ที่ข้าเลิกร้าย เพราะอยากให้ท่านรัก

     ด้วยความที่จุนเป่าร้อนใจเพราะกลัวว่าเหมยอิงอิงจะเข้าไปทำร้ายม่านเฉวที่จวนของนาง...จุนเป่ารีบเร่งฝีเท้าไปที่จวนอิงฮวา ความกังวลใจของเขาเพิ่มมากขึ้นทุกย่างก้าวจนกระทั่งมาถึงหน้าจวน เพล้ง!! เสียง อะไรบางอย่างที่ร่วงลงพื้นดังมาจากในจวนของม่านเฉว นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้จุนเป่ารีบวิ่งปรี่เข้าไปข้างในจวนทันที

     "ข้าขอเตือนเจ้าไว้ก่อนเลยนะ..ว่าข้าจะไม่ยอมเด็ดขาดถ้าเจ้าทำอะไร…...อะไร เจ้าทำอะไรม่านเฉว?"

     "ขอท่านพี่ทรงอภัย ข้าเพียงแค่จะหยิบมาดูเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาจะทำลายข้าวของแต่อย่างใดเจ้าค่ะ" จุนเป่าพักเรื่องถ้วยชามที่ตกแตกและกวาดสายตามองไปรอบๆห้องของนางเพื่อตรวจดูให้แน่ใจว่าเหมย อิงอิงได้มาก่อความวุ่นวายที่นี่หรือเปล่า เมื่อตรวจดูให้แน่ใจแล้วว่าไม่มีแม้แต่เงาของนางจุนเป่าจึงได้โล่งใจ

     "ท่านพี่?....ท่านพี่เจ้าคะ ท่านพี่!!"

     "ฮ้ะ!..อ่อ..เจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ส่วนเรื่องถ้วยชามนี้ก็ช่างมันเถอะ เเค่ชามใบเดียว..ว่าแต่เจ้ากินอะไรหรือยัง?"

     "ข้าเรียบร้อยเเล้วเจ้าค่ะ ว่าเเต่..ดูท่านพี่รีบร้อนใจ มีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?"

      "ไม่มีอะไรหรอก ข้าก็แค่เป็นห่วงเจ้าเท่านั้นเอง นี่เจ้าจัดห้องใหม่งั้นหรือ..ข้าว่าจวนมันแปลกไปก่อนหน้านี่นะ"

      "เจ้าค่ะ...ข้าจัดห้องนี้ให้เหมือนห้องของข้าตอนอยู่ที่อิงฮวาเจ้าค่ะ ท่านพี่ไม่ชอบหรือเจ้าคะ ข้าจะได้รับเปลี่ยนคืนให้เจ้าค่ะ"

       "อะไรที่เจ้าเป็นคนทำ พี่ก็ชอบหมดนั่นแหละ" จุนเป่าสงสายตาหวานหยาดเยิ้มให้กับม่านเฉวอย่างไม่ละสายตา ในทางกลับกันอีกฝ่ายได้เเต่ยิ้มแห้งๆ ก้มหน้าและเบือนสายตาไปทิศทางอื่น...จุนเป่าแสดงอาการคลั่งรักต่อม่านเฉวโดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกฟากฝั่งหนึ่งของกำแพงนั้นมีเหมยอิงอิงและสาวใช้ของนางยืนมองพวกเขาอยู่ เหมยอิงอิงทนระงับความโมโหไม่ไหว ในใจของนางตอนนี้ นางอยากจะวิ่งเข้าไปกระชากม่านเฉวมาตบให้มันมือ เเต่ทว่าเหมยฮัวสาวใช้ของนางนั้นได้รั้งตัวนางไว้เสียก่อน

      "นี่!!ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะเหมยฮัว ข้าจะไปจัดการกับนาง เจ้าไม่เห็นหรอว่านางให้ท่าท่านพี่ของข้าอยู่ ปล่อยสิ!!"

      "ปล่อยไม่ได้เด็ดขาดเจ้าค่ะ!"

      "ทำไมจะปล่อยไม่ได้ หรือเจ้าคิดว่าข้าจะสู้นางไม่ได้งั้นหรอ!!"

      "ไม่เป็นเช่นนั้นแน่นอนเจ้าค่ะ คุณหนูของข้าเก่งกว่าสตรีนางใดในโลกใบนี้เจ้าค่ะ"

      "ถ้าเจ้าคิดว่าข้าเก่งกว่านาง เจ้าก็ปล่อยข้าซะสิ ปล่อย!!"

      "ขอทรงระงับความโกรธไว้ก่อนเจ้าค่ะ คุณหนูอย่าลืมสิเจ้าคะว่าตอนนี้นางเป็นคนโปรดของท่านชายเฉินไปแล้ว หากคุณหนูผลีผลามเข้าไปทำร้ายนางตอนนี้ มีหวัง..ท่านชายเฉินและท่านเจ้าเมืองฮุ่ยหมิงได้ส่งตัวคุณหนูและข้า กลับเมืองลี่จินเป็นเเน่เจ้าค่ะ"

      "ไม่มีทาง!! เฉินหวังเสิ่นไม่มีวันปล่อยโอกาสที่จะได้เสบียงจากเมืองของข้าเเน่นอน..เพราะฉะนั้นปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ข้าจะไปตบนาง!!"

      "ใจเย็นๆก่อนเจ้าค่ะ ก่อนหน้านี้คุณชายเฉินก็ทรงรับสั่งกับคุณหนูแล้วว่า..คำขู่ของคุณหนูใช้ไม่ได้ผลกับท่านชายเฉิน คุณหนูจำไม่ได้หรือเจ้าคะ"

      "แล้วเจ้าจะให้ข้า ทนดูพวกเขาพลอดรักกันแบบนี้หรอ ข้าทนไม่ได้หรอกนะ..สายตานั้นของท่านพี่ ต้องมองข้าแต่เพียงผู้เดียว!!"

      "เข้าใจเจ้าค่ะ เเต่เวลานี้ไม่เหมาะนะเจ้าคะ ข้าว่ารอให้นางอยู่จวนตามลำพัง เราค่อยหาช่องว่างมาเล่นงานนางทีหลังก็ได้นี่เจ้าคะ คุณชายเฉินก็จะไม่รู้เรื่องนี้ด้วยและคุณหนูก็จะได้ไม่ถูกบรรดาทหารและชาวเมืองฮุ่ยหมิงครหาได้ไงเจ้าคะ" ความโกรธของเหมยอิงอิงตัดขาดสะบั้นลงเพียงเพราะคำพูดของสาวใช้นางนั้นมีเหตุผลและชื่อเสียงของนางก็จะไม่ถูกชาวเมืองเอาไปติฉินนินทาด้วย เหมยอิงอิงยอมสงบลงและเดินกลับจวนไปแต่โดยดี ซึ่งการที่นางเดินกลับจวนไปเฉยๆเช่นนี้มันไม่ได้แปลว่านางจะยอมอ่อนให้กับม่านเฉว แต่ในทางกลับกันทุกท่วงท่าที่นางกำลังเดินกลับจวนนั้น ฝีเท้าที่เหยียบลงบนพื้นหมายถึงนางกำลังคิดแผนร้ายจะกำจัดเหลียงม่านเฉวอยู่นั่นเอง กล่าวถึงฝ่ายจุนเป่านั้น ม่านเฉวกำลังรินชาดอกไม้ที่นางเป็นคนต้มเองให้จุนเป่าได้ลองชิม บรรยากาศที่ดีบวกกับสาวงามที่รินชาให้ท่ามกลางสวนดอกไม้นานาพันธุ์ มันทำให้รสชาติของชานั้นกลมกล่อมและหอมฟุ้งไปทั่ว

       "เจ้านี่มีฝีมือจริงๆ ไหนลองบอกข้าซิว่า นอกจากเจ้าจะรักษาคนเจ็บป่วยได้ ต้มชาดอกไม้เป็น แล้วตัวเจ้ายังทำอะไรได้อีกบ้างม่านเฉว"

       "ข้าทำอะไรได้หลายอย่างเจ้าค่ะ ตอนที่ข้าอยู่เมืองอิงฮวา ข้ามักจะเห็นท่านพ่อและท่านแม่ทำสิ่งๆนั้นอยู่เป็นประจำ ข้าก็เลยลองทำตามเจ้าค่ะ ข้าเคยทำอาหารให้ท่านพ่อและท่านแม่ทานบ้างเจ้าค่ะ"

       "งั้นหรอ..ไว้ครั้งหน้าเจ้าทำให้ข้าทานบ้างนะ"

      "เจ้าค่ะ.." ม่านเฉวเอาแต่ก้มหน้าไม่สบตาจุนเป่า เเต่ทว่านางก็รับรู้ได้ว่าจุนเป่านั้นจ้องหน้านางอย่างไม่ละสายตา แอ้ด!!! ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศที่สดชื่นและกลิ่นชาดอกไม้ที่หอมฟุ้งอยู่ที่สวนหน้าจวนนั้น จู่ๆประตูหน้าจวนก็ได้ถูกเปิดออกโดยฝีมือของ…

      "หลานเซียน เจ้ามาทำอะไรที่นี่?"

      "พี่ใหญ่!!" เจ้าของเสียงเปิดประตูนั้นไม่ใช่ใคร เขาคือหลานเซียนน้องชายของจุนเป่าซึ่งมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับม่านเฉวอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว ตอนแรกหลานเซียนตั้งใจจะมาถามเรื่องที่นางกลับมาพร้อมกับจุนเป่าจากปากของนางเอง เเต่หลานเซียนไม่ได้คิดว่าจุนเป่าจะอยู่ที่จวนของนางด้วย ซึ่งเมื่อเขาเปิดประตูเข้ามา ก็พบกับภาพเหตุการณ์ที่ฉุดให้ใจเขาดิ่งลงเหวไปอีกครั้ง ทางม่านเฉวเองก็มองตาหลานเซียนอย่างเข้าใจว่าเขารู้สึกอะไร แต่นางก็ไม่สามารถแสดงอาการอะไรได้มากเพราะจุนเป่ายังนั่งอยู่ตรงนั้น เพื่อไม่อยากให้เป็นที่ครหาว่าเขาแอบลักลอบเข้าหาหญิงสาวที่พี่ชายของเขากำลังหลงรัก หลานเซียนจึงทำได้แค่สบตานางและนิ่งเงียบไป

       "อ่าว..ว่าไงหลานเซียน พี่ถามว่าเจ้ามาทำอะไรที่นี่?"

       "เอ่อคือ..ข้า...ข้า…"

       "ท่านพี่คงอยากจะพูดคุยกับคุณชายหลานเซียนตามลำพัง เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ"

       "ไม่ต้องไปหรอกม่านเฉว ข้าไม่คิดจะมีความลับกับเจ้าตั้งแต่แรกแล้ว หลานเซียนเองก็ถือได้ว่าเป็นน้องชายของเจ้าคนหนึ่ง เอ้า..ว่าไง..เจ้ามาทำอะไรที่นี่หลานเซียน?"

       "คือว่าข้ามีเรื่องที่จะต้องปรึกษาพี่ใหญ่ให้ได้..ข้าไปหาพี่ใหญ่ที่จวน เเต่อาฉีบอกข้าว่าพี่ใหญ่มาหาองค์หญิงม่านเฉวที่จวน ข้าก็เลยตามมาแต่หากท่านพี่ไม่สะดวกไว้ข้าค่อยมาคุยวันหลังก็ได้ ข้าขอตัว."

       "ช้าก่อนหลานเซียน ไหนๆก็มาแล้วมานั่งนี่สิ เจ้าลองมาชิมชาดอกไม้ที่ม่านเฉวต้มเองกับมือสิ ข้าการันตีได้เลยนะว่ามันหอมและนุ่มมาก เจ้าลองมาชิมดูก่อนสิ เจ้าก็นั่งลงก่อนสิม่านเฉว ข้ากับหลานเซียนไม่มีความลับอะไรขนาดนั้นหรอก...นะ"

      "จะ..จะ..เจ้าค่ะ…"ม่านเฉวเริ่มหายใจติดขัดให้กับสถานการณ์แบบนี้ นางรู้ดีว่าตอนนี้ความรู้สึกหลานเซียนเป็นเช่นไรและความรู้สึกของนางเอกก็เช่นเดียวกัน นางไม่อยากอยู่เพื่อกดดันความรู้สึกของเขา เเต่ทว่านางก็ขัดไม่ได้ เมื่อจุนเป่าบอกให้นางนั่งลงที่โต๊ะ ซึ่งในทางเดียวกันหลานเซียนก็ไม่อาจปฏิเสธน้ำใจและคำเชื้อเชิญจากพี่ชายเขาได้ หลานเซียนเดินมานั่งที่โต๊ะในขณะที่สายตาของเขานั้นไม่เคยละจากใบหน้าของม่านเฉวเลย ซึ่งม่านเฉวก็รู้ดีว่าเขากำลังจ้องมาที่นางอยู่ ม่านเฉวเอาแต่ก้มหน้าเงียบไม่พูดอะไร ความอึดอัดใจระหว่างหลานเซียนและม่านเฉวจะจบลงยังไง พวกเขาสองคนจะมีโอกาสได้ปรับความเข้าใจกันก่อนที่เหมยอิงอิงจะหาแผนการอะไรมากำจัดม่านเฉวหรือไม่นั้น ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ