กองไฟได้ลุกท่วมในตอนกลางคืนและเสียงะเิที่ดังอยู่เป็ระยะเหมือนงานเทศกาลดอกไม้ไฟที่ย้อมราตรีไห้เป็ดั่งกลางวันทุ่งทะเลเพลิงยังคงลุกลามแม้จะดับไปสักเท่าไร เพราะะเิและเชื้อเพลิงในคลังแสงนั้นล้วนทำงานได้ดีกว่าที่คิดทำไห้ตอนนี้ฐานทัพที่แสนจะวุ่นวายได้เสียหายไปอย่างมาก
กลุ่มแมงมุมดำได้พยามดับไฟกันอย่างโกลาหลและมีผู้าเ็มากมายจากสะเก็ตะเิที่พร้อมพุ่งทะลุร่างกายได้ทุกเมื่อชายชุดดำคนหนึ่งที่กำลังนอนมือทาบอกจมกองเืพร้อมน็อตตัวเล็กๆที่พุ่งทะลุไปชนคอนกรีตจนเป็รอยร้าวนั้นอธิบายได้ดีว่าเหตุการณ์ตอนนี้เลวร้ายแค่ไหน
อว๊าคคคคคค!!
ตู้มมมม!!
แท่งอิฐก้อนเท่าลูกโบว์ลิ่งลอยเข้าปะทะกับชายชุดดำคนหนึ่งอย่างจังจนกระเด็นหายเข้าไปในกองไฟพร้อมชายร่างยักเปลือยกายท่อนบนกำลังยืนกัดฟันโกรธอยู่ตามมาด้วยกลุ่มชายร่างยักหลายสิบคนกำลังพยายามวิ่งเข้าหากลุ่มชายชุดดำที่ไร้อาวุธจะมีก็แต่พวกเฝ้ายามที่ยังพอมีปืนพกติดตัวอยู่บ้างนอกจากนั้นได้เก็บอาวุธไว้ในคลังแสง
“มีนักโทษแหกคุก!!”
ดูเหมือนความเฮงซวยในคืนที่เอื่อยเฉื่อยนี้จะยังไม่หมดลงชายชุดดำคนนึงถูกนักโทษคนนึงที่ตอนนี้ได้งอกปากยาวออกมาพร้อมเขี้ยวที่คมกริบเหมือนใบมีดกัดเข้าที่คอพร้อมสบัดไปมาจนร่างท่อนบนฉีกออกจากกันเป็แนวขวาง
กลุ่มชายชุดดำที่เริ่มตั้งสติได้ก็เริ่มโต้กลับไป บางคนใช้หมัดที่งอกหนามยาวเท่าดาบปรายปืนต่อยเข้าไปที่กลุ่มนักโทษบ้างก็ต่อสู้กันด้วยหมัดลุ่นๆที่อัดพลังจากยีนส์พิเศษใส่กันด้วยความเหี้ยมโหด
......นี่มันบ้าคลั่งเกินไปแล้ว!!
ชายหนุ่มผมน้ำตาลที่ตอนนี้กำลังแอบยืนดูอยู่ข้างหลังกำลังขวัญผวากับสิ่งที่เกิดขึ้นแม้จะเป็ถึงอดีตรองหัวหน้าหน่วยที่สองแต่ด้วยความขี้ขลาดจึงไม่ค่อยจะมีใครไห้ความเคารพแม้แต่คนในหน่วยเดียวกันตอนนี้ชายหนุ่มเฝ้ามองสถานการณ์อยู่ด้านหลังพร้อมรอเวลาตามที่ได้วางแผนเอาไว้..
..........พี่ชายคนนั้นจะรู้รึปล่าวน่ะว่ามันจะออกมาเป็แบบนี้แล้วเล่นไห้ข้าแอบไปไขกุญแจห้องขังจนข้าเกือบจะโดนไอ้พวกบ้านั่นฆ่าตายอีกเอาล่ะเป็ไงเป็กันว่ะ!!..
เหตุการณ์เริ่มบานปลายคนกองทัพชุดดำควบคุมไม่อยู่ตอนนี้มีศพนอนเกลื่อนกลาดเต็มทางเดินไม่ว่าจะเป็นักโทษหรือพวกแมงมุมดำ
ฟึ่บ!! ฟึ่บ!! ฟึ่บ!!
ตุ้ปๆๆ
ทันใดนั้นก็เกิดบางอย่างขึ้นจนพวกที่กำลังสู้กันต้องหยุดชงักและหันกลับไปดูหัวของนักโทษสามสี่คนลอยกระเด็นออกไปพร้อมๆกันโดยที่ไม่มีใครเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
“ท่านแดเรียล.. ท่านแดเรียลมาช่วยเราแล้ว”
ชายคนหนึ่งะโขึ้นมาทำไห้กลุ่มแมงมุมดำต่างมีขวัญกำลังใจมากขึ้นพร้อมส่งเสียงเชียร์ยังคงมีศพไร้หัวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆพวกนักโทษต่างตื่นใวิ่งหนีไปคนละทางกลุ่มชายชุดดำไล่ตามและฆ่านักโทษอย่างเมามัน
ชายสวมชุดนักบวชปรากฏกายขึ้นอีกครั้งพร้อมถือมีดอีโต้ยาวเท่าแขนไว้สองเล่มกำลังยืนมองพวกนักโทษด้วยความเบื่อหน่าย
“กะอิแค่พวกสวะยังทำไห้ข้าต้องออกแรงอีกหรือ..ช่างเป็ฐานทัพที่กิ๊กก๊อกซะจริง...”
แดเรียลได้แต่พึมพำด้วยความเบื่อหน่ายก่อนจะหันหลับกลับไป
ฟึ้บบบ.....
ชิ้งงงง!!
ตู้มมม
เสาคอนกรีตขนาดเท่าตัวคนบินลอยมาทางแดเรียลก่อนสับโดนตัดขาดเป็สองซีกและแยกออกจากกันไปชนกำแพงเสียงดังสนั่นแดเรียลหันไปทางที่เสาลอยมา ปรากฏเป็ชายผมน้ำตาลที่ตอนนี้ยืนตัวสั่นด้วยความกลัว
แดเรียลเดินเข้าไปหาบัคกี้ช้าๆก่อนจะมาหยุดลงตรงหน้าชายหนุ่ม...
“.....ไม่ใช่เ้า”
สายตาอันเบื่อหน่ายมองผ่านไปด้านหลังแดเรียลเห็นเพียงความว่างเปล่าในเงามืด
“ดูเหมือนจะมีพวกมันๆเหลืออยู่สิน่ะหึๆๆ”
ฟึ้บ.. ฟึ้บ.. ฟึ้บ..
ชิ้ง.. ชิ้ง... ชิ้ง...
วัตถุขนาดเล็กใหญ่ลอยออกมาจากในเงามืดก่อนที่จะถูกดาบเล่นใหญ่ทั้งสองตัดขาดสบั้นทั้งหมด
แดเรียลยิ้มกว้างจนเห็นฟันทุกซี่ตอนนี้ดูเหมือนนักบวชคลั่งที่พร้อมแล้วสำหรับการฆาตกรรมหมู่
อดัมพุ่งออกมาด้วยความเร็วสูงจากในความมืดไปทางแดเรียลพร้อมโซ่กุญแจมือที่ตอนนี้กลายเป็อาวุธฟาดเข้ามายังใบหน้าแดเรียวแดเรียวยกดาบขึ้นมาปัดออกทันทีแต่ทันใดนั้นไฟฟ้าสถิตสีดำได้พุ่งออกมาจากโซ่และพุ่งตรงไปยังใบหน้าของแดเรียลก่อนจะกระเด็นกลับไปหน้าของนักบวชนั้นไม่ได้เป็อะไรมากนอกจากรอยไหม้เล็กๆใต้ตาซ้ายและอาการชา
แดเรียลถึงกับผงะไปชั่วครู่ก่อนจะหันมามองอดัมด้วยรอยยิ้มอัมหิตอดัมไม่ได้ให้โอกาสแดเรียลตั้งตัวก่อนจะส่งลูกเตะออกไปที่ท้องของแดเรียลแดเรียลหลบถอยออกไปได้และฟาดดาบลงมาอย่างไม่ยั้งแต่อดัมก็ป้องกันด้วยโซ่ได้ทั้งหมดและโจมตีกลับทั้งคู่ซัดกันไปมาก่อนจะะโถอยออกมานละฝั่งพร้อมาแ
แดเรียวที่มีรอยฟกช้ำเล็กน้อยกำลังยืนยิ้มร่าจ้องมาทางอดัมด้วยตาเป็ประกายส่วนอดัมนั้นมีรอยขีดข่วนตามแขนจนเืซิบ กำลังยืมมองกลับด้วยใบหน้าเ็า.......ทางออกน่าจะอยู่ถัดไปทางทิศตะวันตกซึ่งคงเลี่ยงตรงนี้ไม่ได้ซิน่ะเปอร์เซ็นที่จะรอดหากหลบหนีทันทีหลังจากออกมานั้นค่อนข้างเยอะกว่าเผชิญหน้ากับศัตรูในตอนนี้ข้าคงต้องรีบหาจังหวะออกไป......
ตอนนี้แผนการเปลี่ยนไปเล็กน้อยอดัมนั้นไม่ได้ตั้งใจจะร่วมมือกับหญิงสาวแต่จะชิงหนีออกไปก่อนแต่ชายที่อยู่ด้านหน้านั้นดูเหมือนจะเป็ปันหาไหญ่ในตอนนี้
บาทหลวงคลั่งแดเรียล(เลขาธิการกองกำลังแมงมุมดำหน่วยที่2)
เผ่าพันธุ์:มนุษย์(มือสังหาร)
พลังชีวิต:45
อายุ:53
ยีนส์พิเศษ:กิ้งก่าปีศาจ(A)
วิวัฒนาการ:ระดับ4
คงเลี่ยงการปะทะไม่ได้ซิน่ะข้าคงต้องเร่งมือหน่อยแล้ว......
อดัมความแท่งเหล็กปลายแหลมบนพื้นขึ้นมาก่อนจะพุ่งไปปะทะอีกครั้งเหล็กยาวเท่าแขนฟาดลงที่แดเรียลแต่ทันใดนั้นแดเรียลก็ได้หายไปจากสายตา
อดัมหันไปมองรอบๆแต่ไม่ทันไรก็มีดาบล่องหนโจมตีอดัมทางด้านหลังชายหนุ่มหลบได้ด้วยประสาทััที่คมกริบพร้อมโจมตีสวนไปทันทีแต่ก็มีเพียงอากาศเปล่าๆเท่านั้นที่รออยู่มีดยักยังคงกระหน่ำลงมาจากหลายทิศทาง
แต่อดัมก็ยังหลบได้แม้จะโดนโจมตีบ้างแต่แผลก็หายไปทันทีการต่อสู้ดำเนินไปเพียงเวลาสั้นๆแต่มันกลับรุนแรงจนทั้งคู่ต่างเหนื่อยล้าแดเรียลยังคงไม่ปรากฏตัวแต่เสียงลมหายใจหืดหอบนั้นยังคงได้ยินอยู่รำไร
อดัมยังคงป้องกันและโจมตีสวนกลับจนทั้งคู่ค่อยๆถอยห่างออกจากกันอดัมพยายามปิดตาและใช้หูแทนการมองเห็น แดเรียลยิ้มได้ใจก่อนจะพุ่งเข้าไปหาชายหนุ่มพร้อมง้างมีดทั้งสองข้างฟันลงไปที่อดัม
เคร้งงงง!!
ฉึบบบ
คราวนี้อดัมไม่ได้หลบแต่ยังคงยืนนิ่งและปิดตาอยู่มีดเล่มนึงฟาดลงมาแต่อดัมรับได้ด้วยมือข้างนึงและจับยึดไว้แน่นส่วนมีดอีกเล่มฟาดลงตรงคออดัมอดัมเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยจนมีดสับลึกเข้าบนหัวไหล่เป็แนวขวางอดัมกัดฟันและแทงท่อนเหล็กในมือสวนแทงแดเรียล
แดเรียลปรากฏกายขึ้นอีกครั้งในขณะที่ลำตัวถูกเสียบอกคาอยู่กลางอากาศพร้อมกระอักเืคำโตออกมาอดัมทิ้งแดเรียลลงกับพื้นพร้อมล้มตัวลงนอนในทันทีาแขนาดไหญ่นั้นทำไห้ชายหนุ่มเสียเืมากและยังไปโดนอวัยวะสำคัญ
บัคกี้ที่ยืนดูอยู่ไกลออกไปรีบเข้ามาดูอดัมที่นอนจมกองเืพร้อมมีดเล่มนึงที่สับคาลำตัวอยู่โดยไม่สนใจแดเรียลที่นอนทุรนทุรายอยู่บนพื้นอดัมจ้องมองบัคกี้ด้วยสายตาของคนไกล้ตายรอยกระโหลกบนหลังมือค่อยๆซีดลงและเริ่มกลายเป็สีแดงอย่าช้าๆ
“เฮ้พี่ชาย!ไหวรึปล่าวว..”
บัคกี้เข้ามาประคองอดัมเอาไว้ด้วยใบหน้าร้อนใจอดัมนั้นมองหน้าชายหนุ่มที่กำลังพยายามประคองเขาเอาไว้ด้วยความสงสัยในใจ.....ทั้งที่ถ้าหนีไปก็มีโอกาสรอดสูงแท้ๆทำไม.....
ชายหนุ่มหมดลมหายใจลงอีกครั้ง.....
ตอนนี้บัคกี้นั้นทำอะไรไม่ถูกได้แต่พยายามประคองร่างของอดัมและกำลังจะหนีไปแต่แล้วอยู่ๆก็มีชายคนหนึ่งมายืนขวางหน้าเขาไว้ั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ชายผมขาวเจาะหูและขอบตาดำขลับยืนมองชายหนุ่มสลับกับแดเรียลที่ตอนนี้แน่นิ่งไปแล้วด้วยสายตาใเล็กน้อย...
“โอ้วววบัคกี้!!เจอกันอีกแล้วเ้าคนทรยศ.....ข้าพนันได้เลยว่าผลงานตรงนี้คงไม่ใช่ฝีมือเ้า แล้วเ้ากำลังแบกใครกันอยู่ล่ะนั่น”
“ท่านแจ๊ค.. ข้าแค่ เอ่อออ!!”
“ข้าพอจะเดาออกว่าเ้านั่นเป็ใครคงเป็คนที่พึ่งจับได้เมื่อไม่นานมานี้สิน่ะ.. วางมันลงซะเ้านั่นเป็ของข้ารวมทั้งเ้าด้วยนั่นแหละไอ้ขี้ขลาด!!”
“............!!”
บัคกี้ไม่กล้าขยับตัวต่อหน้าชายคนนี้แต่ทันใดนั้นก็เกิดเสียงะเิขึ้นมาอีกครั้งคราวนี้ดังกว่าครั้งก่อนๆมากจนฐานทัพที่เสียหายหนักอยู่แล้วได้ค่อยๆถล่มลงมาแจ๊คหันไปมองทิศทางที่ะเิพร้อมใบหน้าที่ตกตะลึงและค่อยๆเปลี่ยนเป็ความโกรธ
“ห้องทดลองของข้าาาาา!!”
แจ๊คพุ่งไปยังห้องทดลองทันทีด้วยความโกรธสุดขีดบัคกี้ไม่รอช้ารีบหามร่างอดัมและวิ่งออกไปทางประตูทางออก....
เจนกำลังเฝ้ารอจังหวะอย่างเงียบๆในพุ่มไม้และกำลังมองไปทางห้องทดลอง....ข้าเผ้ารอวันนี้มานานแล้วแจ๊ควันที่ข้าจะได้เอาคืนกับสิ่งที่เ้าเคยทำกับข้า ข้าจะไม่ยอมจากไปง่ายๆแน่....
ดวงตาของหญิงสาวเริ่มแดงขึ้นและเต็มไปด้วยความอาฆาตเส้นเืในตาแดงฉานจนดูน่ากลัวทันใดนั้นเงาชายผมขาวที่กำลังรีบเดินออกไปจากห้องด้วยท่าทางหงุดหงิดนั้นทำไห้หญิงสาวกัดฟันด้วยความโกรธเจนยังรอเวลาไห้แจ๊คเดินพ้นไปและหยิบห่อผ้าขนาดเท่าหมอนใบโตเข้าไปในห้องทดลอง
ข้างในนั้นไม่มีอะไรแตกต่างจากครั้งล่าสุดที่เข้ามานักเจนวางห่อผ้าลงบนเตียงที่มีร่างเด็กสาวนอนอยู่และวิ่งไปหยิบกล่องบางอย่างที่อยู่ในตู้เก็บของงทดลองออกมาก่อนจะเดินกลับไปที่เตียงอีกครั้ง
เจนแกะห่อผ้าออกมาปรากฎเป็ะเิลูกโตที่มีดาว4ดวงประทับอยู่ ซึ่งชัดเจนว่าเป็วิทยาการระดับ4ที่ขโมยมาจากคลังแสงเจนหันมองร่างหญิงสาวบนเตียงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปทันทีดวงตาที่เคยแดงฉานไปด้วยความโกรธตอนนี้กลับปรากฎเงาความเศร้าและคลอไปด้วยน้ำตา
“แมรี่.. เ้าควรจะจากไปอย่างสงบเมื่อหลายปีก่อนแต่ร่างของเ้าก็ยังไม่พ้นเงื้อมือของไอ้ปีศาจระยำนั่น น้องสาวข้า..วันนี้ข้าจะส่งิญญาเ้าไปสู่แดนสุขาวดีและอีกไม่กี่ปีเมื่อข้าแข็งแกร่งพอข้าจะกลับมาล้างแค้นคนที่มันเคยฆ่าท่านพ่อและท่านแม่ของเรา..หลับไห้สบายเถอะแมรี่”
น้ำตาไหลออกมาอาบแก้มของหญิงสาวพร้อมใบหน้าที่อาลัยอาวรณ์ก่อนจะกลับมาเ็าเหมือนเดิมในทันทีเมื่อละสายตาออกจากร่างของน้องสาวะเิที่วางไว้ข้างเตียงนั้นในตอนนี้ได้ถูกตั้งเวลาเอาไว้ก่อนที่เจนจะหยิบกล่องสีดำและหนีออกไปทางหน้าต่างทันทีโดยไม่หันกลับมาเหลียวมองอีก
#พี่ดัมของเราก็ตายเก่งงง
117
