ตะวันรอนตามรัก

        ตะวันกล่าวเบาๆก่อนลุกขึ้นเดินออกไปจากโต๊ะอาหารในสมองของเขาสับสนไปหมด ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี

          “เอาอย่างนี้คุณไปบอกไอ้แสงให้มันบอกลูกสาวของมันว่าอย่ามายุ่งกับลูกของเรา” 

        นายพลสุรินทร์สั่งภรรยาอย่างไม่พอใจ

          “ไม่ได้หรอกคุณสุรินทร์ คุณไม่อายคนใช้มันหรือไงต้องบอกกับลูกของเรานั้นแหละ”

          “คุณแนใจหรือว่าจะเอามันอยู่” 

          “ดูดูเขาไปก่อน  บางทีเขาอาจจะแค่ชอบเล่นๆตามประสาเด็กวัยรุ่นก็ได้”

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        “แม่” 

        น้อยเรียกผู้เป็๞แม่

          “มีอะไรไอ้น้อย”  

        นางลีหันไปถามลูกชายคนเล็ก

          “ทำไมเดี๋ยวนี้คุณตะวันเขาถึงไม่เห็นมาบ้านเราอีกเลยล่ะ  หรือว่าเขากลับกรุงเทพไปแล้ว”

          “ยังไม่กลับหรอก เมื่อเช้าแม่ยังเห็นอยู่ที่บ้านเขาเลย”

          “ไม่มาก็ดีแล้วนี่น้อย  จะได้ไม่เปลืองข้าวบ้านเรา” 

        ลลินที่ได้ยินแม่กับน้องคุยกันพูดขึ้นมาบ้าง

          “อย่าพูดอย่างนั้นสิลลิน  ถึงยังไงครอบครัวของเขาก็มีพระคุณกับพวกเรามากเลยน่ะถ้าท่านสุรินทร์ไม่รับพ่อให้มาเป็๲คนเฝ้าสวนที่นี่  ป่านนี้พ่อก็ยังไม่รู้ว่าจะพาพวกลูกๆระหกระเหินไปทางไหนบ้างเพราะฉะนั้นอะไรนิดอะไรหน่อยก็ยอมๆเขาไปเถอะ”

        นายแสงสอนลูกสาว

          “จ๊ะพ่อ” 

        ลลินจำต้องรับคำ  แล้วก็ฟังแม่กับน้องคุยกันต่อไป

          “คุณตะวันกับคุณทะนงนี่ดีนะแม่ ไม่ถือตัวด้วยคุณตะวันนะชอบให้ตังค์น้อยกับพี่ลอยไปซื้อขนมกินบ่อยๆ” 

        น้อยยังคงพูดถึงความดีของตะวันต่อไปจนทำให้ลลินอดหมั่นไส้ขึ้นมาอีกไม่ได้

          “ก็เขาเป็๲คนรวยนี่น้อย ที่เขาให้มานั้นก็เท่ากับเป็๲เศษเงินของเขานั้นแหละ”

          “อ้าว พี่ลลินว่าเขาอีกแล้วพ่อ พี่ลลินไม่ชอบคุณตะวันเขาหรือไง  เขาเป็๞คนดีออกจะตาย” 

        น้อยพูดออกมาตามประสาเด็กแต่ก็ทำเอาลลินหน้าแดงรีบลุกขึ้นเดินหนีเข้าห้องไป

          นายแสงเห็นกิริยาของลูกสาวแล้วก็อดนึกสงสารไม่ได้แกผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก  ทำไมแกจะดูไม่ออกว่าลูกคิดยังไงกับลูกชายเ๯้านาย แม้รู้ว่าลูกคงไม่มีวันสมหวังแต่ก็ไม่รู้จะห้ามใจลูกได้ยังไง ทุกอย่างคงต้องปล่อยให้เป็๞ไปตามเวรตามกรรม

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        อีกสองปีต่อมา

        “เฮ้ย  นี่แกจะพาฉันไปไหนว่ะทะนง” 

        ตะวันร้องโวยวายเมื่อถูกทะนงที่มาหาถึงบ้านแต่เช้าลากแขนพามาที่รถ

          “ฉันเรียนจบแล้ววะตะวัน แล้วคุณพ่อก็จะส่งฉันไปเรียนต่อที่ต่างประเทศด้วย”

        ทะนงกล่าวด้วยท่าทางดีใจ

          “เออ ฉันดีใจด้วย  ว่าแต่แล้วไงว่ะ” 

        ตะวันยังไม่เข้าใจที่เพื่อนพาเขามาที่รถ

          “จะแล้วไงว่ะ ฉันก็จะให้แกพาไปที่บ้านสวนนะสิ ฉันจะไปบอกข่าวดีนี้กับลลิน  ให้เธอรอวันที่ฉันเรียนจบปริญญาโทกลับมา”

          เท่านั้นเองท่าทางของตะวันก็เคร่งขรึมลงไปทันทีเขาขับรถพาเพื่อนออกจากบ้านมาด้วยความเร็วสูง

          “เฮ้ยๆ ขับช้าๆหน่อยก็ได้ จะรีบร้อนไปไหนว่ะ” 

        ทะนงร้องลั่นด้วยความหวาดเสียวที่เพื่อนขับรถเร็วมาก

          “จะให้แกได้เห็นหน้าคนรักเร็วๆไง” 

        ตะวันพูดเหมือนประชด  แต่ทะนงไม่เข้าใจ  เขานั่งบ่นอุบอิบไปตามเ๹ื่๪๫

          “ฉันกลัวว่าจะได้เห็นหน้ายมบาลก่อนนะสิ”

          แล้วทั้งสองก็เดินทางมาถึงบ้านสวนโดยสวัสดิภาพจนได้

          “สวัสดีครับคุณลุงสุรินทร์” 

        ทะนงทำความเคารพเ๽้าของบ้าน ในขณะที่ตะวันเดินหน้าบึ้งขึ้นข้างบนไปโดยไม่พูดไม่จากับใคร