครูที่ติดอยู่กับประตูห้องด้วยความเหนื่อยหอบ

        "กึ้ก กึ้ก" 

        เสียงฝีเท้าได้ดังขึ้นนอกห้องพร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่เบาจนจับใจความไม่ได้ ผมรีบปิดแฟลซและพยายามหายใจให้เบาที่สุด เสียงฝีเท้านั้นได้เดินเข้ามาใกล้หน้าห้องเรียนที่ผมอยู่อย่างช้าๆ 

...