ได้โปรดเอากับพ่อของเราที
ตอน ประคบประหงมบ่มรัก
ยามเช้าวันจันทร์อากาศสดใส สายลมแ่เบาพัดพุ่มดอกกุหลาบไหว
ผีเสื้อหลากสีสันบินผ่านผิวน้ำบนสระใสจากนั้นแปลขบวนหมุนวนพุ่งเข้าหากลีบดอกไม้นานาพรรณ
มดงานออกทำงานแต่เช้าใต้พืนหญ้าสีเขียวที่กว้างใหญ่หน้าบ้านทรงยานอวกาศ ฝูงนกบินมาเกาะกุมกิ่งไม้ข้างหน้าต่างห้องนอน พวกมันส่งเสียงเจื้อยแจ้วปลุกให้คุณพ่อสุดหล่อตื่น
เค้าลุกนั่งแล้วเอาแก้มตัวเองก้มเช็คบนหน้าผากเล็กๆที่นูนขาวของฟ้า
"อืม ตัวไม่ร้อนนะ วันนี้ต้องไปทำงานเสียด้วยน่าเป็ห่วงจัง"
"เช้าแล้วเหรอคะ" คุณแม่กระพริบตาปริบๆ ภาพเบื้องบนคือใบหน้าที่หล่อเหลาคมสัน
"จ๊ะที่รัก คุณนอนต่ออีกสักพักก็ได้นะ ผมกับลูกๆทำอาหารเอง" ัตอบแล้วก้มจุมพิตบนหน้าผากใส
จุ๊บ!
"ไม่ได้ค่ะ ยิ่งท้องยิ่งต้องขยับตัวเดี๋ยว เอาแต่นอนเดี๋ยวลูกไม่แข็งแรง" ฟ้ายืนยันแล้วลุกนั่ง สีหน้าเธอยังดูอิดโรยอยู่
"นั่นไง ๆ คุณไหวไหมนี่" ัรีบประคองฟ้าที่ยืนโอนเอน
"ไหวค่ะ ช่วยจับมือหน่อย" คุณแม่มือสมัครเล่นคว้าท่อนแขนใหญ่ๆบีบไว้ ทั้งคู่เดินออกมาก็ต้องใเมื่อเห็นลูกๆแบ่งหน้าที่กันทำงานอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
นีโอยืนบนเก้าอี้แล้วรีดชุดพยาบาลสีขาว "อ่า! ยับนิดนึงแต่แม่ฟ้าสวย ใส่อะไรก็ดูดีมั๊ง"
เจนกำลังหุงข้าวสวยและหั่นผักกับเนื้อรอคุณแม่มาปรุงอาหาร "เตรียมไว้รอก็พอ ทำไม่อร่อยเดี๋ยวแม่จะอะอ้วก" เธอกล่าว
"คุณแม่จ๋า หนูชงนมเสร็จแล้วจ้า" จานีสวิ่งมาแหงนหน้ายิ้มแฉ่ง เธอถือขวดนมเด็กกอดไว้ที่อก
คิก! ๆ ๆ ักลั้นหัวเราะจนหน้าแดง ครั้นจะโพล่งออกมาก็สงสารลูกที่ตั้งใจชงนมให้
"ตายแล้ว แม่กินใส่แก้วก็ได้จ้า" ฟ้าคุกเข่าแล้วรับขวดนมมาถือไว้
จุ๊บ! เธอจูบหน้าผากจานีสด้วยความรักความเอ็นดูสุดใจก่อนจะไปหอมแก้มนีโอแล้วกอดเจนต่อ
สามพี่น้องทำงานเสร็จก็มานั่งกินข้าวกับคุณพ่อคุณแม่ พอถึงเวลาต้องไปทำงานก็ออกมาส่งทั้งคู่ถึงหน้ารถ(เด็กๆปิดเทอม) จากนั้นก็พากันไปนอนดูการ์ตูนแล้วทำงานบ้านอย่างที่เคย
ตอนเย็นัรับฟ้ากลับมาบ้านเลยนึกอยากจะฉลอง เค้าพาทุกคนไปทานข้าวนอกบ้าน
"แม่ครับ แม่คะ แม่จ๋า" เด็กๆตักอาหารคำแรกใส่จานของฟ้าคนละคำ แววตาแป๋วของพวกเขาทำฟ้าหัวใจพองโต
อีกครั้งที่คุณแม่ตัวน้อยได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ เธอได้รู้ว่าพลังรักนั้นทำให้มีเรี่ยวมีแรงขึ้นมาแบบไร้เหตุผล ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เธอวิงเวียนและทานข้าวไม่อร่อย แต่วันนี้กลับกินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่ม
"ขอพ่อกินไวน์หน่อยได้ไหม" ัขออนุญาติลูกๆดื่มแอลกอฮอล์
เด็กๆทั้งสามส่ายหน้าพร้อมกันโดยไม่ต้องนัดหมาย
"แก้วเดียวเอง พ่อทำงานมาเหนื่อยมากๆเลย" ัตื้อ
"ขอคุณแม่โน่นค่ะ" เจนบอก
"เอ้า ฮ่า! ๆ ๆ กินได้ค่ะ กินแก้วเดียวนะเพราะต้องขับรถ" ฟ้าหัวเราะในความขึงขังของลูกๆ
"อุ๊บ! อุ๊ย! ยากจัง" นีโอแกะกุ้งเผาให้แม่ ตัวมันใหญ่มาก มือของเขาเลอะไปหมด
แก่ก! ๆ ๆ จานีสแกะไม่เป็เธอจึงเอาฟันกัดเปลือกกุ้งออกจนเนื้อข้างในเยิน ปากตัวเองก็มันแผล็บ
จึ๊ง! ๆ เธอเอากุ้งตัวใหญ่จิ้มน้ำซีฟู๊ดรสเด็ดแล้วยื่นใส่หน้าคุณแม่
"ได้แล้วจ้า อ้า อ้ำ" เสียงจานีส
"ขอบคุณค่ะ เก่งมากๆเลย" ฟ้ากลั้นหัวเราะจนหน้าแดงขณะพูด
"ของผมด้วย ๆ" นีโอป้อนแม่อีกคน หล่อนเคี้ยวกุ้งจนแก้มป่อง
"กินผลไม้ด้วยนะคะ มีวิตตามีนซี" เจนแกะส้มป้อนแม่อีกคน
"ฮิ! ๆ ขอบคุณค่ะ ๆ " ฟ้าอ้าปากรับจนท้องจุกท้องแน่นไปหมด
"อ่าส์! ไม่มีใครป้อนพ่อเลย" ัซดไวน์แล้วก็แซวลูกๆ
ทุกคนอิ่มหนำสำราญก็กลับบ้านมาแยกย้ายกันอาบน้ำ จากนั้นต่างก็ใส่ชุดนอนขึ้นไปนอนเรียงรายบนชั้นดาดฟ้าที่ัสร้างไว้ดูดาว
ห้าคนพ่อแม่ลูกนอนเรียงกันมองพระจันทร์และหมู่ดาว มองจากท้องฟ้าลงมาเห็นแม่นอนตรงกลาง เจนกับจานีสขนาบซ้ายขวา พ่อักับนีโอนอนริมข้างดูแล้วเหมือนทุกคนกำลังปกป้องคุ้มครองคุณแม่ตัวน้อย
"เอาหละ มาตั้งชื่อน้องกันค่ะ" ขณะที่ทุกคนหนุนแขนตัวเองมองดาวบนฟ้า เจนจึงเอ่ยจุดประสงค์ที่เรียกทุกคนมานอนดูดาว
"อื่ม ผู้ชายชื่อปกป้อง ผู้หญิงชื่อวาสนาดีไหม" ัเสนอ
ฮ่า! ๆ ๆ เด็กๆหัวเราะพร้อมคุณแม่
"เอ้าทำไมล่ะ" ัถาม
"ชื่อโบราณเกินไปค่ะ" ฟ้าตอบ
"งั้นปีเตอร์ครับ ปีเตอร์ปาร์คเกอร์" นีโอเสนอชื่อตัวละครซุปเปอร์ฮีโร่(สไปรเดอร์แมน)
"ชื่อฝรั่งเกินไปไหมลูก" ัตอบ
"ชื่อบีหนึ่งได้หมาย ผู้หญิงก็ชื่อบีสองงาย" จานีสเสนอ
ฮ่า! ๆ ๆ ๆ ทุกคนหัวเราะร่วน
"งั้นผู้ชายชื่อโม่ ผู้หญิงชื่อโมโม่" เจนเอ่ย
"ชื่อเหมือนหมาเลย" นีโอทัก
ฮ่า! ๆ ๆ ๆ ทุกๆคนหัวเราะจนปวดท้อง คิดเท่าไรๆต่างก็คิดชื่อไม่ออกสักที
"แม่ฟ้าคิดเลยค่ะ/ครับ" เด็กๆเอ่ยขึ้น
ฟ้าหลับตาแล้วเอาสองมือประสานกันไว้บนอก
"ขอบคุณนะคะ หนูรู้ว่าคุณมองอยู่บนนั้น" เธอภาวนาในใจ ฉับพลันภาพคุณแม่แท้ๆของเด็กๆปรากฏในหัว
อุ๊ย! ฟ้าใรีบลืมตาขึ้น
ท่ามกลางหมู่ดาวยังมีใบหน้าสวยเหมือนภาพคุณแม่ที่แขวนไว้ในห้องนอนเด็กๆและห้องคุณพ่อ
ต่อให้กระพริบตาถึงสองครั้งใบหน้านั้นก็ไม่พลันหายไป ดั่งภาพจำที่ตราตรึงอยู่ในจิต เปรียบดังภาพเขียนที่สวยตราตรึงจนจำได้ติดตา บวกกับตาที่มองเห็นกลุ่มดาวสกาวฟ้า
รู้สึกเหมือนฝันทั้งตื่น รอยฉีกยิ้มบนใบหน้าปรากฏแจ้งขึ้นบนฟ้า พาหยาดน้ำตาให้รินไหลอาบแก้มขาว
"หนูรักคุณเท่าที่รักเค้าเลยนะคะ" ฟ้าสะอีกสะอื้นในใจ
รอยยิ้มในจิตัักว้างขึ้น ๆ แต่ไร้เสียงตอบรับใด
"แม่จ๋า ร้องไห้ทำไม" จานีสใ เธอรีบเอามือน้อยๆลูบแก้มขาวๆที่เย็นเยือก
"เปล่าจ๊ะ ขอให้คำตอบเื่ชื่อพรุ่งนี้จะได้ไหมจ๊ะ" ฟ้าหันมองเด็กๆแล้วภาวนาขอชื่อจากคุณแม่ของพวกเขา
"ได้ครับ แม่ต้องท้องอีกนาน พวกเรามีเวลาคิดชื่ออีกหลายเดือน" นีโอตอบ
ทุกๆคนนอนชี้ดาวชี้เดือนและคุยกันสนุกสนานจนฟ้าหลับไป รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ัเธออุ้มไปนอนบนเตียง
ตากลมโตปิดลงพร้อมด้วยอ้อมกอดที่อบอุ่นของสามีรัก ความเงียบงันพาให้กลับลึกลงวังค์อีกครา
ครานี้ตัวของคุณแม่มาโผล่บนเนินทุุ่งดอกไม้ที่กว้างใหญ่ลิบตา มองไปด้านไหนก็เจอแต่ดอกไม้หลากสีกว้างสุดที่สายตาจะมอง ดั่งไร้ซึ่งขอบเขต ตัวเบาโปร่งเหมือนไร้ซึ่งน้ำหนักใด
ความสวยของธรรมชาติรอบกายทำให้ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าไร้ซึ่งลมหายใจอยู่
ฮิ! ๆ ฟ้าก้มเด็ดดอกไม้มากุมกำไว้ที่หน้าท้อง ดอกนั้นก็สวย ดอกนี้ก็สวย เธอเก็บไปวิ่งไปด้วยความสนุกสนานจนกำดอกไม้ช่อใหญ่แแ่อก
แว๊บ! เรือนร่างเพรียวสูงสวยสง่าปรากฏขึ้นตรงหน้า ชุดสีฟ้าสวยแบบยาวถึงข้อเท้าทำเอาคุณแม่วัยสาวตาค้าง
ความสวยของผู้หญิงตรงหน้าทำให้ปลาบปลื้มจนน้ำตาเจียนจะไหล ผิวกายขาวเรืองรองดั่งมีแสงในตัวเอง
ใบหน้าเรียวสวยก้มลงพองามคล้ายจะแสดงการทักทาย ทว่ารูปกายและรูปหน้านั้นไม่เคยเห็นมาก่อน เธอช่างสวยสดงดงามยิ่งกว่าภาพวาดของศิลปินเอกใดๆในโลก
เรือนร่างสูงสง่า ใบหน้าเรียวได้รูป ดวงตารียาว คิ้วโก่งงอนอย่างไม่น่าจะเป็ไปได้ ริมฝีปากอิ่มเต็ม คางงอนง้ออย่างที่จะใช้คำไหนมาเปรียบเปรยไม่ได้อีก
สวยจัง! เสียงแว่วในหัวคุณแม่
ผู้หญิงตรงหน้าก้าวมาแบบลอยๆเท้าไม่ติดพื้น หล่อนยิ้มแล้วเอามือเรียวยาวกุมที่ท้องของฟ้า
หล่อนเอามืออีกข้างชี้นิ้วไปยังทิศด้านหนึ่ง ปรากฏเห็นสายลมั์หมุนวน ฟ้าว! ๆ มันพัดทุ่งดอกไม้ปลิวไหวและหอบกลีบดอกไม้ลอยขึ้นไปเป็พายุหมุน
พายุดอกไม้! ฟ้าคิดในใจ
ผู้หญิงคนนั้นหันกลับมายิ้มแล้วชี้ไปอีกทิศทางหนึ่ง ภาพกลุ่มไฟเจ็ดสีพวยพุ่งขึ้นบน มันสูงเสียดฟ้าทว่ามองตามขึ้นไป้ากลับไม่เห็นท้องฟ้า
ไฟเจ็ดสี! ฟ้าคิดในใจ
ผู้หญิงแสนสวยคนนั้นหันมายิ้มให้ แล้วภาพทั้งหมดก็เลือนลับดับไปด้วยว่าทั้งหมดนั้นเป็เพียงฝัน
รุ่งเช้า บนโต๊ะอาหาร
"แม่คิดชื่อน้องได้ยังคะ" เจนเอ่ยขึ้นกลางวงข้าว
"คิดได้แล้วจ๊ะ ฮิ ๆ" ฟ้าตอบแบบยิ้มแป้น
"ชื่อไรครับ ชื่อไรจ๊ะ" นีโอกับจานีสรีบถาม
"ผู้ชายชื่อไฟเจ็ดสี ผู้หญิงชื่อพายุดอกไม้" ฟ้าตอบ
หาาา! จานีสอ้าปากหว๋อ
แค่ก! ๆ ัสำลัก ข้าวพุ่งออกปาก
เจนเอามือทาบอก ปากบูดปากเบี้ยว
โป๊ก! ๆ ๆ นีโอเขกหัวกับโต๊ะ
1K
