พวกเรานั่งมองหน้ากันในรถหลังจากที่ส่งไอ้น้องสามคนนั่นที่ตึกคณะแล้วไอ้ธันมันยังทำหน้านิ่งกว่าเดิมเข้าไปอีก ไอ้วินเองที่ปรกติกวนตีนชาวบ้านตอนนี้ก็ขับรถไปเงียบๆผมถอนหายใจยาว นี่ถ้าใยไหมไปกินข้าวด้วยจริงๆละก็ผมกลัวใจไอ้ธันมันจริงๆเลยครับ มันน่ะเห็นหน้านิ่งมาดคุณชายใจดีแต่มันโหดนะครับแถมโลกส่วนตัวสูงมากด้วย มันเป็คนรักสะอาดห้องมันนี่เรียบกริบเสื้อผ้าหน้าผมโคตรจะเนี๊ยบอะขอบอก
"ไอ้ธัน"ผมเรียกสติมัน
"หือ"
"มึงแน่ใจเหรอวะพวกเราไม่ไปก็ได้นะเว้ย"ผมย้ำไอ้วินพยักหน้าเห็นด้วย
"พวกมึงนี่ก็แปลกกูบอกว่าไหวไงจะเซ้าซี้เอาอะไรวะ"
"กูไม่ได้เซ้าซี้โว้ยไอ้เหี้ยเค้าเรียกว่าห่วงน่ะรู้จักมั๊ยห่วงอะ"ผมชักฉุน
"เออขอบใจแต่กูไหว"มันยังยืนยันหนักแน่นผมเลยหันไปหาไอ้วินที่วนรถมาจอดที่ใกล้คณะของตัวเอง
"มึงไปเจอเด็กขนมนั่นได้ไงวะคนละ๕ณะแท้ๆ"ผมถามไอ้วิน
"กูก็ไม่รู้ว่าน้องมันมาทำอะไรคณะสินกำนี่แต่เห็นว่ายืนอยู่กูเลยเข้าไปทักเฉยๆใครจะรู้วะว่าน้องมันรู้จักไหมด้วย"ไอ้วินทำหน้ายุ่ง
"ช่างเหอะน่าพวกมึงตอนเที่ยงไอ้มี่นัดถ่ายรูปที่ร้านxxxห้างนั้นอะ"ไอ้ธันตัดบทแล้วเปิดประตูรถลงไปทิ้งผมกับไอ้วินมองหน้ากัน
"นี่พวกมึงจะดึงดราม่าให้ได้เลยใช่ป่ะ"ไอ้ธันทำเสียงขุ่น
"เปล่าเว้ย"ไอ้วินะโออกไปผมกับมันเลยรีบลงจากรถจริงๆพวกเรายังไม่เปิดเทอมกันนะครับ่นี้น้องๆเด็กใหม่เข้ามาทำกิจกรรมสารพัดที่รุ่นพี่จัดหามาให้ส่วนพวกผมมาตามหน้าที่เฉยๆเท่านั้น แวะเวียนมาให้เพื่อนพ้องน้องพี่เห็นหน้า
"พวกไอ้กายไปไหนวะ"ไอ้วินถามหาเพื่อนที่ทำหน้าที่พี่ว๊าก
"แม่งน่าจะประชุม"ผมสันนิฐาน
"เออไปๆ"ไอ้ธันมันขี้ร้อนเลยยิ่งดูหงุดหงิดกับแดดประเทศไทยพวกเราเดินเข้าไปในห้องสันธนาการเป็ที่รวมของบรรดารุ่นพี่ที่เตรียมทำกิจกรรมรับน้อง
"เพลิง"เสียงใสๆที่เรียกทำให้ผมอดยิ้มน้อยๆไม่ได้นี่เป็เพ่ือนผู้หญิงคนเดียวที่ค่อนข้าวสนิทกับกลุ่มของผมแต่ก็มีเส้นกั้นเอาไว้อยู่ดีแหละครับ
"ว่าไงอิง"
"ได้เอาพวกมือปลอมกับหัวปลอมทั้งหลายมาด้วยหรือเปล่า"
"ลืมแฮะ"ผมนึกขึ้นได้
"ทำไงดีอิงจำเป็ต้องใช้แล้วด้วย"อิงนิ่วหน้า
"ถ้างั้นเดี๋ยวไปเอากับเราแล้วกัน"ผมบอกง่ายๆเพราะไอ้วินมันต้องไปดูพวกไอ้กายเตรียมซ้อมว๊ากน้องส่วนไอ้ธันมันทำหน้าที่คอยดูแลเกี่ยวกับสวัสดิการทั้งหมดผมพยักหน้าให้อิงตามผมไปไอ้วินส่งกุญแจรถมาให้
"น้องมันเลิกกี่โมงวะ"ผมถามไอ้วิน
"บ่ายสองหว่ะ"
"เอองั้นเดี๋ยวกูมา"ผมเดินนำอิงที่ถูกเพื่อนๆแซวว่ามากับหนุ่มฮอตกับผมรับรองคนถ่ายรูปไปโชว์ในเพจแน่อิงทำหน้าเขินหันไปดุเพื่อนแต่ผมไม่สนใจหรอกครับใครจะว่าไงก็แล้วแต่เลย
"เออจริงสิเพลิงขากลับช่วยแวะร้านเค้กหน้ามอให้หน่อยได้มั๊ย"อิงถามเสียงเกรงใจ
"หือ อือได้ดิ"ผมรับปากจากนั้นก็พาอิงกลับคอนโดเพื่อไปเอาของพวกนั้นไอ้จะให้รอที่ล๊อบบี้หรือรถก็กังวลเพราะเขาเป็ผู้หญิงผมเลยต้องให้เข้าไปในห้องด้วยเสร็จก็รีบมาเพราะเที่ยงต้องไปรับน้องมันมากินข้าวอีก ยังไม่ทันไรพอจอดรถที่คณะก็มีบรรดาคนโน้นคนนี้มองเราแล้วซุบซิบอิงทำหน้าแดงๆส่วนผมก็เฉยตามเดิม
"อิงงงง มาี่เลยมานี่เดี๋ยวนี้"พวกแม่สาวๆกับชายไม่แท้ลากอิงเข้าไปรวมกลุ่มแล้วพูดอะไรกันไม่รู้ส่งเสียงวี๊ดว๊ายกันให้ลั่นผมวางของที่เอามาไว้บนโต๊ะแล้วกลับไปรวมกลุ่มกับไอ้วินไอ้ธันตามเดิม
"ไงมึง"ไอ้วินปาหลอดใส่
"อะไร"ผมถามงงๆ
"เอาอิงเข้าห้องเลยเหรอวะ"
"เออดิทำไม"
"เหี้ยมึงนี่สรุปเอาไงวะ"ไอ้วินกระซิบถามผมเลยทำหน้างงๆ
"อะไรที่ว่าเอายังไง"
"มึงดูเอาเอง"ไอ้ธันโชว์หน้าจอที่เพจของไอ้มี่
"สัด!!"
"อ่าวด่ากูทำไม"ไอ้ธันมันทำหน้ากึ่งหัวเราะเพราะรู้ว่าผมไม่ได้ด่ามันแน่ๆ
"รูปห้องกูหลุดไปได้ไงวะ"
"มึงพาใครไปล่ะ"ไอ้ธันย้อนผม
"เชี่ยมึงจะให้กูทิ้งผู้หญิงไว้ที่ล๊อบบี้หรือรอในรถได้ไงวะเกิดลูกเขาเป็อะไรขึ้นมาซวยกูดิ"ผมโมโหเพราะนอกจากเราสามคนแล้วก็มีกลุ่มน้องมันสามคนล่ะครับที่จะเข้าไปในห้องที่คอนโดผมได้นอกนั้นเพื่อนในคณะยังไม่มีใครได้เข้าไปเลยคนล่าสุดก็เห็นจะเป็อิงนี่แหละผมขยับตัวจะลุกขึ้นไปตามแต่ไอ้วินคว้าแขนเอาไว้ได้ทัน
"จะทำอะไร"
"กูจะไปถามอิง"
"เพื่อ?"ไอ้ธันมันสอดขึ้นมา
"ทำแบบนี้คนอื่นจะเข้าใจผิดได้"ผมไม่ชอบใจ
"คนอื่นหรือไอ้น้องม่อนของมึง"ไอ้วินแซว
"เออก็รู้กันนี่"ผมตอบเสียงห้วน
"ปล่อยให้สาวๆมันมโนไปเองเถอะมึงก็ไม่ต้องสนใจใครๆก็รู้ว่าพวกเราเป็ยังไง"ไอ้ธันย้ำผมเลยยกไหล่ตามนั้นแหละ
"เพลิงคะ"อิงทำหน้าไม่สบายใจเดินเข้ามาหาผมที่นั่งห้อยขาข้างเดียวอยู่ตรงมุมโต๊ะ
"?"
"อิงขอโทษค่ะเห็นห้องสวยดีเลยถ่ายไม่ทันได้คิด"อิงทำเสียงอ่อย
"ไม่เป็ไร"ผมตอบสั้นๆแล้วหันไปคุยกับไอ้สองตัวนี่ไม่สนใจอิงอีกจนเที่ยงพวกเราออกไปรับมันที่คณะ
"พี่ครับพวกผมไม่ไปได้หรือเปล่า"ไอ้น้องม่อนทำตัวเป็เด็กมีปัญหาอีกแล้วครับ
"มี่สั่ง"ผมตอบสั้นๆได้ใจความน้องมันเลยรีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาไอ้มี่ให้ผมเดาก็คงปฎิเสธไอ้มี่มันไม่ได้หรอกครับน้องมันได้หน้าเหยผงกหัวรับคำไอ้มี่ทั้งที่มันไม่ได้อยู่ตรงนี้
"ครับๆรู้แล้วน่าแล้วผมจะได้อะไรล่ะ"
"จริงนะงั้นตกลง"ผมได้ยินเสียงน้องมันดีใจอะไรซักอย่างไอ้มี่นี่แม่งตัวติดสินบนจริงๆ
"ตกลงครับพวกผมไป"ไอ้น้องม่อนเดินเข้ามาใกล้ๆโดยที่มีไอ้น้องไผ่ตามหลังมาและคนที่ซ่อนอยู่หลังสุดทำท่ามุดหัวโผล่มาที่รักแร้ไผ่ก็คือไอ้น้องบู่ ผมสังเกตุเพื่อนอีกสองคนว่าพวกมันทำท่าทางยังไงเมื่อเจอน้อง จริงแล้วผมอยากให้พวกเราหกคนสนิทกันนะครับไปไหนจะได้ไม่ขัดเขิน ไอ้วินทำหน้าเฉยๆของมันตามปรกติแหละครับไอ้ธันนี่หน้านิ่งสนิทมือยังไม่ทิ้งหนังสือการ์ตูนติ๊งต๊องของมันตามเคยผมเลยเดาไม่ออกว่าพวกมันสองคนคิดยังไงกันแน่ รำคาญเฉยๆหรือว่าชอบน้องๆมันกันแน่ส่วนผมน่ะชัดเจนแต่แรกแล้ว
"ขึ้นรถสิเดี๋ยวไปเจอไอ้มี่ที่ร้านโน้นเลย แล้วไอ้วินมึงนัดขนมว่ายังไงให้ไปรับหรือไปเองไม่งั้นมึงได้ขับสองเที่ยวแน่"
"เจอกันโน่นเลย"ไอ้วินมองหน้าไอ้ธันผมเองก็เหมือนกันกลัวไม่รอดชิบหายเลยครับพวกเรายัดกันเข้าไปในรถพรุ่งนี้ต้องให้เปลี่ยนเบาะซะแล้วมั้งให้ด้านหลังหันหน้าเข้าหากันคงสบายกว่านี้แยกคู่กันไปเลย (เดี๋ยวๆเพลิงแกถามเพื่อนแกสองคนยังไรท์ละเป็ห่วงจริงๆ)
"เออ"ว่าจบพวกเราก็ขึ้นรถเหมือนรู้ตำแหน่งนะครับไม่ต้องบอกว่าใครนั่งไหนจัดกันไปเหมือนเมื่อเช้าเลยในห้างพวกเราก็ดิ่งไปที่ร้านอาหารที่นัดกันไว้เป็ร้านแบบปิ้งย่างน่ะครับนั่งรวมกันได้เยอะๆ
"ไงพวกแก"ไอ้มี่โบกมือไหวๆพวกเราเลยชักแถวเดินไปที่โต๊ะ
"ทำไมมาไว"ไอ้วินเปิดปากถาม
"จะถ่ายรูปพวกแกเป็คู่ๆก่อนไง"พวกผมสามคนถอนใจเฮือกพร้อมเพรียงนี่ถ้าไม่ติดว่ามีบุญคุณกันไม่มีทางหรอกครับ
"ไอ้น้องชายเป็อะไรทำท่าเหมือนคนปวดท้อง"ไอ้มี่ถามน้องม่อนที่ยืนเก้กังมีเพื่อนเกาะหลังอีกสองคน
"พี่มี่ก็อยู่ๆมาให้พวกผมทำอะไรก็ไม่รู้"น้อมม่อนบ่นอุบ
"แกจะเอาหรือเปล่าล่ะของน่ะ"ไอ้มี่มันขู่ว่าที่แฟนผมครับ
"แกจะเอาอะไรให้น้องเหรมี่"ผมข้องใจ
"เื่ของชั้นป่ะแก"ไอ้มี่เชิดหน้าตอบนี่ดีนะครับว่าเป็มันถ้าเป็คนอื่นมีหวังสลบไปแล้วไอ้ธันไม่พูดจาขยับเข้าไปนั่งด้านในแต่ก่อนที่มันจะนั่งมันทันคว้าข้อมือไอ้น้องบู่ที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ไปตอนไหนวะครับ
"อ้าวคู่ธันพร้อมแล้วถ่ายก่อนเลยหญิงแกยิงชัตเตอร์เลย"ไอ้มี่สั่งรัวๆเพื่อนของมันก็รีบสนองเลยครับตลกดีแฮะไอ้น้องบู่ทำหน้าเหมือนกินยาถ่ายไอ้ธันก็หน้านิ่งสนิท พอหันมาดูคู่ไอ้วินไอ้น้องไผ่ก็ถูกหิ้วคอเข้าไปนั่งด้านในตามด้วยไอ้วินมันโยนเมนูให้น้องมันแบบไม่พูดไม่จาปล่อยให้สาวกเพจไอ้มมี่รัวกล้องถี่ๆผมก้มลงมองน้องม่อนของผมที่ทำหน้าขัดใจก็บุ้ยปากให้เข้าไปนั่งต่อจากไอ้วินแล้วตามด้วยผม
"แกจะกินด้วยหรือเปล่า"ไอ้วินถามไอ้มี่
"ไม่อะเดี๋ยวต้องเอารูปในโหลดลงคอมก่อนพวกแกกินกันตามสบายเลย"ไอ้วินหยักหน้ารับ
"เออเพลิงแกลืมอะไรหรือเปล่า"
"อะไร"ผมทำหน้างงใส่มี่
"ยัยฟ้าหม่นอะไรของแกไง"
"ฟ้าไหน"คราวนี้งงจริงแล้วครับ
"เห้อก็คนที่แกฝากให้ไปนอนห้องชั้นไง"ไอ้มี่ถอนใจ
"แล้วทำไมก็กลับไปแล้วไม่ใช่เหรอ"
"เนี่ยแกดูสิ"ไอ้มี่ส่งโทรศัพท์ของมันาให้ผมดูมีคอมเม้นต์ต่อจากรูปที่อิงโพสต์ลงไปครับอิงเขียนแคปชั่นรูปห้องผมว่า 'สบายจัง'แล้วแทกมาที่เฟสบุค ไอจีของผม จากนั้นคอมเม้นท์ของฟ้าก็ตอบอิงว่า 'ห้องนั่นคุ้นตา'
"แล้วไง"ผมถามสั้นๆ
"ย่ะพ่อเสน่ห์แรงแกอย่าคิดว่ชั้นไม่รู้นะว่าแกคิดอะไรอยู่ระวังคนแถวนี้เข้าใจผิดก็แล้วกัน"ไอ้มี่บอกลอยๆผมเลยนิ่งไปเพราะไม่ทันคิดถ่ายรูปไปได้สักพักน้องม่อนก็ประท้วงว่าหิวพวกเราเลยสั่งปิ้งย่างมาเต็มโต๊ะทุกคนจงใจลืมขนมกับไหมไปซะสนิทไอ้มี่เองพอได้รูปสมใจมันก็ขอบายไปแล้วครับ
"โอยยยทำไมไม่รอขนมเลยคะพี่วิน"เสียงหวานๆดังมาจากด้านหลังของผมไอ้ธันที่นั่งฝั่งตรงข้ามถึงกับนิ่งไปเมื่อเห็นคนที่ยืนคู่กับขนมผมกับไอ้วินหันมาสบตากัน
"เชี่ยโลกแตกแน่กูว่า"ไอ้วินพึมพำเบาๆแต่ผมได้ยินถนัด
"เอาไง"ผมถามกลับเบาๆเหมือนกัน
"ดูก่อนแล้วกัน"ไอ้วินบอกแล้วหันไปหาขนม
"พอดีพวกพี่มีธุระก่อนนะยังไม่ทันจะเริ่มกินขนมมานั่งสิไหมด้วย"
"ดีค่ะพี่เพลิงพี่วิน...แล้วก็พี่ธัน"ไหมยิ้มน้อยๆสายตาไม่ละไปจากไอ้ธันแต่เ้าตัวทำหน้าเฉยเย็นเฉียบไม่หือไม่อือไหมเองก็ทำอะไรไม่ถูกไปเหมือนกันเมื่อเห็นแบบนั้น
"มานั่งก่อนๆ"ไอ้วินทำลายบรรยากาศขั้วโลกเหนือเมื่อเห็นน้ำแข็งเริ่มก่อตัวมากขึ้นไหมทำท่าลังเลเพราะที่นั่งว่างก็มีแต่ข้างๆธันเพราะขนมนั่งถัดจากผมไปแล้ว
"นั่งสิไหม"ขนมขยั้นขะยอเพื่อน
"อะ..อือ"ไหมรับคำด้วยความลังเลทรุดตัวลงนั่งข้างๆธัน
"ปั๊ง!!!"เสียงมือทุบลงบนโต๊ะเล่นเอาสาวๆกับน้องๆมันสะดุ้งตัวลอยไอ้น้องบู่นี่หน้าซีดกว่าเดิมไปแล้วเรียบร้อย
"อย่าเป็ลมนะถ้าเป็กูจูบ"เสียงเย็นๆของไอ้ธันพูดขึ้นมาลอยๆทั้งที่มือยังถือตะเกือบอยู่ไอ้น้องบู่นี่ถึงกับน้ำตาคลอเบ้าไปเรียบร้อย ไอ้น้องม่อนกับน้องไผ่คงจะห่วงเพื่อนไม่น้อยเพราะดูท่าทางอยากจะพุดอะไรซักอย่าง
"กินไป"ผมสั่งพร้อมกับคีบหมูสไลด์ที่ย่างเอาไว้ลงบนจานน้องมันม่อนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
"นั่งมองทำไมกินไปสิ"ไอ้วินหันไปบอกไอ้น้องไผ่ที่ทำหน้าปวดฟันเลยครับ
"อะ..เอ่อพวกผม...พวกผมขอไปนั่งด้วยกันได้มั๊ยครับ"หน่วยกล้าตายคือไอ้น้องไผ่คราวนี้ไอ้ธันหันขวับมาทันที
"ไม่"คำเดียวสั้นๆเลยครับพวกน้องมันทำหน้าจ๋อยก็คงเป็ห่วงกันนั่นแหละ
"พี่ธันคิดถึงไหมหรือเปล่าคะไม่เจอกันนานเลย"ไหมถามยิ้มๆไอ้ธันมันไม่ตอบแต่กลับหยิบกุ้งตัวสีส้มมาวางไว้ในจานของบู่
"แดกสิรออะไร"ไอ้เหี้ยนี่ก็นะไอ้น้องบู่มันแทบจะเป็ลมล้มพับแล้วมันยังทำให้น้องกลัวไปอีก
"ไอ้บู่มัน..."คราวนี้ไอ้น้องม่อนเอ่ยปากแต่พอเจอสายตาเหมือนมีดคมกริบของไอ้ธันเลยชะงักไอ้น้องบู่รีบคว้ากุ้งตัวใหญ่เข้าปากทันที
"เห้ยยยย!!!"สองเสียงประสานกันดังลั่นโต๊ะรวมไปถึงโต๊ะอื่นด้วยพวกผมเลยหันมามองน้องสองคน
"อะไร"ไอวินทำเสียงดุใส่ไผ่ส่วนผมได้แต่เลิกคิ้วถามน้องม่อนด้วยสายตา
"ไอ้บู่แพ้กุ้ง"ยังไม่ทันขาดคำก็ได้ยินเสียงหืดๆใช้เวลาไม่นานเลยครับยังไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำไปใบหน้าบู่แดงก่ำสองมือจับที่คอตัวเองไอ้ธันลุกพรวดแบกน้องมันอุ้ม
"หลีกสิวะ"ไอ้ธันตวาดไหมเสียงดังจนไหมขยับลุกให้แทบไม่ทันมันอุ้มน้องวิ่งออกจากร้านไปที่รถโดยที่มีพวกผมรีบลุกตามกันไปทิ้งให้สองสาวนั่งทำหน้าใอยู่ที่โต๊ะแหละครับไปถึงโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ห้างพวกเราก็โดนคุณหมอดุเพราะรู้ทั้งรู้ว่าแพ้แต่ก้็กินไอ้ธันถึงกับเงียบกริบ
"ใจเย็นมึงเดี๋ยวน้องก็หายโชคดีที่กินไปแค่ตัวเดียว"ไอ้วินตบไหล่ไอ้ธันเบาๆ
"นั่นดิอย่าคิดมากมึงไม่รู้นี่หว่า"ผมปลอบมันอีกคนใบหน้ามันนิ่งสนิทยิ่งกว่าเดิมผมเหลียวไปมองน้องสองคนที่ชะเง้อมองเพ่ือนผ่านกระจกห้องฉุกเฉิน
"เออกูไม่เป็ไร"ไอ้ธันตอบรับมันเดินไปด้านในห้องที่ไ้อน้องบู่นอนอยู่หลังผ้าม่านสีเขียวที่หมอปิดล้อมเตียงเอาไว้พวกผมสี่คนปล่อยให้มันเข้าไปถามเองคนเดียวเลยครับเพื่อความสบายใจ
"ทำไมไม่บอก"ไอ้วินดุไอ้ไผ่
"ผมจะบอกแล้วนะครับ"
"ใช่ๆพวกผมพยายามจะบอกแล้วนะ"พวกเราสองคนเลยได้แต่ทำหน้านิ่ง
"ห่าดีที่ลูกเขาไม่ตาย"ไอ้วินเปิดปาก
"เออดิกูแม่งเสียวชิบหายนี่ทำให้ไอ้ธันคิดมากเหรอเปล่าวะ"ผมเห็นด้วย
"ไม่หรอกมั้งเื่มันก็นานมาแล้วนะเว้ย"
"มึงดูหนังหน้าเพื่อนมึงก่อนเหอะพอบอกไหมมาด้วยไอ้ธันนี่หน้านิ่งไปเลย"
"ไหมเขาก็ไม่ได้ตั้งใจป่าววะ"
"ตั้งใจไม่ตั้งใจไอ้ธันก็เกือบตายอะดีที่ตอนนั้นพ่อกูอยู่บ้าน"ผมไม่เห็นด้วยเลยครับกับเื่นี้ ฮั่นแน่อยากรู้กันล่ะสิว่าไอ้ธันมันเป็อะไรเกี่ยวยังไงกับใยไหมมาครับๆผมเฉลยให้ฟังตอนนั้นพวกผมรุมกันจีบน้องขนมที่มีใยไหมกับฝ้ายเป็เพื่อนร่วมแก้งค์ก้วนของเขาแหละครับพวกเราอยู่ปีสองน้องเขาปีหนึ่งเลยนัดกันไปหาอะไรกินไอ้ธันมันแพ้กุ้งั้แ่เด็กแล้วครับชนิดที่ว่าน้ำต้มกุ้งยังไม่ได้เลยอย่าว่าแต่เนื้อ ไอ้ธันมันก็ดูชอบๆไหมเขาอยู่มีวันหนึ่งพวกสาวๆเขานัดเราไปทำอะไรกินกันที่คอนโดของไหมเขาทำเมนูพ๊อคบอลชีสอะไรไม่รู้ของเค้าแหละดันผสมเนื้อกุ้งเข้าไปด้วย อร่อยครับกินกันไม่มียั้งทั้งเหล้าทั้งเบียร์แถมกับแกล้มอร่อยๆแล้วอยู่ๆไอ้ธันมันล้มตึงลงกับพื้นหอบจนหน้าเขียวพวกเรารีบพาไปโรงบาล รู้อีกทีก็นั่นแหละครับไอ้ธันเกือบตายเพราะกุ้งไม่ใช่เื่เล่นๆนะเื่แพ้อาหารนี่น่ะทำถึงตายเลยนะครับ ั้แ่นั้นมามันเข็ดขยาดหนักมากแถมเลยไปถึงตัวของไหมด้วยเพราะรู้ทั้งรู้แต่ยังผสมลงไปอีกแล้วไอ้ธันมันก็กลายเป็แบบนี้แหละครับเหมือนโฟเบียไปเลยพอได้ยินคำว่าใยไหมหรือเห็นหน้าน้องเขาอาการกลัวก็กำเริบขึ้นมาทันทีจะบอกคนอื่นก็กลัวเสียเหลี่ยมมีแค่ผมกับไอ้วินเท่านั้นที่รู้อะครับ
"น่ะเดี๋ยวมันก็ดีขึ้นกูว่าแล้วไอ้ธันมันยังกลัวน้องเขาอยู่จริงๆด้วย"ไอ้วินคราง
"กูก็ว่างั้นนี่เราต้องพาเพื่อนไปหาจิตแพทย์ให้สะกดจิตป่าววะ"ผมกังขา
"ต้องขนาดนั้นเลยเหรอเพื่อน"ไอ้วินทึ่ง
"เปล่ากูแค่สงสัย"ผมตอบหน้านิ่ง
"มึงนี่มัน"ไอ้วินส่ายหน้าพวกเราหันไปดูน้องสองคนที่ยังห่วงเพื่อนไม่เลิก
"ม่อนมึงนอนคอนโดกูนะวันนี้"ผมสั่ง
"แต่ว่า"
"ไม่แต่ถือว่าเป็ความผิดพวกกูเดี๋ยวพอไอ้น้องบู่มันออกโรงบาลได้แล้วกลับไปให้พวกกูดูแล"
"คือพวกผมต้องกลับบ้านแล้วครับพี่พ่อแม่จะห่วง"ไอ้ไผ่เห็นท่าไม่ดีเลยดักเอาไว้ไอ้วินชูโทรศัพท์เครื่องหรูของมันแก่วงไปมา
"เดี๋ยวพวกกูจัดการเองนั่นไอ้ธันออกมาแล้ว"ไอ้วินตัดบทปล่อยให้น้องมันยืนกลุ้มใจกันไปก่อนก็แล้วกันครับ
#........... โธ่ธันของไรท์แกมีปมเื่นี้เองเหรอเนี่ย ขวัญม๊าขวัญมาคู่รองของไรท์แพ้จุ้ง (><")
441
