ภพรักอีกครั้ง เมื่อผมได้พบเธอ (จบเเล้ว)

ตอนที่ 4 ชะตาผูกพันธ์กัน

สองวันผ่านไป

ในระหว่างที่ผมกำลังวุ่นวายอยู่กับการขยายพันธุ์ต้นไม้เพิ่ม จมูกผมก็ได้กลิ่นของดอกแก้วคละคลุ้งไปหมดอีกแล้ว

ผมคิดในใจว่าหรือคุณภพรักจะเเอบตามผมมา หรือผมอาจจะคิดไปเองก็ได้ จึงหยุดทำทุกอย่างเเละเดินตามหาต้นตอของกลิ่น

จึงได้ลองเดินไปตรงต้นเเก้วที่ผมเพาะชำเอาไว้ จะได้กลิ่นดอกเเก้วก็เป็๲ไปไม่ได้เพราะยังไม่ออกดอกเลยผมจึงมั่นใจว่าต้องเป็๲คุณภพรักอย่างแน่นอน

"คุณภพรัก นั้นคุณใช่ไหม ผมของโทษที่วันนั้นผมพูดใส่อารมณ์กับคุณ ปรากฏตัวออกมาให้ผมเห็นเถอะครับ"โอบกอดเมื่อมั่นใจว่าต้องเป็๲ภพรักอย่างแน่นอน ที่ตามเขามาจึงเอ่ยปากถามออกไป

"ใช่...ผมเอง คุณจะไม่ไล่ผมไปใช่ไหมครับ ถ้าผมปรากฏตัวให้คุณเห็นอีกในครั้งนี้"ภพรักพูดตอบโอบกอดและยังไม่ปรากฏตัวออกมาให้เขาเห็น เพราะกลัวว่าจะโดนเมินแบบคราวก่อนอีก

"ผมรับปากครับว่าจะพูดคุยกับคุณภพรักดีๆ สัญญาต่อหน้าต้นแก้วเลยก็ได้"โอบกอดพูดติดตลกเพราะไม่อยากให้สถานการณ์ตึงเครียดเกินไป และเขาก็รู้สึกผิดที่วันนั้นพูดจาไม่ดีใส่ภพรักอีกด้วย

"ผมอยู่ทางนี้ครับ"ภพรักปรากฏตัวขึ้นทางข้างหลังของโอบกอดเเละมีสีหน้าที่ดูอิดโรย

"เป็๲ยังไงบ้างครับตอนนี้ ดูสีหน้าคุณภพรักไม่ค่อยดีเลย"โอบกอดหันไปทางที่ภพรักปรากฏตัว เเละเห็นได้ถึงสีหน้าที่ไม่สู้ดีดูซีดเซียวมากกว่าเดิม

"ผมหิว เเละรู้สึกเหมือนจะหมดแรงลงไปทุกทีเลย คุณช่วยผมได้ไหมครับ"ภพรักตอบโอบกอดด้วยเสียงเเผ่วเบาลง

"ถ้ายังงั้นผมต้องทำบุญเพื่อเพิ่มพลังให้คุณด่วนเลยตอนนี้ นี่ยังไม่เลยเวลาฉันเพลยังทันครับ คุณภพรักตามผมมานะครับ"โอบกอดพูดกับภพรักแล้วเขาก็รีบเข้าไปล้างมือเเละหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาเเละขับรถออกไปทันทึ

"คุณจะพาผมไปไหน"ภพรักตามโอบกอดขึ้นมานั่งในรถเเละเอ่ยปากถามเขาออกไป

"คุณภพชอบกินอะไรเป็๲พิเศษไหมครับ ผมจะซื้ออาหารไปถวายพระกับพวกเสื้อผ้าเเละพวกสังฆทานให้คุณ"

"อะไรก็ได้ครับตอนนี้ ขอแค่ให้รู้สึกอิ่มเเละเเรงที่เคยมีกลับมาก็พอ"

ระหว่างไปผมได้เเวะซื้ออาหาร เสื้อผ้าชุดใหม่สามชุด สังฆทานชุดใหญ่ พอได้ของครบตาม๻้๵๹๠า๱ ก็รีบขับรถไปยังวัดที่คุันเคยเเละมาทำบุญที่นี่เป็๲ประจำ

"สวัสดีครับลุงอ้วน พอดีผมจะเอาอาหารมาถวายเพลพระเเละทำสังฆทานครับ"ลุงอ้วนเป็๲มัคทายกประจำวัดได้ออกมาต้อนรับโอบกอดด้วยความคุ้นเคย

"อ้าว โอบกอดเองหรอ หายไปนานเลยนะ เดี๋ยวข้าไปตามพระให้ เองไปที่ศาลานะเเละเตรียมอาหารลงจานรอถวายเพลได้เลย เดี๋ยวจะเลยเวลาไป

"ขอบคุณมากๆ ครับลุงอ้วน"โอบกอดไม่รอช้ารีบเอาพวกอาหารที่ซื้อมายกไปที่ศาลาตามที่ลุงอ้วนบอกเเละจัดลงจานรอถวายเพล เเละขนพวกเสื้อผ้าสังฆทานไปไว้รอให้พระได้ทำการอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้กับภพรักโดยตรง

ในระหว่างที่พระได้มาถึงที่ศาลา ผมก็ได้ถวายอาหารเพลให้กับพระทุกรูป เเละกล่าวคำถวายภัตตาหารเเด่พระภิกษุสงฆ์จนเสร็จเรียบร้อยจนถึงขั้นตอนกรวดนํ้า ทำทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี

พอพระฉันเสร็จเรียบร้อย ผมก็ได้ทำการถวายสังฆทานกับเสื้อผ้าที่ได้ซื้อมาพร้อมให้ท่านอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลเเบบเจาะจงให้คุณภพรัก พอทุกอย่างเสร็จสิ้นก็ได้ทำการกราบลาพระเเละออกมาพร้อมด้วยคุณภพรักที่ตามเขามาอย่างเงียบๆ

"ขอบคุณมากๆ นะครับ ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนเลย เเละไม่เคยคิดที่จะเข้าวัดทำบุญเลย พอนึกอยากจะทำบุญขึ้นมา ตอนนี้มันก็สายไปเเล้ว"ภพรักเดินตามหลังโอบกอดออกมา

เมื่อสักครู่ที่ผ่านมาภพรักได้ทำตามโอบกอดทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็๲ยกอาหารถวายเพลพระทำโดยการจับมือผ่านโอบกอด ถวายเสื้อผ้าเเละสังฆทาน ภพรักก็พนมมือรับบุญที่พระได้แผ่มาให้ตัวเขาเอง เเละได้ปรากฏเป็๲เเสงระยิบระยับที่ตัวภพรักพร้อมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่โอบกอดได้ถวายพระ ตอนนี้ได้มาอยู่บนตัวเขาอีกด้วย

เเล้วจากที่เคยหิวตอนนี้ก็รู้สึกอิ่มเเละมีเเรงขึ้นมาเหมือนได้กินข้าวเข้าไปจริงๆ ใบหน้าก็กลับมาดูสดใสหล่อเหลาเหมือนกับตอนมีชีวิตอยู่ไม่ซีดเซียวเเล้ว

"ด้วยความยินดีครับ ผมเต็มใจช่วย ไม่ต้องคิดมากนะครับ ตอนนี้ร่างคุณภพรักก็ยังอยู่ที่โรงพยาบาล อาจจะมีโอกาสที่๥ิญญา๸ของคุณจะสามารถกลับเข้าร่างเเละฟื้นขึ้นมาก็ได้ แต่ผมก็ไม่สามารถรับรู้ว่าเมื่อไหร่ แต่อย่าเพิ่งหมดหวังไปครับ เท่ากับตอนนี้คุณยังไม่ตาย เเค่๥ิญญา๸ออกจากร่างเท่านั้นเอง"

"ขอบคุณมากๆ นะครับ ขอบคุณจริงๆ ผมไม่รู้จะพูดคำไหนได้ดีกว่าคำนี้เเล้ว"ภพรักโผตัวเข้ากอดโอบกอดจากทางข้างหลังด้วยความตื้นตันใจ ถ้าไม่มีโอบกอดเขาคงจะต้องเหงาเเละเคว้งคว้างหวาดกลัวไปหมดอย่างเเน่นอน

ผมรู้สึก๻๠ใ๽มากที่โดนสวมกอด เพราะไม่เคยได้ใกล้ชิดและโดนใครกอดแบบนี้มาก่อน เเละเเถมภพรักยังเป็๲ผู้ชายอีกด้วย แต่ผมก็รู้สึกดีนะที่ภพรักได้กอดผมแบบนี้ มันรู้สึกได้เลยว่าผมคือความหวังเพียงหนึ่งเดียวของเขาตอนนี้

"เรากลับกันเถอะครับคุณภพรัก"โอบกอดได้กุมมือภพรัก ที่ตอนนี้ชายหนุ่มได้เอามืออ้อมเข้ามาประสานโอบกอดเอวเขาไว้บริเวณด้านหน้า

เมื่อโอบกอดได้ขับรถถึงบ้านเเล้วจึงได้พาภพรักเข้าไปในบ้านของเขาเอง

"บ้านอาจดูเล็กหน่อยนะครับคุณภพรัก มันเเค่บ้านสวนธรรมดา คุณอยู่ได้ใช่ไหม"โอบกอดหันไปมองภพรักที่กำลังเดินตามเขามา

"อยู่ได้สิครับ ตอนนี้ผมเป็๲เเค่วิญญานนะ จะให้มาเลือกเยอะแบบตอนมีชีวิตอยู่คงทำไม่ได้หรอก เเต่...ผมสงสัยทำไมคุณถึงเห็นเเละ๼ั๬๶ั๼ผมได้ล่ะครับ"ภพรักมองหน้าโอบกอดและถามออกมาด้วยความสงสัย

"เมื่อตอนผมอายุได้สิบสองปี ผมล้มหัวฟาดพื้นเเละหลับไปถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน เเละเมื่อฟื้นขึ้นมาผมก็สามารถมองเห็น๥ิญญา๸ได้ เเต่ไม่ถึงขั้น๼ั๬๶ั๼ตัวได้แบบคุณภพรักขนาดนี้ พ่อและเเม่ผมจึงได้ไปหาพระอาจารย์ที่นับถือให้ท่านช่วยเหลือ..." โอบกอดสบตาคนตรงหน้าเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อ

"พระท่านได้ทำพิธีเเละให้นำนํ้ามนต์กลับมาให้ผมดื่มจนครบเจ็ดวัน จนความสามารถในการเห็นผีค่อยๆ จางหายไป หลวงพ่อยังบอกอีกว่าต่อจากนี้ผมจะสามารถมองเห็นเเละช่วยเหลือได้แต่๥ิญญา๸ที่ชะตาผูกพันธ์กันเท่านั้น จนผมได้มาเจอคุณภพรักนี่แหละครับ" โอบกอดนั่งลงที่เก้าอี้พร้อมอธิบายเหตุการณ์ในอดีตวัยเด็กให้ภพรักได้ฟัง

^____________________^

ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เพื่อเป็๲กำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า และอย่าลืมกดบันทึกนิยายเข้าชั้นหนังสือไว้เพื่อรับการแจ้งเตือนตอนต่อไปนะคะ

ฝากติดตามด้วยน้าาาา