.เช้าวันต่อมา ปอไปเรียนตามปกติ ประมาณ 10 โมงขณะนั่งเรียนวิชาแรก อยู่ๆ ก็มีแมสเสจ จากผู้ส่งคนเดิม .....ติ๊งต่อง! ปอหยิบโทรศัพท์เธอขึ้นมาอ่านข้อความ "ไปเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวนี้" เธอจึงรีบลุก แล้วเดินไปเข้าห้องน้ำตรงปลายสุดของชั้นเรียน ในห้องน้ำไม่มีใครอยู่เลย เพราะตอนนี้อยู่่คาบเรียน ห้องน้ำจึงไม่ค่อยมีคน พอเธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ ก็มีแมสเสจมาอีก "ถอดกางเกงในทิ้งไปในถังขยะ แล้วกลับเข้าไปเรียน" ปอรีบทำตาม เธอถอดกางเกงในสีชมพูอ่อนทิ้งลงในถังขยะแล้วรีบเดินออกไปเรียน ตามปกติ ทำเป็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น .....ติ๊่งต่อง! "ชอบมั้ย ตอบมา" ปออ่านแล้วกลับรู้สึกเขินอาย แล้วพิมพ์กลับไปว่า "ค่ะ" ทางปลายไลน์อีกฝั่งก็ส่งสติกเกอร์กลับมา
ปอ เดินไปกินข้าวเที่ยงกับเพื่อนที่โรงอาหารของมหาลัย ไม่มีเพื่อนคนไหยนรู้ว่า ปอเจอกับอะไรอยู่ แต่สังเกตได้ว่าเธอมีความแปลกๆ อยู่เล็กน้อย บ่ายวันนี้ ปอก็มีเรียนตามปกติ ไม่ได้มีแมสเสจอะไรเข้ามาอีก แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกกังวลได้ตลอดเวลาและทำให้เธอตื่นเต้นตลอดเช่นกัน
.....ติ๊งต่อง! เสียงดังขึ้น หลังจากปอกลับถึงหอพักไม่นาน "ก่อนเที่ยงคืนนี้ ทำยังไงก็ได้ให้มีอะไรกับนัท ไม่เช่นนั้น กางเกงในเธอวันนี้ จะถูกส่งไปให้เพื่อนในคณะ" ปออ่านแล้วพิมพ์กลับไป "ทำยังไง" ก็มีข้อความตอบกลับมา "ทำยังไงก็ได้" ปอนั่งคิดจะทำยังไงดี คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก
ปอในชุดนักศึกษานั่งคิดไปนั่งรอไป รอการกลับมาของเพื่อนรูมเมทของเธอ ไม่ดึกนัก นัทก็เปิดประตูเข้ามา พร้อมกับอาหารเย็น นัดเอ่ยทักปอ แล้วก็นั่งลงแกะข้าวที่ซื้อมากินตามปกติ ปอเข้าไปนั่งคุยด้วย ตอนนัทกินข้าวทีโต๊ะญี่ปุ่นกลางห้อง นัทก็ยังไม่มีทีท่่าอะไรผิดปกติ ปอเองไม่รู้จะทำอย่างไร นัทกำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำนัทเปลี่ยนจากชุดนักศึกษาเป็ผ้าขนู เพื่อที่จะอาบน้ำ ปอเห็นเป็จังหวะสุดท้ายแล้วที่เธอจะทำอะไรได้ในตอนนี้ เะอจึงลุกขึ้นจากเตียง ไปจับมือนัท แล้วดึงนัท ในผ้าขนหนูกระโจมอกนั้นมาที่เตียงของตัวเอง ปอนั่งลงบนเตียงโดยมีนัทยืนอยู่ข้างหน้า นัทหัวเราะ แล้วถาม "ปอ วันนี้เธอแปลกๆ มีอะไรว่ามาสิ" ปอบอกกับนัท "นัท เราขออะไรเธออย่างได้มั้ย" นัทเลยยิ้ม แล้วถามกลับ "โถ่ นึกว่าอะไร ได้สิ เราเพื่อนกันนะปอ มีอะไรบอกเราเลยตรงๆ"
ปอ: นัทเป็เพื่อนเรามั้ย
นัท: ใช่สิ เราเพื่อนกัน
ปอ: เพื่อนกัน ต้องไม่อายกันใช่มั้ย
นัท: ปอจะเอาอะไร
ปอเงียบ แล้วค่อยๆ เอามือ ปลดผ้านุ่งของนั่ท นัทรีบเอามือคว้าไว้ แล้วบอกว่า
นัท: "ปอ เธอจะทำอะไรจะบ้าเหรอ"
ปอ: "เธอขอดูของเธอไ้ด้มั้ย"
นัท: "ได้ แต่ขอเราดูของปอก่อนนะ“
ปอ: "อืม" พูดแล้วหลับตา พยักหน้าเบาๆ
นัทก็นั่งลงข้างๆปอ ค่อยๆ เอามือทั้งสองล้วงไปใต้กระโปรงนักศึกษาของปอ
นัก: "ปอไม่ได้ใส่ชั้นในเหรอ" พอพยักหน้าเบาๆ สายตามองตาของนัทอย่างเขินอาย
กระโปรงนักศึกษาของปอถูกนัทเปิดขึ้นข้าๆ
นัท: "ปอขนน้อยจัง" นัทพูดพร้อมกับเอามือ แหวงกลีบทั้งสองข้างของปอออก กลิ่นอับของปัสสาวะขึ้นมาแตะจมูกบางๆ
ปอ: "พอแล้ว" เธอพูดแล้วเอามือปิดกระโปรงของเธอ หน้าปอแดงระเรื่อ น่ารักมากๆ ทำให้นัทอมยิ้ม
นัทรีบลุก จะหนีไปเข้าห้องน้ำ
ปอ: "นัท ตาเธอแล้วนะ"
นัท: "ตาอะไร ชั้นไปอาบน้ำล่ะ" นัดพูดพร้อมกับ สะบัดตัวหนีไปเข้าห้องน้ำ แต่ไม่ทัน ปอไม่ยอม ปอกอดตัวทัทไว้ "มานี่เลย เดี๋ยวเถอะ" ปอพูดไป มือก็พยายามกอดรัดฟัดเหวี่ยงกัน
"โอ้ย..." เสียงนัดเหมือนเจ็บ แต่ตอนนี้ นัทโดนปอดันให้นอนลงบนที่นอน มือทั้งสองของนัทโดนปอจับกดไว้กับท่ี่นอน ปอหัวเราะเยาะ "นัท เสร็จแน่ โกงใช่มั้ย โกงใช่มั้ย ฮ่าๆๆ" นัทร้องไปขำไปว่า "อย่าปอ เรายอมแล้วๆ อย่านะ เราเจ็บ" พูดไปก็ขำไป
นัท: "ปอ อย่านะ เรายอมแล้ว" ตอนนี้ นัทที่นอนอยู่บนที่นอนครึ่งตัว ขาอยุ่กับพื้น ส่วนปอ คร่อมตัวนัทอยู่ แขนนัทอ้าออกและมีมือของปอจับอ้ากดอยู่บนที่นอน ปอยิ้มแบบสะใจ แล้วค่อยๆ เอาปากดึงผ้าขนหนูที่ปอนุ่งอยู่ออกจากตัวนัท ไม่นานนัก ผ้าขนหนูเปิดออก หน้าอกขาวของนัทเปิดออกให้ปอเห็น นัทร้องห้ามตลอดเวลาแต่ไม่เป็ผลอะไร ยิ่งนัทดิ้น และร้องห้าม ยิ่งทำให้ปอสนุกและสะใจเหมือนผู้ชนะที่ถูกนัทโกงเมื่อสักครู่นี้
ปอแกล้งนัทต่อทันที ปอไซร้คอนัทจนลงมาถึงหน้าอก ปอดูดหน้าอกนัท ซึ่งทำให้นัทในตอนนี้ เปลี่ยนจากการดิ้นและตลก เป็หายใจแรง ร้องครางเบาๆ ตัวที่ดิ้นขัดขืนก็เปลี่ยนเป็แอ่นอ่อนตามแรงดูดแรงไซร้ของเพื่อนสาว สักพักปอค่อยๆ เลื่อนตัวลงจนถึงหว่างขาเพื่อนสาว
นัท: "อย่าปอ อย่าปอ" นัทพูด แล้วเอามือดันหัวเพื่อนออกจากหว่างขา แต่ไม่ได้ขัดขืนแบบจริงเนื่องจากเธอทนควาา้าของตัวเองไม่ไหวแล้ว ปอบดลิ้นตัวเองกับเม็ดเสียวของนัท วนไปวนมาช้าสลับเร็ว น้ำเมือกลื่นๆของนัทไหลออกมาจนเลอะผ้าปูที่นอนของปอ ร่างที่กระตุกของนัทและน้ำที่ไหลออกมาจากช่องคลอด ปอเริ่มลุกขึ้นมาแล้วนอนข้างๆ เพื่อนสาว นัทพลิกตัวมานอนกอด ซบลงที่หว่างแขนของเพื่อน กลิ่นตัวของปอ ทำให้นัทรู้สึกดียิ่งขึ้นไปอีก ทั้งคู่นอนกอดกันจนหลับไป เป็ค่ำคืนที่มีความสุขของเพื่อนนร่วมห้องทั้งสองคน
815
