หากต้องการได้ใจชาย ต้องคว้ากระเพาะเขาให้ได้ก่อน

        หลังได้ทานปลาหมึกผัดพริกไทยดำกับข้าวหอมอร่อยร้อนๆจนอิ่มหนำสำราญกันทั้งมนุษย์ทั้งสิงโตขาวแล้ว คราวนี้ก็ถึงเวลาหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน ในฐานะที่คุณชายสามอังศุมาลินเป็นเด็กอนามัยมากๆ ออมเล็ตผู้อดีตนักเขียนโต้รุ่งที่นอนดึกไม่เคยนอนเช้าสิเรื่องปกติจึงชื่นชอบมากที่จะดำเนินตามรอยวิถีชีวิตเด็กอนามัยอย่างคุณชายสามอย่างเต็มใจ

        “วีวี่”

        เมื่อกลับมาที่ห้องนอนอันเป็นพื้นที่เซฟโซนสีขาวของออมเล็ตจึงนึกขึ้นมาได้ มนุษย์ร่างบางกับสิงโตขาวจ้องตากัน ดวงตาสีทองสุกสกาวจ้องสบกับดวงตาสีเงินเปล่งประกาย...

        “ปกตินอนที่ไหน”

        นั่นสิ ปกติเจ้าสิงโตขาวตัวร้ายหัวขโมยนี่นอนที่ไหน?

        งะหงึ! สิงโตขาวชะงักกึก ดวงตาสีเงินนั้นล่อกแล่กไปมา ขณะนั้นขนนกขาวบริสุทธิ์พลางขยับม้วนเป็นวงกลมอยู่ภายในกระเป๋าเสื้อของมนุษย์ร่างบาง

        ออมเล็ตหรี่ตามองเจ้าตัวน้อยที่ดูกำลังแสดงท่าทางมีพิรุธนิดหน่อย ก็ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เจ้าสิ่งมีชีวิตหน้าขนนี่ไปอยู่ส่วนไหนของบ้านกันถึงพ้นสายตาคนอื่นไปหมดเลย น่าสงสัยนะ... แต่ทว่ามีหรือที่เจ้าสิงโตขาวแสนรู้ความมากนี่จะบอกอะไรแก่เขา

        สิงโตขาวเมินเฉยต่อมนุษย์ร่วมห้อง ก่อนจะวิ่งดุกดิกๆกระโดดรวดเร็วขึ้นไปที่บนเตียงนอนของออมเล็ต จากนั้นใช้ปากเล็กๆคาบผ้าห่มสีขาวปริศนาก่อนหน้านี้มาพลางวิ่งกลับโซฟานุ่มยึดครองเป็นพื้นที่ของตนอย่างสง่าผ่าเผย

        พอปูที่นอนของตนเองเสร็จแล้วสิงโตขาวตัวน้อยนั่งในท่วงท่าสง่างาม มองหน้ามนุษย์พร้อมกับย่ำๆอุ้งเท้าน้อยขาวปุกปุยนั้นกับเบาะโซฟาบอกว่า เราจะนอนตรงนี้!

        “ไม่รู้เรื่อง” ออมเล็ตส่ายหน้าเอือมๆ ถามว่าก่อนหน้านี้นอนที่ไหน ไม่ได้ถามว่าวันนี้จะนอนที่ไหน สิงโตอะไรไม่รู้เรื่องรู้ความเลย!

        ถึงเวลาดับไฟและไฟดับสักพัก ท่ามกลางความมืดมิด... สิงโตขาวตัวเล็กพลางยืดคอชะเง้อมองไปทางมนุษย์ร่างบางบนเตียง ดวงตาสีเงินกะพริบถี่ สายตาของเจ้าตัวน้อยมองผ่านความมืดเห็นชัดเจน ก่อนจะกดคอหันกลับดังเดิม ร้องเสียงเบาหวิว

        “หง๊าวว” เราจะนอนแล้ว ฝันดี

        “อือ” ออมเล็ตที่คิดว่าหลับแล้วห่มผ้านวมนุ่มจนถึงคอแล้วครางอือในลำคอเสียงเบา นอนหลับ

        สิงโตขาวชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงตอบรับ ดวงตาสีเงินหลุบลงหลับตานอน..

        มนุษย์และสิงโตขาวต่างคนต่างอยู่ภายในพื้นที่เดียวกัน บรรยากาศค่ำคืนนี้เจือด้วยความอบอุ่นน่าหลับสบายอย่างประหลาด... มนุษย์ร่างเล็กตัวขาวหลับสนิทบนเตียงสีขาวสะอาด ขนนกขาวบริสุทธิ์หดตัวนอนซุกข้างหมอนของกายนุ่มนิ่ม สิงโตขาวม้วนเป็นก้อนกลมกับผ้าห่มสีขาวหลับบนโซฟา ทั้งสองต่างได้นอนหลับสบายในค่ำคืนที่ดีจรดสู่เช้าวันใหม่

        ก่อนเข้าสู่เช้าวันใหม่...

        วิ้งงงง~~~

        แสงสีเงินเปล่งประกายวาบหนึ่ง ปรากฏร่างอวตารเรือนกายบุรุษเพศแสนแข็งแกร่ง ใบหน้าหล่อเหลาองอาจเหนือคำบรรยายนั้นนิ่งสงบเผยความเย็นชา ร่างกายสูงใหญ่สัดส่วนงดงามสมบุรุษพลางเอนกายพนักพิงโซฟานุ่มอย่างสบายกึ่งเกียจคร้านทว่าก็ยังคงความสง่างามในทุกท่วงท่า

        ในร่างนี้สามารถควบคุมตนเองได้อย่างดีเยี่ยมต่างจากร่างสิงโตขาวตัวน้อยที่กำลังอยู่ในช่วงวิวัฒนาการและมีความเป็นเด็กตามวัยนั้น เขาเก็บงำกระแสรัศมีพลังแสนแข็งแกร่งของตนกันมิให้รบกวนร่างบางที่กำลังหลับสบาย ดวงตาอัญมณีมองอีกคนในห้อง

        ไม่มีใครสักคนในจักรวาลนี้ทำให้เขามีความรู้สึกอื่น... ซึ่งแตกต่างจากมนุษย์บอบบางคนคนนี้ มีแต่ความรู้สึกแปลกประหลาดที่อธิบายไม่ได้เต็มไปหมด รสชาติความรู้สึกยามได้เข้าใกล้เสมือนกับได้ยามลิ้มรสอาหารประกอบรสเลิศ ความอร่อยที่น่าค้นหาในทุกเมนูใหม่ในคนเดิม

        “อังศุมาลิน...” น้ำเสียงทุ้มนุ่มมีเสน่ห์ชวนละลายที่เอ่ยเรียกชื่อมนุษย์เป็นครั้งแรก มุมปากยกยิ้มยากคาดเดา

        กระทั่งยามนอนมนุษย์ตัวเล็กนี่ก็แปลก ก่อนนอนห่มผ้าลึกจนถึงคอพอนอนหลับสักพักหน่อยผ้าห่มไถลไปคนละทิศคนละทางเองจนจำต้องนอนกอดตัวเองกันหนาว

        ท่อนแขนแกร่งยื่นออกไปข้างหน้า รัศมีพลังบางเบาถูกส่งออกไป ฉับพลันผ้าห่มบนเตียงขยับเคลื่อนไหวเข้าไปห่มคลุมที่ร่างบางเองราวกับมีชีวิต คนตัวเล็กครางฮื่อในลำคอพลางม้วนกายกับผ้าห่มขยับหาท่วงท่าที่หลับสบายต่อ

        “ลูกเจี๊ยบ” ร่างตัวเล็กๆขาวๆนุ่มนิ่มกับก้อนผ้าห่มสีขาวเหมือนกัน นึกถึงลูกเจี๊ยบซิลกี้แคระอวกาศตัวขาวๆตัวเล็กๆนุ่มนิ่ม ม้วนขดตัวก้อนๆปุกปุยกลิ้งลอยไปกลิ้งลอยมาตามอวกาศ

        เขาหัวเราะแผ่วเบาเสียงทุ้มมีเสน่ห์ก่อนหมอกหนาจะกลืนตัวตนนั้นหายไป ถึงตอนนั้นแล้ว.. พบกัน หวังว่าเธอจะไม่ตกใจเสียเองนะ

        ออมเล็ตตื่น… ตื่นเช้าขึ้นมาพร้อมกับผ้านวมขาวนุ่มที่ห่มคลุมแน่นไม่หลุดอีกเลย ดวงตาเรียวรีสีทองปรืองัวเงีย เรียวขาขาวยกถีบผ้าห่มบนเตียงออกจนไถลกองที่ปลายเท้า สะบัดผ้าห่มออกไปไกลแล้วจึงค่อยหลับต่อ ห่มม้วนๆตัวยังไงให้อึดอัดงี้เนี่ย!

        สิงโตขาวตื่นแล้วทันเห็นมนุษย์ยกเรียวขาขาวถีบนู้นถีบนั้นนอนคว่ำบิดกายซุกที่นอนต่อ กิริยาไม่เคร่งขรึมแตกต่างกับช่วงเวลาปกติที่เฉยชาตายด้านทางความรู้สึกยิ่งนัก แวบหนึ่งนึกมองอย่างเอ็นดูแวบหนึ่งตีสีหน้าว่างเปล่า ตัวตนของมนุษย์ร่างบางชวนงุนงงจริงๆ

        สิงโตขาวยืนบนโซฟานุ่มอันเป็นที่นอนของตนพลางส่งเสียงร้องปลุก..  “หง๊าว” มนุษย์ตัวเล็กตื่น

        ขนนกขาวบริสุทธิ์ตื่นตัวตามราวกับมีพลังชีวิต..

        พบว่ามนุษย์ไม่มีการตอบรับ สิงโตขาวขนปุกปุยจึงลงจากโซฟาแล้ววิ่งดุกดิกๆก้าวกระโดดขึ้นยืนตรงปลายเตียงมองมนุษย์ตัวเล็กซุกหน้ากับที่นอน ดวงตาสีเงินกะพริบถี่ก่อนพลางส่งเสียงร้องปลุกอีก..  “หง๊าว”  มนุษย์ตัวขาวตื่นๆ

        ขนนกขาวบริสุทธิ์ราวกับมีชีวิตพลันลุกตั้ง ก่อนจะกระโดดไปเกาะแล้วปีนป่ายขึ้นยื่นบนพนักพิงหัวเตียงสีขาว เส้นขนขาวนุ่มขยับกะพริบถี่ๆมองมนุษย์ตัวขาว..

        ทว่าก็ยังไม่มีการตอบรับอีกแล้ว สิงโตขาวเขยิบเดินเลียบๆเคียงๆไปใกล้มนุษย์ตัวขาวอีกนิดหน่อย แค่นิดหน่อยเท่านั้น ไม่เข้าใกล้ชิดสิ่งมีชีวิตมนุษย์ร่างขาวๆนั่นกว่านี้แน่ เจ้าตัวน้อยส่งเสียงร้องปลุกยาวขึ้นอีกนิด..  “หง๊าวว”  มนุษย์ตัวนุ่มนิ่มตื่นสิ

        ขนนกขาวบริสุทธิ์บริเวณส่วนปลายขนแปรเป็นสีส้มอมแดงระเรื่ออ่อนๆ ขยับโยกตัวเองซ้ายทีขวาทีอย่างฮึดฮัด..

        ฮึ่ม! ท่านเก้าแปดคนนี้อุตส่าห์ทั้งตื่นก่อนทั้งเดินมาปลุกถึงที่เลยนะ ทำไมมนุษย์ยังไม่ยอมตื่นอีก!

        คราวนี้สิงโตขาวตัวน้อยไม่เพียงส่งเสียงปลุกเกรี้ยวกราดขึ้นแบบน่าเอ็นดูอย่างเดียวแล้ว เจ้าตัวน้อยทั้งโบกสะบัดพวงหางยาวยื่นออกไปจิ้มๆจึ้กๆที่ร่างคนตัวเล็กด้วย.. “หง๊าววว!”  สายแล้วๆ มนุษย์น่ารักตื่นได้แล้ว!

        “ฮืมมมม อือ”

        เสียงงัวเงียของมนุษย์เพิ่งตื่นหรือตื่นอยู่แล้ว!

        ขณะนั้นเองเจ้าขนนกขาวบริสุทธิ์กำลังจะ... จะอะไรสักอย่าง ทว่ามนุษย์น่ารักดันตื่นขึ้นมาพอดี เจ้าขนนกจึงรีบทิ้งดิ่งตัวเองลงจากหัวเตียงล่องลอยมานอนแน่นิ่งใกล้หัวเตียง ก่อนจะค่อยๆเขยิบซุกแอบใกล้ๆหมอนของมนุษย์ ไม่แสดงพิรุธ

        เจ้าสิงโตขาวตกใจผงะไปกระโดดโย่งๆถอยหลังสองสามก้าว สายตาเลิ่กลั่กมองแปลกๆ (!-.-!)

        ขนนกขาวบริสุทธิ์ลืมตัวจึงรีบแปรเปลี่ยนขนเป็นสีขาวบริสุทธิ์ดังเดิม ขยับสั่นไหวโบกเล็กน้อย คล้ายได้ยินเสียงพ่นลมหายใจโล่งอกที่ไร้เสียง...

        “อือตื่นแล้ว” คราวนี้ออมเล็ตคงต้องยอมตื่นจริงๆ ก็ตื่นนานแล้วแต่ยังไม่ลุกเฉยๆหรอก

        ร่างเล็กพลิกกายขยับบิดขี้เกียจ ใบหน้างดงามล้ำฉายแววความเกียจคร้านที่ทรงเสน่ห์แม้ยามตื่นนอนก็ตาม กระตุกยิ้มมุมปากยากคาดเดา ผนวกกับดวงตาเรียวรีสีทองสุกสกาวน่ามองมากซึ่งต่างจากยามปกติเหลือเกิน ทำเอาสิงโตขาวตัวน้อยกะพริบตาถี่หลายครั้งก่อนเชิดหน้าขนขาวปุกปุยขึ้นไม่มองเลยทีเดียว

        ออมเล็ตตื่นแล้วลุกนั่งพนักพิงเบาะหัวเตียงท่าทางแสนเกียจคร้านนั้นดูปนเย้ายวนอ่านไม่ออก มองเจ้าตัวน้อยที่นั่งบนเตียงใหญ่แต่ห่างออกไปหลายช่วงแขนทีเดียว มองพวงหางขาวนุ่มของเจ้าสิงโตขาวตัวน้อยนั้นแปลกๆ

        “รำคาญ” (?)

        “...”

        สิงโตขาวเจ้ามารยาล้านเล่มเกวียนเป็นเช่นไร ไม่เคยเห็นให้มาดูนี่เลย... ร้องเสียงอ่อนๆอ่อยๆ พยักใบหน้านิดๆ ทำตากะพริบถี่ๆ ใบหูลู่ลง พวงหางตก หน้าสลดๆประหนึ่งคิดว่าตนเป็นเจ้าตูบกระมัง

        “ปลุกทำไม?” ออมเล็ตถามพลางคิดว่าเจ้าตัวน้อยหน้าขนปุกปุยนี่ชักจะรู้ความมากเกินไปจริงๆ ช่างรู้ความรู้วิธีทำให้คนใจอ่อนให้ตัวเองอีก... คิดว่าตัวเองน่ารักมากมั้ง อืม ก็น่ารักมากอยู่แหละ

        หน้าตาน่ารักไม่ธรรมดา ตัวขาวๆ ขนขาวๆ ปุกปุยนุ่มนิ่ม รู้ความรู้ภาษามาก ไม่ดุร้าย แค่ดื้อกับซนกับเย่อหยิ่งๆบ้างตามประสา พอใช้ได้เลยทีเดียว น่ารักขนาดนี้ถูกสอนมาดีขนาดนี้ สรุปเจ้าของคือใครกันแน่นะ?

        เช้านี้มาร้องปลุกเองอย่างไร้ความเย่อหยิ่งเพราะ...

        “หง๊าวๆ” ใบหน้าสิงโตขาวเชิดขึ้นมองมนุษย์แบบไม่หยิ่ง ใบหูตั้งชัน พวงหางยาวขาวปุกปุยโบกสะบัด สิงโตขาวตัวน้อยร้องอีกทีคราวนี้มีท่าประกอบด้วยโดยการนำพวงหางขาวมาลูบท้อง มนุษย์เราหิวแล้ว หิวจริงๆนะ หิวแบบนอนไม่ได้เลย

        ออมเล็ตตีสีหน้าว่างเปล่า... ไม่จำเป็นต้องพูดเป็นภาษามนุษย์ ไม่ใช่ทาส ไม่ใช่คนรักสัตว์รักแมวรักสิงโตก็ต้องรู้แล้วไหมว่านี่หมายความว่าไง

        วีวี่ ฮื่อ น้องน่ารักจัง พี่ไข่เจียวมือสั่นแล้ว

        คุณชายสามอังศุมาลินค่อยเบนสายตามองออกนอกหน้าต่างสักพัก ก่อนจะลุกไปอาบน้ำชำระกายให้เย็นชื่นใจตามความเคยชินพร้อมกับในหัวคิดเมนูความอร่อยในมื้อเช้านี้ด้วยเช่นกัน

        ทว่าเมื่อออมเล็ตออกจากห้องน้ำ...

        “วีวี่ห้ามกัด!” น้ำเสียงเย็นเหยียบแข็งกร้าวเอ่ยขึ้นอย่างดุดันก่อนเลย ใบหน้าหวานล้ำฉายแววคุกรุ่นอ่อนๆ คิ้วเรียวขมวดดุๆ เรียวขาก้าวเดินฉับๆไปเก็บขนนกขาวบริสุทธิ์ที่ถูกเหวี่ยงจากปากฟัดกับคมเขี้ยวน้อยๆและอุ้งเท้าขาวปุกปุยเล่นตะปบของสิงโตขาว

        เจ้าตัวน้อยนี่คันฟันกำลังงอกหรือไงถึงได้ทนไม่ได้มากัดขนนกของเขาเล่นเนี่ย คำที่ว่าอย่าไว้ใจสัตว์เลี้ยงหมาแมวให้อยู่ห้องอยู่บ้านเองไม่งั้นเละไม่งั้นพังนี่ใช่จริงๆเลย ยังดีที่ขนนกของเขาปลอดภัย

        ยามขณะที่มือเล็กของมนุษย์ร่างบางหยิบหย่อนขนนกขาวบริสุทธิ์ลงในกระเป๋าเสื้อ เส้นขนขาวอ่อนนุ่มพลางขยับโบกตัวเองเล็กน้อยใส่อีกสิ่งมีชีวิตสีขาวขนนุ่มเหมือนกัน

        สิงโตขาวพลันมีสีหน้าว่างเปล่า..

        เจ้าสิงโตขาวตัวน้อยเชิดใบหน้าพลางสะบัดหนีเดินดุกดิกปุกปุยก้าวนำไปห้องครัวก่อน ออมเล็ตเองก็หิวเช่นกันจึงเดินตามไปไม่ได้คิดอะไรมาก คิดจะดุเจ้าตัวน้อยที่แทะของเล่นก็ไม่รู้ว่าจะดุยังไง เดินตามกันไปถึงห้องครัวแบบงงๆ

        “วันนี้เราอยากกิน ‘ตับผัดพริกหวาน’ ” เมนูนี้ก็ดีซึ่งออมเล็ตคิดไว้แล้ว แค่สั่งซื้อตับหมูสดมาอย่างเดียวก็พอเพราะว่า “พริกหวานที่ซื้อเมื่อวานยังเหลืออยู่ด้วย”

        “หง๊าว” สิงโตขาวร้องรับพร้อมเอียงหัวน้อยๆ ใบหน้าเล็กขนปุกปุยคล้ายฉายแววตั้งคำถาม ดวงตาสีเงินเปล่งประกายมองมนุษย์ร่างบางไปมา พวงหางขาวนุ่มโบกสะบัดน่ามองเพลิน... ตับผัดพริกหวานอร่อยเหรอ อร่อยหรือเปล่า งั้นเราตามใจมนุษย์นะ เรากินได้

        ออมเล็ตรู้สึกว่าวันนี้เจ้าวีวี่ตัวร้ายค่อนข้างทำตัวเป็นเด็กดีอย่างไรไม่รู้พาให้เขาทำเย็นชามากใส่ด้วยไม่ได้จริงๆ ใบหน้างดงามล้ำพยักหงึกหงักให้มีความอ่อนเย็นชาลงเล็กน้อย น้ำเสียงเรียบนิ่งไร้อารมณ์มีความผ่อนคลายลงไม่น้อย

        “อร่อยนะ วีวี่เด็กๆต้องกินตับเพื่อบำรุงธาตุเหล็กกับกินพริกหวานเพื่อบำรุงธาตุในร่างกายนะ”

        ประโยคคำพูดคล้ายกำลังหลอกล่อเด็กดื้อๆนั่นคืออะไร แค่คำที่ว่า ‘วีวี่เด็กๆ’ ก็ทำให้สิงโตขาวนิ่งกึกไปแล้ว... ท่านลำดับที่เก้าแปดนิ่งจิตวิญญาณแทบหลุดลอย กว่าจะได้พบกันจริงๆ มิใช่ว่าจะเป็นตัวเราสิงโตตอนกะเปี๊ยกเนี่ยเหรอที่น่าอับอาย!

        เจ้าสิงโตขาวคิดพลางหันหลังให้มนุษย์แล้วโบกพวงหางมาปิดหน้าขนปุกปุยตัวเอง ขณะออมเล็ตง่วนอยู่กับการช้อปปิ้ง พอดูในจีเอสมาร์เก็ตออนไลน์ก็อาจจะซื้อวัตถุดิบอื่นเพิ่มเติมเช่นผักอย่างอื่นหรือผลไม้สดบางอย่างที่มีวางขายมาแช่ตู้เย็นไว้ทานเอง ทางเลือกเกี่ยวกับเรื่องปากท้องมีให้เลือกมาพอสมควรเพียงแต่ขาดแคลนผู้มีฝีมือประกอบอาหารอร่อยจริงๆเท่านั้น

        ออมเล็ตคิดว่าปัญหานี้สามารถแก้ได้ต้องใช้เวลา... มาดูที่ ‘ตับผัดพริกหวาน’ ที่กำลังจะทำเป็นมื้อเช้านี้ เป็นอีกเมนูผัดง่ายๆ ใช้วัตถุดิบไม่มากแต่รสชาติอร่อย พริกหวานไม่เผ็ดมาก เด็กทานได้ผู้ใหญ่ทานดี ทั้งบำรุงสุขภาพมากคุณประโยชน์ บำรุงธาตุในร่างกายและช่วยเจริญอาหารอีกด้วย

        ออมเล็ตเริ่มลงมือทำตับผัดพริกหวาน ร่างบางจัดแจงนู่นนี่เคลื่อนไหวในห้องครัวดูน่ามองเพลินยิ่งนัก.. พวงหางยาวขาวนุ่มแบะออกจากดวงตาสีเงินแง้มแอบมองมนุษย์ตัวขาวนุ่มนิ่มทำอาหาร

        ตับผัดพริกหวาน – เตรียมวัตถุดิบโดยมีตับหมูสด พริกหวานสามสี หอมหัวใหญ่ กระเทียมสับ น้ำสะอาด น้ำมันพืช และเครื่องปรุงรสต่างๆ

        ออมเล็ตหั่นสไลด์ตับหมูสดเป็นแผ่นประมาณชิ้นพอดีคำ หั่นหอมหัวใหญ่และพริกหวานเป็นเส้นยาวๆเตรียมไว้

        จากนั้นตั้งกระทะใส่น้ำมันลง ใช้ไฟปานกลาง พอน้ำมันร้อน ใส่กระเทียมสับลงไปผัดให้หอม ใส่ตับหมูลงไปผัดให้เข้ากัน ไม่ผัดนานเพราะตับจะสุกเกินไปและทำให้แข็ง ตามด้วยใส่หอมใหญ่ซอย ใส่พริกหวานสามสีลงไป ผัดให้เข้ากัน

        ปรุงรสด้วยซีอิ๊วขาว น้ำมันหอยและน้ำตาลทรายตามชอบ เติมน้ำเปล่าลงไปพอขลุกขลิก ผัดทุกอย่างให้เข้ากันดี ตักใส่จานพร้อมเสิร์ฟทานได้

        ตับผัดพริกหวาน... กลิ่นหอมขณะกำลังผัดและปรุงรสนี่หอมลอยตลบอบอวลขึ้นชวนหิวมาก่อนเลย หอมกลิ่นกระเทียมสับผัดชูโรงก่อนตามมาด้วยตับผัดกับพริกหวาน กลิ่นหอมพริกหวานเอกลักษณ์ สีสันจัดจ้าน ซึ่งพอผัดเสร็จอาหารก็หน้าตาสีสันชัดเจนสวยงามชวนน่ารับประทานมากด้วย รสชาติของตับผัดพริกหวานนุ่มๆฉ่ำๆ ตับหมูผัดสุกนุ่มๆกำลังดีไม่สุกเกินไปจนแข็งเหนียว พริกหวานสีสวยออกรสหวานและไม่เผ็ดมากผนวกกับการปรุงรสเพิ่มความกลมกล่อมลงตัวเข้าไปอีก

        ตับผัดพริกหวานไม่ใช่มีดีแค่รสชาติกับสีสันหน้าตาแต่คุณประโยชน์ยังคับแน่นอีกด้วย จึงเป็นอีกเมนูหนึ่งที่ไม่อาจพลาดได้เลย ทานร้อนๆหอมๆพร้อมกับข้าวหอมอร่อยร้อนๆ แค่คิดจินตนาการรอก็น่าอร่อยชวนน้ำลายไหลพร้อมกับเสียงท้องร้องโครกครากบ่งบอกว่าหิวแล้ว กระเพาะอาหารของวีวี่กับอังอังต้องการสิ่งนี้!

        พอถึงห้องรับประทานอาหารเห็นเจ้าตัวน้อยก้อนขาวๆวิ่งดุกดิกกระโดดขึ้นมานั่งรอบนโต๊ะอย่างสงบเสงี่ยมก็ให้รู้สึกเอ็นดูเล็กน้อยแบบไม่แสดงออกท่าทาง ก่อนเอ่ยถามทั้งหน้านิ่งๆไร้อารมณ์เช่นนั้นเลย “หิวแล้วไหง?”

        ดวงตาสีเงินเปล่งประกายกะพริบปริบๆ สิงโตขาวมิได้ตอบรับทว่าสายตานักล่าจดจ้องที่อาหารไม่วางตาซึ่งความหมายชัดเจนอยู่แล้ว ประสาทสัมผัสจมูกของสิงโตขาวนั้นเฉียบไวมากจึงนั่งท้องร้องหิวรออยู่นานแล้วฉะนั้นแค่เพียงมนุษย์ร่างบางตักอาหารใส่จานวางเดี๋ยวเดียวเท่านั้น เจ้าสิงโตขาวตัวน้อยก็กระโจนเข้าใส่ตับผัดพริกหวานทันที กินไปส่ายโบกสะบัดพวงหางนุ่มไป หัวเล็กๆโยกสำราญได้ทานอาหารรสเลิศอร่อยมาก… เพียงปลายลิ้นเล็กได้แตะสัมผัสชิมๆคำแรกก็ไม่ต้องชิมคำต่อไปแล้ว กินเลยดีกว่า!

        มนุษย์ตัวขาวอร่อยมาก!

        ไม่ใช่ มนุษย์ตัวขาวทำอาหารอร่อยมาก มนุษย์ตัวขาวยอดเยี่ยมมาก!

        เราอยากแต่งงานกับมนุษย์ตัวขาว!

        เอ๊ะ...

        ในวัยเด็กที่ควบคุมตนเองไม่ได้ก็มักจะมีกิริยาท่าทางการกินมูมมามไม่ค่อยดูดีงดงามเท่าไหร่และมีความคิดด่วนรวดเร็วที่ห้ามไม่ทันเช่นนี้แล... ฉะนั้นอย่าได้ใส่ใจนักเลย

        ออมเล็ตอิ่มแล้วนั่งเล่นในห้องนั่งเล่นของบ้านคนเดียวกับหนึ่งสิ่งมีชีวิตตัวน้อย เปิดฟังเพลงของชาวโลกอนาคตเพิ่มบรรยากาศแสนสุนทรี สิงโตขาวท้องป่องอิ่มแปล้แล้วนอนเล่นหลับตาพริ้มบนโซฟาข้างๆพลางแกว่งพวงหางยาวไปมาเพลิดเพลินๆสบายใจสบายอารมณ์แสนชิลล์ๆ

        ใบหน้าหวานล้ำของคุณชายสามอังศุมาลินยังคงเย็นชาไร้ความรู้สึกดังเดิมกระทั่งยามมองเจ้าตัวขาวขนปุกปุยน่ารักก็ตาม ทว่าภายในใจนั้นคล้ายมีระลอกคลื่นความรู้สึกประหลาดถาโถมเข้ามายามมองพวงหางยาวนั้น พวงหางขาวๆที่แตะๆปลุกเขาเมื่อเช้านี้ สัมผัสนั้นไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ พวงหางยาวขาวๆปุกปุยดูนิ่มมาก... อืม ออมเล็ตอยากจับ 

        “วีวี่”

        -----------------------------------

ภาพประกอบ

ตับผัดพริกหวาน

        Talk(อ่านปล.ท้ายสุดสปอยน้าา)

        จะพูดๆๆ วีวี่นุใจง่ายจังค้าบบ (5555) อะไรไหนก่อนดี (555) ร่างหลัวแว็บๆ มายังรู้ว่าหลัวเลยยย ทั่นก็เอ็นดูยัยลูกเจี๊ยบอังอังมากแหละ คนเขาดูออกกก ร่างทั่นนุ้งขนนกกับร่างทั่นนุ้งวีวี่ก็คือเลิ่กลั่กไปหมดแน้วว เกือบโป๊ะแตกล่ะนะ หรือนุ้งอังอังอยากจับพวงหางนุ่มนิ่มๆ ฮื่อออ ไอ้เจ้าบ้าเอ๊ย น่าร้ากกกก

        ไอ้ต้าววีวี่ก็น่าจะหวงหางของเขานะคะมาดูกันว่านุ้งอังศ์จะล่อลวงด้วยอะไร (555) สุดท้ายใดๆ ก็คือชอบสเต็ปการปลุกของวีวี่ค่ะ มนุษย์ตัวเล็ก มนุษย์ตัวขาว มนุษย์ตัวนุ่มนิ่ม มนุษย์น่ารัก งู้ยยย ไอ้เจ้าน้องงง ร่างหลัวก็คือหลัว ร่างน้องหงึก็คือน่ารัก ><

ภาพประกอบ2

        ไก่ซิลกี้ค่ะ //แต่เวอร์ชั่นในนิยายเราคือน้องเป็นแคระตัวเล็กตัวน้อยตลอดชีพ ทำตัวก้อนๆปุกปุยกลิ้งไปกลิ้งมาลอยไปลอยมาในอวกาศ ทั่นร่างหลัวเปรียบน้องเป็นลูกเจี๊ยบซิลกี้ก็เอ็นดูน้องเรามากอยู่แหละ 555// ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าจ้า บ๊ายบาย

        ปล.ท้ายสุด เห็นถามกันมาเยอะมาก เรื่องร่างวีวี่ คือเราอยากให้ติดตามไปพร้อมๆกันแต่สปอยเยอะนิดนึงก็ได้.. ร่างปัจจุบันตอนต่อหน้าออมเล็ต นะคือ ร่างสิงโตขาวสองหาง+มีดวงตาสีเงิน+(เวอร์เก็บปีกลับ) คือกำลังอยู่ในช่วงวิวัฒนาการนั่นหมายความ ยังไม่ใช่ร่างเต็มที่จ้า เบาะๆแค่นี้ก่อนเนาะ 

        ตามภาพด้านล่างประมาณนี้ค่ะ ร่างเต็มจริงๆตัวใหญ่มากๆ เพิ่มจำนวนหางสักหน่อย เพิ่มปีกอีกสักนิด เพิ่มดวงตาพิเศษให้ร้ายๆอีก เพิ่มเขา... โอ้โฮ นี่เรียกว่าโคตรสปอยเลยนะนิ (555) สบายใจได้แล้วนะทุกคน สบายใจได้แล้ว ไม่ต้องเดามากแล้วทีนี้(555)

        หากใครไม่ชอบพระเอกเทพจนกว่าจะเป็นที่หนึ่งของจักรวาลที่หนึ่งของในใจเธอก็โปรดหลบทางท่านเก้าแปดวีวี่ด้วย